ένας στρατολάτης

Συγκρούσεις

2012-02-09T22:00:00.000+02:00

Η Αμερική και η Ευρασία οδηγούνται σύμφωνα με σημερινά επιστημονικού ενδιαφέροντος δημοσιεύματα σε σύγκρουση και σχηματισμό μιας νέας υπερηπείρου, αντίστοιχη της πάλαι ποτέ Παγγαίας. Η σύγκρουση θα γίνει στον Αρκτικό Ωκεανό σε καμιά εκατοστή εκατομμύρια χρόνια και βάλε.

Επειδή όμως σε εκατό εκατομμύρια χρόνια πιθανότατα δεν θα ζούμε για να απολαύσουμε το συγκρουσιακό υπερθέαμα, ας ελπίσουμε να μην περιμένουμε άλλα τόσα για να ζήσουμε τη σύγκρουση της εργατικής τάξης με το αστικό κράτος προκειμένου να οικοδομηθεί το σοσιαλιστικό υπερκράτος. Μήπως να ξεκινούσαμε από αύριο σιγά σιγά;

Έλα, ο νους σου αμέσως πάει στο ΚΚΕ και στην ενότητα της αριστεράς που θα έκανε τις ~~ηπείρους~~ επαναστατικές δυνάμεις να τρέχουν με χίλια. Κάτσε όμως πρώτα να μετρήσουμε αν μας πονάει περισσότερο ο ποδαρόδρομος ελλείψει Μετρό ή το μνημονιακό φραγγέλιο κι έπειτα συζητάμε τα υπόλοιπα.

(Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά η Ναυτεμπορική έχει το δημοσίευμα στην κατηγορία Ειδήσεις/Πολιτικά!)

Να τελειώνουμε με τα προκαταρκτικά

2012-02-09T15:28:00.000+02:00

Παρασκευή: Κατάθεση του νέου μνημονίου στη Βουλή, σε ένα μόνο άρθρο και με κατεπείγουσα σήμανση.
Σάββατο: "Συζήτηση" του μονόαρθρου νομοσχεδίου.
Κυριακή: Ψήφιση του νομοσχεδίου στην ολομέλεια του σώματος.
Δευτέρα: Βασικός μικτός μισθός στα 586 ευρώ, 511 για τους νέους ως 25, επίδομα ανεργίας στα 360 ευρώ. Πολυτεκνικά επιδόματα τέλος. Ντε φάκτο κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Επικύρωση του νόμου της ζούγκλας που πάντα προηγείται των επισήμων διατάξεων. Εναρκτήριο λάκτισμα νέων περικοπών, πιο άγριων, από εργοδότες πιο ξεθαρρεμένους. Για νέα πετσοκόμματα που θα νομιμοποιηθούν τυπικά σε δυο ή τρεις μήνες.

Έχουν ήδη οργανωθεί τα σημερινά συλλαλητήρια, προκυρήχθηκε κι η σαρανταοκτάωρη απεργία. Όποιος λείπει θα είναι συνυπεύθυνος, δε χωράνε πια άλλα χάδια στ' αραχνιασμένα αυτάκια της εργατικής τάξης. Στο 20,9% η επίσημη καταγραμμένη ανεργία για το Νοέμβρη. Κι έχουμε Φλεβάρη, έτσι;

Μη γελιόμαστε. Ακόμα κι αν καταφέρουμε να γκρεμίσουμε το θεσμικό τους ικρίωμα, αυτοί που θα σταθούν απέναντί μας δεν θα είναι οι γκρεμισμένοι δήμιοι του μαύρου μετώπου. Θα είναι οι μικροαστοί, αυτοί που συνωστίζονται να παρακολουθήσουν τις εκτελέσεις, αν και γνωρίζουν πως μεταξύ τους επιλέγονται τα θύματα. Ένα μπουλούκι ατόμων, χωρίς συναίσθηση συλλογικότητας. Αυτοί οι πολλοί, που θα έχουν παραμείνει μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, πιστοί στα πρωτόκολλα των καθημερινών τους δραστηριοτήτων. Να μην έχουμε αυταπάτες για το ρόλο τους. Ελάχιστοι θα δουν το γκρέμισμα σαν νίκη, ακόμα λιγότεροι θα ψελλίσουν τις λέξεις "λαϊκή εξουσία". Οι πολλοί θα βιώσουν το σοκ του ισοβίτη που του πετούν ξαφνικά στα μούτρα το απολυτήριο. Κι έπειτα θα αναζητήσουν -ως συνήθως- υπευθύνους. Για να πάρουν εκδίκηση απ' όσους έχουν το θράσσος ν' αγωνίζονται και για τους άλλους, για να πνίξουν βαθιά μέσα τους ό,τι είχε απομείνει που λεγόταν κάποτε συνείδηση. Ό,τι ακόμα καμιά φορά ξεμυτίζει στιγμιαία και τους δίνει μια ανοίκεια συναίσθηση κατάντιας.
Αλλά δε θα κολώσουμε κιόλας με τα μικροαστικά ναζάκια.

Τώρα είναι η ώρα να ρίξουμε τη γροθιά στο μαχαίρι. Η καταιγίδα δεν είναι περαστική. Ότι κι αν γίνει στη βουλή, το ζητούμενο είναι τι θα γίνει έξω από αυτή και πόσο θα διαρκέσει.
Τέρμα στις -ωρες απεργίες. Να γίνει η απεργία γενική και διαρκής, μέχρι να ξεκουμπιστούν οι δήμιοι.

Δοσολογία καθρεφτίσματος άνευ χτένας

2012-02-07T20:55:00.000+02:00

Η κυβέρνηση μαριονετών είναι γερά γαντζωμένη στους σπάγγους της και δεν την ταράζουν οι εικοσιτετράωρες απεργίες σαν τη σημερινή, όσο δυναμικές και πετυχημένες κι αν είναι αυτές (που όντως ήταν σήμερα). Ένα από τα καραγκιοζάκια της ισχυρίστηκε νωρίτερα πως η "απαραίτητη" δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησης είναι δεδομένη, αφού αν γινόταν εκλογές (κι αν η θεια μου είχε αμορτισέρ) την ίδια παράσταση θα επέλεγε το φιλοθεάμων κοινό. Άρα δε χρειάζονται περιττές πολυτέλειες. Οι διορισμένοι έχουν τέτοια σιγουριά για τον εαυτό τους που δεν διστάζουν πλέον να προαναγγέλουν τα επόμενα και μεθεπόμενα μέτρα, ενώ στην αρχή των παραστάσεων παρίσταναν τις τσουτσουνόφοβες παρθένες. Και δικαίως την έχουν τη σιγουριά αφού βλέπουν τους θεατές να παρακολουθούν μ'ανοιχτό το στόμα απ' την αγωνία το θεατρικό και να τρέμουν ταυτόχρονα στην ιδέα μήπως ξεμείνουν από νταβατζήδες.

Ο κοινοβουλευτισμός τά 'φαγε πλέον τα ψωμιά του. Το Σύνταγμα έγινε κουρελόχαρτο, χρήσιμο μόνο για την προεδρική ακράτεια, αφού το σκυλολόι που κατσικώθηκε με τσαμπουκά στο σβέρκο μας δεν έχει καμιά πρόθεση να ξεκουνηθεί αν πρώτα δε μας ρημάξει μια για πάντα. Δε χρειαζόταν βέβαια τα γαβγίσματα του κάθε μπεγλίτη για να το καταλάβουμε.
Πρέπει να ρίξουμε γροθιά στο μαχαίρι κι ότι θέλει ας γίνει. Έτσι κι αλλιώς μόνο οι βαρεμένοι πιστεύουν πια πως έχει καμιά σημασία για το λαό το αν θα πάρουμε ή όχι την ~~έκτη~~ ~~έβδομη~~ όγδοη δόση κι αν θα μείνουμε ή όχι στην ευρωζώνη και στη ζώνη του Κάιπερ.

Μπλόγκερ είμαι βέβαια, κι επιπλέον ανώνυμος, άρα ό,τι θέλω γράφω (μέχρι να μας το κόψουν κι αυτό οι μαυρογαλαζοπράσινοι σύμμαχοι). Σ' αυτό το πράμα που από συνήθεια λέμε ακόμα βουλή αλλά μας προέκυψε κομμαντατούρ των τοκογλύφων και των ντόπιων αφεντικών, το ΚΚΕ δεν έχει πια θέση. Ούτε τα "όχι" του εκεί μέσα μπορούν κάτι ν' ανατρέψουν. Ας καταθέσει πρόταση μομφής, κι όταν το μαυρομετωπίτικο μπουλούκι πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τον εαυτό του και αυτοχειροκροτηθεί, ας σηκωθεί να φύγει μουτζώνοντας τον κοινοβουλευτικό μπερντέ. Ας συνεχίσει τον αγώνα εκεί που μετράει, ας κλιμακώσει μ'απεργίες και διαδηλώσεις κι όποιος θέλει ας ακολουθήσει. Κι όποιος δε θέλει ας κάτσει στ' αυγά του να τα ζεσταίνει μέχρι να σκάσουν μύτη τα φιδόπουλα. Γιατί όσο περιμένουμε την εργατική τάξη ν' αναγνωρίσει τον εαυτό της στον καθρέφτη, τόσο αυτή μπερδεύει το ταξικό με το εθνικό. Αλλά πού να τον αναγνωρίσει πού 'χει κορακιάσει στον καθρέφτη η εθνική μουτζούρα.

Ίσως πάλι να βιάζομαι πολύ και να πρέπει κάποιος να μου διδάξει καρτερία.

Γενική απεργία διαρκείας

2012-02-06T21:07:00.001+02:00

Σώθηκε ευτυχώς ο 13ος κι ο 14ος μισθός μετά από τιτάνια μάχη της κυβέρνησης. Δυστυχώς στην προσπάθεια της διάσωσής τους εξέπνευσαν ο 9ος, ο 10ος, ο 11ος και ο 12ος, ενώ ο 5ος, ο 6ος, ο 7ος και ο 8ος βρίσκονται σε κώμα.
Αυτό δε σημαίνει πως δεν πρέπει να πανηγυρίσουμε για τους διασωθέντες. Έστω κι αν δεν προβλέπεται να επιζήσουν μέχρι την ώρα που θα πρέπει να πληρωθούν.

Αύριο απεργούμε και πάλι. Φαίνεται όμως πια πως οι τακτικές εικοσιτετράωρες απεργίες δεν έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω. Καθημερινά οι λίστες των ανέργων μεγαλώνουν. Κάθε λίγο μαθαίνουμε πως κάποιος γνωστός ή φίλος έμεινε χωρίς δουλειά. Είτε γιατί τον σχόλασαν, είτε γιατί -σπανιότερα- δεν λύγισε στους εργοδοτικούς εκβιασμούς. Γιατί την ώρα που τα "οικονομικά επιτελεία" και οι "κοινωνικοί εταίροι" συζητούν για μειώσεις του βασικού μισθού φορώντας πένθιμες μουτσούνες και σκουπίζουν στα μεταξωτά τους μαντήλια τον ιδρώτα της προσπάθειάς τους να διασώσουν τα επιδόματα εορτών και αδείας, οι περισσότεροι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα έχουν ήδη επιβάλλει μειώσεις είκοσι, εικοσπέντε και τριάντα τοις εκατό.

Εδώ και καιρό οι χαλυβουργοί δείχνουν το μόνο δρόμο. Την απεργία διαρκείας. Η κλιμάκωση είναι ο μόνος δρόμος. Δεν εγγυάται όμως απαραίτητα τη λύση. Το σκηνικό του τρόμου είναι πια εδώ και οι απελπισμένοι που θα αρπάξουν την πρώτη δουλειά που θα τους δοθεί έστω και με σκάρτο πεντακοσάρικο δεν θα λογαριάσουν την τύχη του προκατόχου της. Η απελπισία αγριεύει τον άνθρωπο και οι δικές μας γενιές ελάχιστα έχουν γνωρίσει τη φτώχεια και το αδιέξοδο. Μέχρι χτες.
Ο λαός δεν πρόκειται να γεμίσει τους δρόμους. Δεν θέλει να χειραφετηθεί, δεν πιστεύει σε τίποτα παρά μόνο στην επιβίωση με τους όρους που τη γνώριζε. Μέχρι χτες. Το απόλυτο αδιέξοδο του είναι πρωτόγνωρο, είναι ο τρόμος του θρίλερ που κοβόταν με τηλεκοντρόλ και ξεχνιόταν μ' εκατόν ογδόντα μοίρες στο μαξιλάρι. Μέχρι χτες. Όμως τώρα συνεχίζεται και το πρωί.
Ίσως μια ενδεχόμενη γενική απεργία διαρκείας να έχει περιορισμένη συμμετοχή. Ίσως να προϋποθέτει την οριστική ρήξη του ταξικού κινήματος με τα θεσμικά συνδικαλιστικά απολειφάδια. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που μας έχει απομείνει. Δε χωρούν "αν" και "μάλλον". Είναι το τελευταίο μέσο που μπορεί να πυροδοτήσει τη συλλογικότητα. Την όποια συλλογικότητα μπορεί να διασφαλίσει η ταξικά αναλφάβητη εργατική τάξη. Την όποια συλλογικότητα έχει επιβιώσει μετά από το ακατάσχετο τσαλαβούτηγμα της τάξης μας στην λασπουριά του "όλοι είναι ίδιοι κι εσύ κοίτα την πάρτη σου". Αν αποτύχει κι αυτό θα μπούμε στην πιο αυτοκαταστροφική και σκοτεινή περίοδο για την εργατική τάξη μετά την αυγή του εικοστού αιώνα. Κι αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πως θα γεννούνε τα σκοτάδια φως;

Κατατονία σε ντο ματζόρε

2012-01-31T21:49:00.002+02:00

Αρκετά μετά την πρόσκρουση του κρουαζιερότσουφλού μας στο παγόβουνο και με το φούντωμα των φημών πως το πλοίο όντως θα βυθιστεί και πως κανένα παραπλέον υπερωκεάνειο δεν προτίθεται τελικά ν'αλλάξει ρότα για να σπεύσει σε βοήθεια, οι επιβάτες της τρίτης θέσης στέκονται σχεδόν κατατονικοί ελπίζοντας πως το ναυάγιο θα μεταμορφωθεί μαγικά σε υποβρύχιο. Την ίδια ώρα οι επιβάτες της πρώτης εργάζονται πυρετωδώς για το καπάρωμα των πιο στεγνών θέσεων στις ελάχιστες σωτήριες λέμβους.

Βλέπω σε δημοφιλές λογιστικό σάιτ διαφήμιση (καμουφλαρισμένη σε άρθρο περί του ρόλου του λογιστή) όπου -κατονομαζόμενη και λινκαριζόμενη- "εξειδικευμένη εταιρεία με πολύχρονη εμπειρία και συνεργασίες στο διεθνή τραπεζικό χώρο" κάνει σύσταση ιδιωτών σε τράπεζες του εξωτερικού. Αναλαμβάνει δηλαδή την παρουσίαση του προφίλ του πελάτη και διευκολύνει τη μεταφορά των καταθέσεών του στην τράπεζα του εξωτερικού, έτσι ώστε τα χρήματά του να διασφαλίζονται έναντι του κινδύνου της χρεωκοπίας και του φοβήτρου της δραχμής. Το κλειδί είναι βέβαια η σύσταση, καθώς είναι αμφίβολο αν ο οποιοσδήποτε μεσάζοντας θα ασχοληθεί με τα δυόμισι χιλιάρικα των αποταμιεύσεων της θεια-Γιώργαινας και το υπόλοιπο (λέμε τώρα) του μισθοδοτικού λογαριασμού του κάθε προλετάριου.
Αφού φύτρωσε κι αυτό το φρούτο θα πει πως η στάθμη των υδάτων ανεβαίνει.
Τι ανεβαίνει, δηλαδή.. Τρέχει.
Και που θα στα-μα-τή-σει;
Και ποιο χρώ-μα θα ζη-τή-σει;
Μην το ψάχνεις, εγώ κι εσύ θα τα φυλάξουμε. Και μη νομίζεις πως θα πούμε "φτου και βγαίνω".

Απορία άσχετη με τα παραπάνω: Τι διάολο φοβούνται οι καναλάρχες από το 2-3% του μεριδίου της ΕΤ1 και βάλανε τον χαρτογιακά που ήθελε να την κλείσει να λυσσάξει κατά της απόφασης του ΔΣ της ΕΡΤ; Νά 'ναι τα χιλιάδες μηνύματα τηλεθεατών που απαιτούν να πληρώνουν ανταποδοτικό τέλος υπέρ μέγκα κι αντέννα αντί για ΕΡΤ;

Οι ρούφουλες ποτέ δεν είχαν εθνικές αναστολές

2012-01-27T12:07:00.003+02:00

Ένα ιστορικό λουκουμάκι για αυτούς που ακόμα πιστεύουν πως η συναίνεση, ο κοινωνικός διάλογος και τα λοιπά χνουδωτά φρούτα της οσφυοκαμψίας μπορούν να χορτάσουν τη βουλιμία του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου. Και, με την ευκαιρία, αφιερωμένο σε όσους συνταράχτηκαν από ιερή αγανάκτηση στο άκουσμα του σεναρίου περί ξένου κυβερνήτη στην Ελλάδα.

"Οι κάτοικοι των μικρών νήσων του αρχιπελάγους είναι μερικώτερον το υποκείμενον των καταδρομών του Δραγομάνου του Ναυτικού¹· διότι, ενώ ο Τουρκικός στόλος εξακολουθεί τον γύρον του, ούτος εμβάς εις Κορβέταν τινά και συνοδευόμενος από τινας Βοϊάριδας² Φαναριώτας διατρέχει τα νησιά ταύτα, έχων την άδειαν από τον Καπουδάν-πασάν³ να παραλάβη τα χρονικά δοσίματα⁴. Οι νησιώτες προλαμβάνουν ομοίως τας επιθυμίας του, διά να αποφύγουν τας οποίας φοβούνται από το μέρος του αβαρίας. Αλλά μάταιαι προφυλάξεις! Ο Δραγομάνος, επί προφάσει ότι έχουν διχονοίας αναμεταξύ των, κυρήττεται, δυνάμει της εξουσίας του, κριτής των προκειμένων τούτων διαφορών· και υπερβαίνων προς τους ομοθρήσκους του το αυτεξούσιον των κριτών του βασιλέως φέρεται προς αυτούς με σκληρότητα τρομεράν. Ματαίως οι δυστυχείς ούτοι Είλωτες θέλουν να τον πείσουν ότι αι μεταξύ των διχόνοιαι έπαυσαν! Ματαίως τον παρακαλούν γονατιστί φιλούντες τους πόδας του και δίδοντές τον αγαπητά επίθετα! ούτος δεν ακούει τίποτα· ειδόν τινας ότι ανωφελώς εταπεινώθησαν εις τοιούτον βαθμόν, ώστε να τον ειπούν "Εφέντημ Σουλτανούμ⁵, Σε μετά τον Θεόν γνωρίζομεν πατέραν μας εις την Γην, λυπήσου τας δυστυχίας μας". Όσον τον παρακαλούν ούτοι οι δυστυχείς τόσον ολιγότερον απολαμβάνουν χάριν και η ταπείνωσίς των άλλο δεν κάμνει παρά να καταστένη τον Δραγομάνον πλέον υπερήφανον και αυθάδη!"

Εκ του "Συγγράματος περί Φαναριωτών" του Μάρκου Ζαλλώνη (1831)

Σημειώσεις:
¹Ο δραγουμάνος εδώ δεν έχει την έννοια του μεταφραστή αλλά του υπουργού Ναυτικών. Θέση που κατά παράδοση διεκδικούνταν από τις φαναριώτικες οικογένειες και αποτελούσε το πρώτο σκαλί στην ανέλιξή τους στη θέση του Μεγάλου Διερμηνέα κι αργότερα του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας (Γ.Σκαρίμπας)
² Με μια μικρή επιφύλαξη, νομίζω πως το "Βοϊάριδες" σχετίζεται με τη λέξη βογιάρος, δηλαδή το μέλος ανώτερης φεουδαρχικής τάξης. Καθώς ο όρος βογιάρος αφορά σε ευγενείς των παραδουνάβιων ηγεμονιών πιθανότατα αναφέρεται σε φαναριώτες που είχαν ήδη λάβει σχετικά οφφίσια.
³ Ο αρχιναύαρχος της αυτοκρατορίας
⁴ Τακτικοί φόροι προς το οθωμανικό κράτος (Οι "έκτακτες εισφορές" ήταν τα τυχερά του δραγουμάνου)
⁵ Κύριε και σουλτάνε μου

Αμελέτητα

2012-01-25T14:02:00.000+02:00

Βασική πασοκική αρχή: Ότι κι αν έχεις κάνει, πάντα μπορείς να επικαλεστείς την αθωότητα λόγω βλακείας.

Η ομφάλια αλυσσίδα μας

2012-01-23T13:43:00.000+02:00

Αργά την Παρασκευή το βράδυ η ΕΤ1 προέβαλε την ταινία του Αλέξη Δαμιανού "Μέχρι το πλοίο". Η ταινία γυρίστηκε το 1966, εποχή που η ελληνική ύπαιθρος ερήμωνε καθώς ο αγροτικός πληθυσμός μετανάστευε μαζικά στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Αυστραλία. Κορμός της ταινίας είναι η πορεία ενός βουνίσιου από το χωριό μέχρι το λιμάνι απ' όπου αναχωρεί το πλοίο για την Αυστραλία. Ο Δαμιανός χωρίζει την ταινία σε τρία επεισόδια τα οποία διαδραματίζονται στο ορεινό χωριό, στον κάμπο και στην πόλη. Τρεις γεωγραφικοί σταθμοί με τρεις διακριτές ιστορίες στις οποίες κυριαρχούν τρεις διαφορετικές γυναικείες μορφές με τον αρχικό πρωταγωνιστή να παίζει μάλλον δεύτερο ρόλο.

Το 1966 που γυρίστηκε η ταινία του Δαμιανού γυρίζονταν με το κιλό, εκατοντάδες, ταινίες οι οποίες έκοβαν πολλαπλάσια εισιτήρια. Ταινίες οι οποίες μακιγιάριζαν τη σκληρή πραγματικότητα της επαρχίας με πατσουλιό ρομαντικής "ηθογραφίας" κι από την ταξική διαπάλη κρατούσαν τον αγώνα του τίμιου φτωχόπαιδου να διεκδικήσει το πλουσιοκόριτσο ή τούμπαλιν. Το 1966 θριάμβευσε άλλωστε με 660 χιλιάδες εισιτήρια "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια".
'Ομως.. Το 1966 ηχογραφήθηκαν ή κυκλοφόρησαν η "Ρωμιοσύνη", "Το τραγούδι του νεκρού αδερφού", ο "Επιτάφιος", το "Μάουτχάουζεν", το "Χρυσοπράσινο φύλλο" κι ο "Ένας όμηρος" του Μίκη Θεοδωράκη, η "Μυθολογία" κι ο "Καπετάν Μιχάλης" του Χατζηδάκη, το "Ένα μεσημέρι" του Ξαρχάκου, η "Ανάσταση Ονείρων" του Λεοντή κι ένα πλήθος σημαντικών δίσκων 45 στροφών.

Σαρανταέξι χρόνια μετά, η πνευματική δημιουργία στην Ελλάδα καταπιάνεται σχεδόν αποκλειστικά με τον ..έρωτα. Για να είμαστε λίγο πιο δίκαιοι όταν μιλάμε για "πνευματική δημιουργία" εννοούμε τη δημιουργία που κοινωνείται στο πόπολο, αυτή δηλαδή που περνά με επιτυχία τις σύγχρονες επιτροπές λογοκρισίας. Οι οποίες βέβαια δεν έχουν πια σκοπό να εμποδίσουν τη διασπορά δυνητικά επικίνδυνων ιδεολογιών και ιδεολογημάτων, αλλά να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα της ασημαντότητας τόσο την προσφορά όσο και τη ζήτηση. Πράγμα το οποίο έχουν καταφέρει προ πολλού ευνουχίζοντας ενεργητικά και παθητικά (πως λέμε "θα σε αυτοκτονήσω";) τους δημιουργούς, πλην εξαιρέσεων. Και τρέποντας βέβαια τους καταναλωτές κουλτούρας στην κατανάλωση πολτούρας. Κάποτε, όχι και τόσο παλιά, τα περίπτερα πουλούσαν τα Άρλεκιν, τα Νόρα και τα Βίπερ πλάι πλάι με τα Ζάκουλα, τα Διαβασέμε και τη Βαβούρα. Σήμερα οι συγγραφείς άρλεκιν καμαρώνουν στις βιτρίνες των κεντρικών βιβλιοπωλείων και μοιράζουν με απλοχεριά τις βιπεριές τους, επί παντός ζητήματος, από μονόχρωμων (ιδεολογικά) τηλεοπτικών πάνελ. Δεν είναι πως σίγησε ο "πνευματικός κόσμος" από τον οποίο πολλοί αναζητούν το σάλπισμα της αντίστασης. Είναι πως αν κάποιος σκηνοθέτης σήμερα γύριζε μια ταινία για το αδιέξοδο του ανέργου ή κάποιος έγραφε ένα βιβλίο για την αγωνία του καταχρεωμένου μικροαστού θα βίωναν στη συνέχεια αναγκαστικά τα πάθη των ηρώων τους.

Γιατί αναζητά στη βλακεία ο κακομοίρης μικροαστός τη διέξοδο; Γιατί θέλει την πρέζα του κι αρνείται να σηκώσει το βλέμμα και ν'αντικρύσει κατάματα την πραγματικότητα;
Γιατί φοβάμαι/φοβάσαι/φοβάται;
Διότι έχω/έχεις/έχει ακόμα πράγματα να χάσει.
Τον ψωρομισθό του.
Το σπίτι του ίσως.
Το άιφον.
Την ψευδαίσθηση της κοινωνικής ανέλιξης.
Την αυτοεκτίμησή του που συναρτάται ευθέως από τα παραπάνω.
Και πιο πολύ απ' όλα την οικειότητα των αλυσσίδων του.
Δεν αποκόπτεται η ομφάλια αλυσσίδα χωρίς αίμα.

Ο σταλινισμός, ο έρωτας και τα αρμυρίκια

2012-01-20T15:37:00.002+02:00

Μπου!

Μετά την εισβολή του ΠΑΜΕ στην φωλίτσα που συνευρέθηκαν οι "κοινωνικοί εταίροι" και τη διακοπή του "διαλόγου", ο ΣΕΒ και η ΓΣΕΕ καταλόγισαν στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ "σταλινικές μεθόδους και τακτικές".
Νομίζω, και το λέω ευθέως, πως θα ήταν πιο δόκιμος ο όρος "χαλάστρα".

Θυμάμαι, πριν από εικοσιέξι-εικοσιεπτά χρόνια, ένα υγρό κι ερωτικό καλοκαιρινό δειλινό στη Λευκάδα, όταν αναζητώντας στην παραλία έναν μεγαλύτερό μου ξάδερφο τον ξετρύπωσα μέσα σε κάτι πουρνάρια στην ακροθαλασσιά. Θυμάμαι με σιγουριά πως δεν μου απήθυνε καμιά σαφή κατηγορία για σταλινικές μεθόδους. Κάτι για χαλάστρες είπε και μου έσουρε και μερικά ακατονόμαστα προστατεύοντας ταυτόχρονα με το χέρι του τα κάλλη της κοινωνικής του εταίρου από το επίμονο -μέχρι Μάκη Μαΐλη- βλέμμα μου.
Είμαι ωστόσο βέβαιος πως ο ξάδερφος δεν είχε χωθεί στ'αρμυρίκια απεργαζόμενος μετά της καλής του τη μείωση του χαρτζηλικιού μου, έτσι κι αλλιώς μου το μάζευε παραδοσιακά -μια και καλή- στην τριανταμία που παίζαμε κάθε πρωτοχρονιά. Δεν είμαι λοιπόν απόλυτα βέβαιος αν η εμπειρία μου αυτή σχετίζεται με κάποιο τρόπο με τον "κοινωνικό διάλογο" ή αν απλώς μ'έπιασε μια νοσταλγία για την εποχή που η "τρόϊκα" ήταν παγωτό κι εγώ πλατσούριζα ανέμελος στις ακροθαλασσιές παίρνοντας μάτι τις τουρίστριες χωρίς να χρειάζεται να παριστάνω πως διαβάζω εφημερίδα.

Το μόνο ξεκάθαρο είναι πως το ΚΚΕ είναι κατά του έρωτος. Όπως -στην αντίπερα όχθη- η Θεσσαλονίκη είναι η Ερωτική Πόλη και όποιος πατάει εκεί κάτι παθαίνει κι οι ορμόνες του καλπάζουν, έτσι και το ΚΚΕ είναι ντιπ αντιερωτικό και αντιρομαντικό. Τόσο που δεν αρκείται στην απόρριψη των ενδοαριστερών ερωτικών εξομολογήσεων αλλά εμποδίζει και τους κοινωνικούς εταίρους να ρομαντζάρουν ανενόχλητοι.

Οι ίδιοι οι εταίροι πάντως απορρίπτουν τις κακίες περί έρωτος και ασυγκράτητης έλξης. Επ' αυτού όντως υπάρχουν μαρτυρίες όπως η παρακάτω, που αφήνει ελάχιστα σεξουαλικά υπονοούμενα:

(Αλιευθέν στην Iskra, με προέλευση το "Ποντίκι")

Να συμπληρώσω εδώ πως το παιχνίδι πέριξ του σκρινίου απαγορεύονταν επί ποινή παντόφλας από τη μάνα μου, πράγμα το οποίο -με την ευκαιρία- καταγγέλω ως σταλινική μέθοδο (ευτυχώς που η μάνα μου δεν διαβάζει μπλογκς, είναι από δεξιό σόι και θα θύμωνε με το "σταλινική").

Απολογισμός της ημέρας και μια δυο προεκτάσεις

2012-01-17T18:21:00.001+02:00

Μικρή σημασία έχει αν σήμερα διαδήλωσαν δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χιλιάδες. Όπως μικρή σημασία έχει αν η απεργία του Μετρό εμπόδισε μερικές χιλιάδες εργαζομένων ή ανέργων να κατέβουν στο κέντρο κι αν έγιναν -ως συνήθως- δύο, τρεις ή δεκατρείς πορείες. Όλα αυτά είναι δείκτες και στατιστικές που δεν προσφέρονται για νέες αναλύσεις και συμπεράσματα ή για εμπλουτισμό των ήδη διαμορφωμένων. Οι διαδηλώσεις έχουν βέβαια τη σημασία τους ακόμα κι αν αποτελούνται από πεντακόσιους διαδηλωτές μοιρασμένους σε δέκα διαδρομές. Δεν είναι όμως αυτές που θα ανατρέψουν τους υπάρχοντες συσχετισμούς κι ας πληγώνουν τα αισθήματα της Ντόγας και του Παπουτσή. Αν είναι πάνδημες, αν εκατοντάδες χιλιάδες αποφασισμένων διαδηλωτών πιέσουν το καθεστώς σε βαθμό αποσταθεροποίησής του, τότε κάτι μπορεί να γίνει. Ακόμα κι αν η ιστορία δεν πείθει για την αποτελεσματικότητα των διαδηλώσεων -από μόνες τους- σε επαναστατικό επίπεδο· σε αντεπαναστατικό ίσως περισσότερο (π.χ. "βελούδινες" διαδηλώσεις-προσχήματα για την αυτοκατάρρευση των αυτοαλωμένων σοσιαλιστικών καθεστώτων).
Το κρίσιμο μέγεθος είναι πάντα η απεργία. Και ειδικότερα η απεργία στις παραγωγικές μονάδες. Γιατί εκεί όπου η απεργία χρειάζεται συνειδητοποίηση, αποφασιστικότητα και ρίσκο, εκεί κρίνεται ο βαθμός ετοιμότητας του εργαζόμενου για διεκδίκηση της χειραφέτησής του. Ο δημόσιος υπάλληλος μπορεί συνήθως άφοβα να απεργήσει, άλλο αν -εξίσου συνήθως- δεν το κάνει για να μη χάσει το σαρανταρικάκι ή το πενηνταρικάκι. Όταν του κόβουν το πεντακοσαρικάκι δεν πειράζει. Πειράζει δηλαδή, αλλά το θύμα παρηγορείται στην μαζοχιστική αίσθηση του οσιομαρτυρισμού και στην εκδίκηση μέσα από το τρίπτυχο "δεν απεργώ / αν και μπορώ / αλλά δεν θα τους χαρίσω άλλο μεροκάματο". Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννάν οι κότες δηλαδή.
Οι εργάτες της Χαλυβουργίας και των άλλων επισχεμένων παραγωγικών μονάδων σώζουν τα προσχήματα της εργατικής τάξης και δείχνουν -εκούσια ή ακούσια- το μόνο δρόμο διεξόδου της. Την απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Είναι ακόμα νωρίς, πολύ νωρίς για να γίνει αυτό το βήμα συνειδητό και μαζικό. Μέχρι να γίνει θα βγαίνουμε στους δρόμους και θα βαδίζουμε, όχι για να κάψουμε θερμίδες ή να μας καμαρώσουν οι περιπτεράδες αλλά για να καλούμε την εργατική τάξη να αναλάβει τις ευθύνες που δεν ξέρει -ή κάνει πως δεν βλέπει- ότι έχει.

Στατιστικά λοιπόν και μόνο, το ΠΑΜΕ στην Ομόνοια πρέπει να είχε περί τις δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες διαδηλωτών και η Κλαυθμώνος καμιαδυό χιλιάδες. Συν άλλα διακόσια άτομα στη Σανταρόζα.

Εβδομηνταεννιά και συνεχίζουν.

Απεργία 17 Γενάρη

2012-01-16T14:11:00.001+02:00

Το 2012 δεν θα σκάσουν μετεωρίτες και κομήτες, ούτε θα ανοίξει η γη στα δύο σαν καρπούζι.
Η ανθρωπότητα δεν πρόκειται να καταστραφεί από φυσικά κι αφύσικα φαινόμενα, τουλάχιστον όχι φέτος.
Αυτός όμως που θα καταστραφεί και θα χρειαστούν νέα κόκκινα ποτάμια για να ξαναβλαστήσει θα είναι ο κόσμος της εργασίας. Δικό του θά'ναι και το αίμα που θα πρέπει να ποτίσει τα νέα βλαστάρια.
Αν δεν πάρει επιτέλους τις τύχες του στα χέρια του. Γιατί ένας μετεωρίτης δε σταματιέται ούτε με προσευχές ούτε με χολυγουντιανούς σουπερχίροουζ. Ο καπιταλισμός όμως αργά ή γρήγορα θα ανατραπεί.

Μπαίνουμε στο 2012 απεργώντας αλληλέγγυοι στους εργάτες που χαράζουν νέους δρόμους αντίστασης, στη Χαλυβουργία, στη Λουκίσα, στην Αλουμινέξ κι άλλες μονάδες που παράγεται ο πλούτος. Περπατάμε στις γνωστές ασφάλτινες διαδρομές, περπατάμε μέχρι ν'αποφασίσουμε να απαντήσουμε στα ίσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Κρατική χρηματοδότηση κομμάτων και εκλογές

2012-01-13T17:26:00.000+02:00

Την ίδια ώρα που επτά υφυπουργοί της κυβέρνησης ζητούν να παραταθεί η ελέω ΔΝΤ θητεία της διορισμένης κυβέρνησης, οι μηντιοτραμπούκοι αξιοποιούν κάθε στοιχείο που μπορεί να νομιμοποιήσει στη συνείδηση του εκλογικού σώματος την αναγκαιότητα της κατάψυξης των λαϊκών ετυμηγοριών.
Χτες ανέκυψε ξαφνικά το ζήτημα της χρηματοδότησης των κομμάτων. Το 2011 τα κόμματα έλαβον πέντε κόμμα κάτι εκατομμύρια ευρώ περισσότερα απ' όσα είχαν λάβει το 2010, 54 εκατομμύρια στο σύνολο. Οι μηντιοτραμπούκοι διέρρηξαν τις πλουμιστές γραβάτες τους πενθώντας τις αδόκητες απώλειες των οικογενειακών προϋπολογισμών. Η οργή τους για την πρόκληση των κομμάτων έσταξε από τηλεοράσεων και πρωτοσελίδων και γάνωσε σεμενάκια και πεζοδρόμια. Η Υποκρισία © είναι το εθνικό τους έμβλημα, all rights reserved.
Το ΠΑΣΟΚ έχει συνολικά χρέη στις τράπεζες 121 εκατομμύρια ευρώ, η ΝΔ άλλα 128 εκατομμύρια. 7 εκατομμύρια χρωστά ο ΣΥΡΙΖΑ και 5 το ΚΚΕ. Το Λάος δε χρωστά φράγκο αλλά δεν είναι καν κόμμα, η κρατική επιχορήγηση φτάνει και περισσεύει. Τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν εκχωρήσει στις τράπεζες, έναντι των χρεών τους, μελλοντικές τους επιχορηγήσεις. Με τέτοια χρέη και μάλιστα ενεχειριασμένα, οποιαδήποτε συζήτηση για παύση της κρατικής χρηματοδότησης προς τα κόμματα είναι περιττή. Όμως ο καημός των μήντια δεν είναι ότι τα κόμματα εξουσίας τά ανταγωνίζονται σε κρατικές επιχορηγήσεις ή σε δανειακές ευκολύνσεις. Τό 'να χέρι νίβει τ'άλλο και τα δυο ~~το πρόσωπο~~ σηκώνουν τρυφερά το ιερό δισκοπότηρο της συναινετικής κατεδάφισης του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και του ξεκοκκαλίσματος της δημόσιας περιουσίας. Οι εκλογές προς το παρόν δεν χωρούν στην εξίσωση. Όχι βέβαια -ας μην έχουμε γελοίες αυταπάτες- επειδή υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να ανατρέψουν το δισκοπότηρο και να λούσουν με το περιεχόμενό του τούς ανίερους αρχιερείς, αλλά γιατί επιβάλλεται να πήξει η συνείδηση στο εκλογικό σώμα πως δεν δικαιούται να αποφασίζει αλλά μόνο να υπομένει. Κι επιπλέον να το βουλώνει.
Το κατεστημένο στηρίζει πολλά στην επιτυχία της διεθνούς υπερπαραγωγής "Στηρίξτε τον Παπαδήμο". Γκάλοπ, πρωτοσέλιδα, εκπομπές, άμεση κι έμμεση διαφήμιση, εκβιασμοί, τρομοκρατία, χονδροειδή και επιχρυσωμένα ψέματα, αρλούμπες κάθε μεγέθους, παπάριασμα του εγκεφάλου του "κυρίαρχου λαού".
Εκλογές; Τι εκλογές; Ποιους να εκλέξετε; Τα κόμματα που όλα τα παίρνουν; Που είναι όλα ίδια; Που όλα μαζί τα φάγανε; Που μοιραστήκανε λεφτά ενώ ο λαός πεινάει; Δεν θέλετε εκλογές. Έτσι θα τιμωρήσετε τα κόμματα που σας κατέστρεψαν τη ζωή. Οι πολιτικοί μπαγιάτεψαν. Τεχνοκράτες θα στηρίζετε στο εξής. Άφθαρτους. Τον Παπαδήμο σήμερα. Τον Προβόπουλο αύριο. Τον κάθε καρπό αμώμου συλλήψεως της εξουσίας.
Φυσικά η, αλλού αποσκοπούσα, συζήτηση περί κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων πατά πάνω σε έναν υπαρκτό προβληματισμό. Το αν και κατά πόσο τα κόμματα πρέπει να χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους. Το ζήτημα δεν αφορά τόσο στα αστικά κόμματα, των οποίων η κρατική χρηματοδότηση υποτίθεται πως διασφαλίζει την ακεραιότητά τους έναντι των ιδιωτικών συμφερόντων, όσο το ΚΚΕ που δεν είναι κόμμα αστικό. Το οποίο χρηματοδοτείται και από τους ίδιους τους οπαδούς του με τις οικονομικές εξορμήσεις αλλά έχει και δυσανάλογα κόστη λόγω εκτεταμένου δικτύου οργανώσεων και απασχόλησης επαγγελματικών στελεχών.
Η άρνηση της κρατικής χρηματοδότησης εκ μέρους του θα ήταν ένα συντριπτικό χτύπημα, με πολλαπλά οφέλη, στην τερατώδικη φιλολογία περί του "όλοι είναι ίδιοι". Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτή, πιστεύω όμως πως η επιρροή στην κοινωνία μιας τέτοιας ενέργειας θα ήταν τέτοια που θα έφερνε νέες δυνάμεις στους αγώνες αλλά και θα κάλυπτε την οικονομική διαφορά μέσα από τις εξορμήσεις.

Μιχαήλ Φεντόροβιτς Λαριόνοφ

2012-01-10T17:51:00.003+02:00

Ο Μιχαήλ Φεντόροβιτς Λαριόνοφ γεννήθηκε στο Τιράλσπολ της Οδησσού το 1881.
Σπούδασε στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας.
Το 1900 γνώρισε τη Ναταλία Γκοντσάρεβα με την οποία συνδέθηκε στη ζωή και στους καλλιτεχνικούς προσανατολισμούς.
Το ύφος της πρωτόλειας περιόδου του ακολουθούσε τις ιμπρεσιονιστικές τάσεις της εποχής. Το 1906 πρωτοεμφανίστηκε στη διεθνή παρισινή "Φθινοπωρινή Έκθεση" (Salon d'Automne) μετά από πρόσκληση του αναγνωρισμένου ρώσου τεχνοκριτικού Σεργκέϊ Ντιαγκίλεφ. Εμφανίζεται επίσης σε εκθέσεις του καλλιτεχνικού κινήματος της "Ένωσης Ρώσων Καλλιτεχνών". Από το 1907 η τεχνοτροπία του μεταβαίνει στο νεοπριμιτιβισμό, ένα κίνημα συγχώνευσης της μοντέρνας κυβο- φουτουριστικής τάσης με τη ρωσική λαϊκή καλλιτεχνική παράδοση, στο οποίο πάντως αξιοποιείται έντονα η φωβική κληρονομιά της ιμπρεσιονιστικής περιόδου. Η καλλιτεχνική του ανησυχία αντιπαλεύει διαρκώς τα εικαστικά θέσφατα. Μέσα από το νεοπριμιτιβισμό κυρήττει την αντι-προοπτική, την άρνηση των αναλογιών. Οργανώνει την έκθεση "Stephanos" στη Μόσχα και συμμετέχει στις εκθέσεις "Χρυσό Δέρας" της Μόσχας και "Σύνδεσμος" του Κιέβου. Βαφτίζει ευφάνταστα και συμμετέχει στις καλλιτεχνικές ομάδες "Βαλές Καρώ" (1910) και "Ουρά του Γαϊδάρου" (1912) με άλλα μεγάλα ονόματα της ρωσικής πρωτοπορίας. Εκθέτει τα έργα του σε κοινές εκθέσεις των ομάδων αυτών. Το 1910 ο Βασίλι Καντίνσκι χαρακτηρίζει τον Λαριόνοφ ως τον σημαντικότερο ρώσο ζωγράφο.
Τον Ιούνιο του 1912, μαζί με τη σύντροφό του Γκοντσάρεβα διατυπώνει τις αρχές του ραγιονισμού. Το μανιφέστο του ραγιονισμού δημοσιεύεται το 1913. Έχει εισάγει την αφαίρεση, την αντικατάσταση των εικόνων από μη παραστατικές δομές, τη δυναμική αλληλεπίδραση χρώματος και χώρου. Στο μανιφέστο είναι πάντως ευδιάκριτη μια μάλλον υπεροπτική θεώρηση των μοντέρνων ρευμάτων με την απόρριψη της "δυτικής τέχνης" όπως και η ύπαρξη ανοιχτών καλλιτεχνικών μετώπων με παλαιότερους συνοδοιπόρους, σαν αυτούς του "Βαλέ Καρώ". Το ραγιονιστικό στίγμα του Λαριόνοφ δίνεται στις εκθέσεις "Στόχος" (1913) και "Έκθεση Νο 4" (1914).
Το 1915 τραυματίστηκε σοβαρά στο μέτωπο των Καρπαθίων (Α' Π.Π., μάχες μεταξύ ρωσικών και αυστρογερμανικών στρατευμάτων) και επιστρέφει στη Ρωσία όπου συνειδητοποιεί πως ο ραγιονισμός στο σύντομο αλλά δυναμικό πέρασμά του από τα καλλιτεχνικά χρονικά έχει δώσει τη σκυτάλη της πρωτοπορίας στον κονστρουκτιβισμό. Ο Λαριόνοφ καλείται πάλι από τον Ντιαγκίλεφ στη Γαλλία και εγκαταλείπει τη Ρωσία -αυτή τη φορά οριστικά- εγκαθιστάμενος μόνιμα στο Παρίσι.

"Μικρομάγαζο εβραίου"

Ιμπρεσσιονιστική σύνθεση του 1900

"Χειμώνας" από τη σειρά "Εποχές"

Νεοπριμιτιβιστική σύνθεση του 1912

"Σύνθεση Νο 9"

Ραγιονιστική σύνθεση του 1913

Πηγές:
http://www.russianavantgard.com/
http://www.andrei-nakov.org/en/larionov.html
http://www.rayonism.com/

Εξηνταοκτώ χρόνια, επτά μήνες κι έξι μέρες

2012-01-03T18:14:00.001+02:00

sinikismosA - O Stefanos - eSnips

Κιμ Βησσαριόνοβιτς Ιλ

2011-12-22T12:13:00.002+02:00

Δεν περιγράφεται το τι έχω διαβάσει από τη Δευτέρα για τη Βόρεια Κορέα.
Ο σχωρεμένος Κιμ Γιονγκ Ιλ περιγράφεται από την ολομέλεια των παγκοσμίων ΜΜΕ σαν τον πιο καρικατουρίστικο ψυχοπαθή "κακό" που έχει βγάλει ~~το χόλυγουντ~~ η ανθρωπότητα. Άπαντες ομονοούν για τη μυστικοπάθεια και περιχαράκωση της βορείου Κορέας αλλά ταυτόχρονα αναπαράγουν πληροφορίες τόσο κραυγαλέες και πικάντικες που θα ταίριαζαν στον επικοινωνιακό καθυστερημένο δικτάτορα του Σάσα Μπαρόν Κοέν ή σε καμμένο από την κόκα ροκ σταρ, παρά σε ένα εσωστρεφές αιμοδιψές τέρας.

Σταχυολογώ:

Είχε μια κάβα από τουλάχιστον 10.000 μπουκάλια γαλλικό κρασί. (Μπράβο ακρίβεια οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι!)
Ήταν ο καλύτερος πελάτης στον κόσμο του κονιάκ Hennesy. (Αν ήταν του Metaxa θα γλυτώναμε από την οικονομική κρίση)
Είχε τέτοιο πάθος με το ρύζι που αν οι κόκκοι στο πιάτο του δεν ήταν συμμετρικοί ο μάγειρας εκτελούνταν. (Άνευ σχολίου)
Είχε φτιάξει τεράστιες νεροτσουλήθρες για να πλατσουρίζει. (Σκεπασμένες με τεράστια πορτρέτα του για να τρομάζουν τους δορυφόρους)
Είχε συλλογή με περισσότερες από 20.000 ταινίες.
Όχι, σύμφωνα με άλλη πηγή είχε περισσότερες από 30.000 ταινίες.
Απαγόρευε να στέκονται δίπλα του ψηλότεροι από αυτόν άνθρωποι. (Η ποινή των παραβατών επαφίεται στη φαντασία του αναγνώστη)
Έχει αναρτήσει ανά τη βορειοκορεατική επικράτεια περισσότερα από 35.000 αγάλματά του. (Ουν, μη χάνεις λεπτό)
Το 1994 τα μέσα ενημέρωσης της Πιονγιάνγκ μετέδωσαν πως πέτυχε ένα καταπληκτικό ρεκόρ στο γκολφ επιτυγχάνοντας σε έντεκα τρύπες με την πρώτη του προσπάθεια. (Αλήθεια, το μετέδωσαν. Ρώτα όποιον θες)
Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία του στην επίσημη κρατική ιστοσελίδα- που έχει πλέον κατέβει- ο Κιμ Γιονγκ Ιλ δεν πήγαινε στην τουαλέτα γιατί δεν είχε τις ανάγκες των κοινών θνητών. (Είχαμε όμως κρατήσει ένα πριντσκρίν απ' την ιστοσελίδα προτού κατέβει, κάπου εδώ τό'χουμε)
Η Πιονγιάνγκ είχε ανακοινώσει πως τα κοστούμια του είχαν γίνει παγκόσμια φαινόμενο στη μόδα. (Μαζί με τ'άλλο τό'χουμε, που θα πάει, θα το βρούμε)
Ο Βορειοκορεάτης ηγέτης ήταν λάτρης του σινεμά, τόσο που απήγαγε έναν κινηματογραφιστή και μία ηθοποιό για να γυρίσουν το «Pulgasari», μία "σοσιαλιστική" εκδοχή του Γκοτζίλα. Το ζευγάρι το έσκασε ενώ βρισκόταν στην Αυστρία για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων ζητώντας άσυλο στην αμερικανική πρεσβεία. (Σύμφωνα με το σενάριο, ο γκοτζίλας πριν ισοπεδώσει την Πιονγιάνγκ πετάχτηκε για ένα ορίτζιναλ καπουτσίνο βιεννουά)
Σύμφωνα με δύο ψυχολόγους που σκιαγράφησαν το ψυχολογικό προφίλ του ηγέτη, οι έξι μεγάλες διαταραχές προσωπικότητας που είναι κοινές σε δικτάτορες όπως οι Χίτλερ, Στάλιν και Χουσεΐν χαρακτήριζαν και τον Κιμ Γιονγκ Ιλ: ήταν σαδιστής, παρανοϊκός, αντικοινωνικός, νάρκισσος, σχιζοειδής και σχιζοτυπικός. (Ε, λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή;)

Όσον αφορά στο λαό:

Το 2007 ένας διευθυντής εργοστασίου στην πρωτεύουσα κατηγορήθηκε ότι πήρε τηλέφωνο στο εξωτερικό από το υπόγειο του εργοστασίου και εκτελέστηκε μπροστά σε 150.000 πολίτες.
Το 2011 δύο πολίτες εκτελέστηκαν μπροστά σε πεντακόσιους θεατές διότι μοίραζαν φυλλάδια της Νότιας Κορέας.
Περίπου το 80% των προσφύγων στην Κίνα είναι γυναίκες. Από αυτές τις γυναίκες, 70 έως 90% διακινούνται σεξουαλικά, πωλούνται κατ’ επανάληψη ή εξαναγκάζονται σε γάμους. Μπορούν μάλιστα να αγοραστούν με τιμές που ξεκινούν από μερικές εκατοντάδες μέχρι 2.000 δολάρια ΗΠΑ.
Νεογνά που γεννιούνται με προβλήματα θανατώνονται και θάβονται τάχιστα.
Το σταλινικό καθεστώς της Πιονγκγιάνγκ είναι υπεύθυνο για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ο εσμός των αμέτρητων "ανεξάρτητων" μέσων και ανθρωπιστικών οργανώσεων που ειδικεύονται στη Β.Κορέα, την Κούβα και τον υπόλοιπο "Άξονα του Κακού" ουδόλως κόπτεται για τους λαούς εχθρικών και φιλίων δυνάμεων, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ονειροφαντασίες όλες τις κατηγορίες κατά του βορειοκορεατικού καθεστώτος. Προφανώς εκτός από ζήτημα μόνιμης επισιτιστικής κρίσης υπάρχει και οξύ ζήτημα ανελευθερίας.

Δεν θα επανερχόμουν στο θέμα καθώς η Πιονγιάνγκ απέχει 12.530 χιλιόμετρα από την Αβάνα και ούτε ξέρω πόσα από τον κομμουνιστικό παράδεισο. Όμως οι κραυγαλέες μπουρδολογίες για το μακαρίτη και το καθεστώς της Βορείου Κορέας έχουν σαφή σκοπό που απέχει πολύ από των ανθρωπισμό και συμπυκνώνεται απόλυτα στην εξής διδαχή προς δυτικούς προλεταρίους:

"Καθίστε καλά, βγάλτε το σκασμό και κάντε εξηνταδύο μετάνοιες στον όσιο Αρκάδιο που ζείτε σε καπιταλιστική χώρα."

Μέσα σ'όλα ήρθε και το συλλυπητήριο μήνυμα της Κ.Ε. του ΚΚΕ προς το κυβερνών κόμμα της Β.Κορέας, το οποίο σχολιάστηκε με περισσή "αγάπη" από τα ελληνικά μέσα. Πρόκειται για ένα μάλλον ουδέτερο μήνυμα που περισσότερο τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατά της Β.Κορέας σχολιάζει παρά την ορθότητα του "δρόμου ανάπτυξης που έχει επιλέξει ο λαός της ΛΔ Κορέας".
Θα μπορούσε να έλειπε το συλλυπητήριο μήνυμα; Θα μπορούσε.
Δεν γίνεται όμως να καθορίζεται το ύφος της διεθνούς αλληλογραφίας ενός κόμματος από το αν είναι αρεστό στα τρωκτικά του ηλεκτρονικού και χάρτινου τύπου.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το χτεσινό "άρθρο" χαρτογιακά του χρηματιστηρίου που έχει δημοσιεύσει άρθρα-λαχεία του στυλ "Μας χαρίζουνε λεφτά κι εμείς λέμε όχι" και "Ναι, το μνημόνιο ήταν μονόδρομος", ο οποίος πέτυχε ατομικό ρεκόρ σχολιασμού από τους χαρτοκαμμένους του χρηματιστηρίου κάνοντας γιουρούσι στο ΚΚΕ! (Όποιος μαζόχας μπει και το δει θα με αναγνωρίσει σαν τον πιο μοναστερωμένο (αποδοκιμασμένο) σχολιαστή).

Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση περί Βορείου Κορέας είναι αυτή του Γ.Δελαστίκ εδώ.

Δυο ταυτόχρονες απώλειες

2011-12-19T18:08:00.001+02:00

Κάποιες φορές η ιστορία σερβίρει περίεργες συμπτώσεις.
Το σαββατοκύριακο αποχαιρέτησαν το μάταιο τούτο κόσμο ο βορειοκορεάτης φεουδάρχης Κιμ Γιονγκ Ιλ και ο πρώην τσεχοσλοβάκος-λογοτέχνης-αντιφρονούντας-βελουδοπρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ. Πρόκειται για δυο σύμβολα του σύγχρονου κόσμου, τοποθετημένα στα δύο άκρα της καθεστηκυίας κλίμακας αξιών.

Ο πρώτος αναδείχτηκε σε "φωτεινό ηγέτη" της Βορείου Κορέας, διαδεχόμενος τον πατέρα του Κιμ Ιλ Σουνγκ στον ~~θρόνο~~ προεδρικό θώκο. Τώρα που απεβίωσε τη θέση του θα πάρει -με τη σειρά του- ο γιος του Κιμ Γιονγκ Ουν (Κάπου τό'χουμε ξαναδεί αυτό νομίζω και μάλιστα πάρα πολύ κοντά αλλά εκεί έγινε "δημοκρατικά"). Η Βόρειος Κορέα είναι βέβαια μια μυστηριώδης χώρα για την οποία οι πληροφορίες μας προέρχονται αποκλειστικά από τις ανεξάρτητες και φιλαλήθεις πηγές της Δύσης. Δεν γνωρίζουμε επομένως απολύτως τίποτα το θετικό, αν και για να είμαστε ειλικρινείς, η εικόνα του καθεστώτος της δεν πολυφέρνει στο σοσιαλισμό των ονείρων μας. Για τον Κιμ Γιονγκ Ιλ ως άτομο γνωρίζουμε μόνο κάποια πάθη του χαρακτήρα του τα οποία θυμίζουν περισσότερο καρικατούρα "κακού" σε κόμικ της Μάρβελ.

Ο δεύτερος αναδείχτηκε σε εξέχουσα φυσιογνωμία της πολιτικής μετά την "άνοιξη της Πράγας". Η ιδιότητα του αντικαθεστωτικού εξέθρεψε αρκετές εξέχουσες φυσιογνωμίες, όπως ο Λεχ Βαλέσα και ο Μπαρίς Γιέλτσιν, οι περισσότερες εκ των οποίων ηγήθηκαν των χωρών τους μετακομμουνιστικά με μεγάλη επιτυχία. Ο Βάτσλαβ Χάβελ διετέλεσε και λογοτέχνης χαρακτηριζόμενος (από άγνωστο κριτικό) σαν μίγμα Άρθουρ Μίλερ και Νέλσον Μαντέλα (!!) Αν βέβαια ήταν φιλοκαθεστωτικός δεν θα τον ήξερε ούτε ο θυρωρός του. Ένας άλλος στοχαστής του καιρού μας, ο Μπιλ Κλίντον συνέκρινε τον Χάβελ με τον Μαχάτμα Γκάντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Είναι προφανές πως τον Χάβελ τον συνέκριναν με πολλές προσωπικότητες, αμφίβολο όμως είναι αν θα τολμήσουν ποτέ να συγκρίνουν κάποιον με το Χάβελ, κατάμουτρα τουλάχιστον. Η μεγαλύτερη πάντως επιτυχία του ήταν πως παρέλαβε μία χώρα και παρέδωσε δύο.

Διαβάζω πως οι ευρωπαϊκές χρηματιστηριακές αγορές αντέδρασαν στην είδηση του θανάτου του Κιμ Γιονγκ Ιλ με πτώση, καθώς φοβούνται τον κίνδυνο αστάθειας στην περιοχή. Οι ίδιες οι αγορές, η καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος, εμμέσως πλην σαφώς χαρακτηρίζουν τον Κιμ Γιονγκ Ιλ παράγοντα σταθερότητας της κορεατικής χερσονήσου!! Κανένα σέβας πια, κωμωδία τον έκαναν το χαμό του ανθρώπου!

ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ

2011-12-18T16:59:00.002+02:00

Γράφει ο διαπρεπής μαρξιστής ιστορικός Ε.Hobsbawm στη συλλογή δοκιμίων "Επαναστάτες":"Το να γίνει κανείς επαναστάτης,θέλει κάμποση απελπισία αλλά επίσης και αρκετή ΕΛΠΙΔΑ"

Αυτό ίσως ερμηνεύει την σημερινή απραξία του λεηλατημένου λαού. Αν υπήρχε ελπίδα ενός ενιαίου ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥ μετώπου της αριστεράς θα ήταν διαφορετικά.

Ας μείνουν λοιπόν με τα μαγαζάκια τους του 5-10%.

Εορταστικό κλίμα

2011-12-15T14:31:00.002+02:00

Χριστουγεννιάτικο δέντρο (πλαστικό):
230 (!) ευρώ (το φωτογράφησα για να το πιστέψω κι ο ίδιος)

Μπαλίτσες για στόλισμα:
4 (!) ευρώ η μία (πλαστικές κι όχι απ' τις ακριβές) επί 20 (ξέρω γω, φτάνουν;) = 80 ευρώ

Λοιπά στολιδοσυμπράγκαλα δέντρου (φωτάκια, αστεράκια κλπ):
90 ευρώ

Μαλακία του να δίνεις 400 ευρώ για μια πλαστικούρα ενώ ο διπλανός σου δεν έχει να φάει:
ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ

Ένα τραγούδι για τους απεργούς της χαλυβουργίας

2011-12-14T12:57:00.003+02:00

Σαραντατέσσερις μέρες απεργία!

Ανεξάρτητα από την έκβασή της, η απεργία των χαλυβουργών είναι ήδη νικηφόρα σε αρκετά επίπεδα. Αποδεικνύει πως μέσα σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας οι εργάτες έχουν ψυχή και αντοχή.
Αποδεικνύει πως η αλληλεγγύη μπορεί να μην ξεφτίζει στην πρόσκαιρη συγκίνηση.
Οι απεργοί παλεύουν για τους εαυτούς τους και για εμάς. Θα είναι πολύ άδικο να καρπωθούν τα οφέλη του αγώνα τους όλοι, πλην των ίδιων των αγωνιζόμενων.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, μην ξεχνάμε να το οπλίζουμε.

Τα μουσικά προάστια απήθυναν πρόσκληση συμβολικής επιλογής ενός τραγουδιού αλληλεγγύης στον αγώνα των χαλυβουργών. Επειδή όμως δεν μπορώ να διαλέξω, θα βάλω δύο!

Το πρώτο:

Μουσική Σταύρου Ξαρχάκου - Στίχοι Κώστα Κινδύνη
Από τη "Συλλογή", Απρίλιος 1974.

Και το δεύτερο:
zSHARE - PatriotakiaTouIliou.mp3
Μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου στη συλλογή "Ήλιος ο πρώτος" του Οδυσσέα Ελύτη
Ερμηνεία Σταύρος Πασπαράκης

Στου Δεληβοριά μιαν άκρια

2011-12-13T18:24:00.000+02:00

Όσο και να βαραίνει ο ορίζοντας, πάντα θα μπορούμε να ελαφρώνουμε τα μέσα μας.

(Χάρη στο αγαπημένο blog First Time User που μ'έστειλε εδώ)

ΔΕΝ

2011-12-13T12:35:00.000+02:00

ΔΕΝ επίκειται ιδιωτικοποίηση δημόσιων νοσοκομείων, λέει το υπουργείο υγείας.

ΔΕΝ έχει γίνει συζήτηση για απολύσεις με την τρόικα, λέει ο γ.γ. του υπουργείου οικονομικών.

ΔΕΝ έχει τεθεί, μέχρι στιγμής, θέμα κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων και του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα από την τρόικα, λέει ο υπουργός εργασίας κουτρουμάνης.

ΔΕΝ θα ληφθούν επιπλέον εισπρακτικά μέτρα, λέει ο βενιζέλος.

Να σου κάτσουν βόλι στο στομάχι μωρή*

2011-12-08T18:24:00.002+02:00

Είδα ένα βιντεοαπόσπασμα πρωϊνάδικου που κυκλοφόρησε ευρέως, στο οποίο καλεσμένος ξεστόμισε τη λέξη "απεργία" βραχυκυκλώνοντας τις τηλεφακλάνες του πλατώ. Επ' αυτού και άλλων μού'ρθε να γράψω μερικούς αφορισμούς:
Οι εκπομπές πρωϊνού πορνό απευθύνονται σε καταναλωτές οι οποίοι θεωρώ πως εντάσσονται συλλήβδην στην κατηγορία "χαμένη υπόθεση".
Ας υποθέσουμε πως μια ωραία πρωΐα ένας απηυδισμένος απεργός / άνεργος / πεινασμένος καβαλούσε έναν οδοστρωτήρα και ισοπέδωνε τα στούντιο των πρωϊνάδικων μαζί με τον έμψυχο (λέμε τώρα) διάκοσμο (ξαναλέμε τώρα) που φύεται εκεί. Ποια θα ήταν άραγε η αντίδραση των καταναλωτών τηλεσαβούρας;
α. Θα γύριζαν στην ΕΤ1 για να παρακολουθήσουν Μονόγραμμα;
β. Θα έκλειναν την τηλεόραση για να περπατήσουν στη λιακάδα;
γ. Θα επωφελούνταν της ευκαιρίας για να επισκεφτούν τους απεργούς της χαλυβουργίας;
δ. Ή μήπως θα έτρεχαν στο περίπτερο ν'αγοράσουν την εφημερίδα Καπουτσίνο βρίζοντας μέχρι έκτης γενιάς το σόι του παράλογου δράστη;
Το ερώτημα είναι κάλπικο και υποβολιμαίο. Εξάλλου εκτός από την Καπουτσίνο υπάρχει και το Τρίτο Ψέμα, το Παρντόν και άλλα έντυπα πρωϊνάδικα. Όταν τελειώσει η πρέζα του εξαρτημένου δεν τρέχει καρφί στο κέντρο απεξάρτησης, πάει στην πιάτσα να πάρει άλλη. Κι αν δε βρει απ' τη δικιά του παίρνει άλλη μάρκα.

Κι εδώ γεννώνται τα κρίσιμα ερωτήματα. Η επίθεση με πυρηνική βόμβα ή έστω οδοστρωτήρα στα τηλεοπτικά στούντιο είναι επαναστατική πράξη ή χαμένος κόπος; Έχει νόημα να μιλά κανείς για προσπάθεια ευαισθητοποίησης των αδιάφορων ή πρέπει να τους θεωρούμε ως ντε φάκτο αντιπάλους;

Όταν προλεταριοποιήθηκαν βιαίως οι αγροτικοί πληθυσμοί, στο έμπα του 19ου αιώνα, προέκυψε ως "υποπροϊόν" το λούμπεν προλεταριάτο. Στη μαρξιστική του προσέγγιση το λούμπεν προλεταριάτο αποτελούνταν από πάμφτωχα, εξαθλιωμένα, ημιπρολεταριοποιημένα στρώματα, τα οποία ακριβώς λόγω των συνθηκών διαβίωσής τους και της έλλειψης σταθερού πυρήνα κατοικίας δεν είχαν τη δυνατότητα και τη θέληση να οργανωθούν με την υπόλοιπη εργατική τάξη. Αναγκάζονταν δε να καταφεύγουν σε ευκαιριακές, νόμιμες ή παράνομες δραστηριότητες για να επιζήσουν. Βρέθηκαν έτσι μοιραία απέναντι στις προσπάθειες οργάνωσης και ταξικής συνειδητοποίησης του προλεταριάτου, αλλά χρησιμοποιήθηκαν κιόλας στην κατεύθυνση αυτή από την τότε αστική τάξη.
Σήμερα οι συνθήκες είναι διαφορετικές, οι σύγχρονοι λούμπεν δεν φορούν κουρέλια. Οι σύγχρονοι λούμπεν δεν προέκυψαν από βίαιες κοινωνικές διεργασίες αλλά από διαδικασίες δημοπράτησης της ταξικής τους συνείδησης με αντίτιμο χάντρες, καθρεφτάκια και πληθώρα τηλεοπτικής πρέζας. Γι αυτό ακριβώς αποτελούν πολύ ισχυρότερα βαρίδια για τη σύγχρονη εργατική τάξη. Γι αυτό είναι περιττή η κολακεία τους και η επίκληση της λαϊκότητάς τους και απαραίτητη η συνειδητοποίηση του αδιάβατου μεταξύ της δικής τους όχθης και της όχθης όσων δεν εκποίησαν οριστικά την ταξική τους συνείδηση.

Ούτε το σκυλολόι του Καρατζαφέρη, ούτε οι καταναλωτές τηλεσαβούρας είναι λαός, διότι απλά δεν θέλουν να είναι.

(* Με αφορμή μια καθώς πρέπει κυράτσα που επιχειρηματολογούσε με αγανακτισμένο ύφος στο σουβλατζή για την ανάγκη βιαιότερης στάσης των μπάτσων και απαγόρευσης των διαδηλώσεων στο κέντρο)

Οι μπατσοι πουλάνε τη σωφροσύνη

2011-12-06T15:09:00.001+02:00

Τρίτη επέτειος σήμερα από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν κυκλώσει το κέντρο της Αθήνας για να τη γιορτάσουν. Εδώ και κανα δίωρο ξεκίνησαν οι στρακαστρούκες. Μιλιούνια βαρυφορτωμένων ΜΑΤατζήδων βρίσκονται διασκορπισμένοι παντού ενώ μερικές εκατοντάδες μαθητών βρίσκονταν πριν από καμιά ώρα στο οδόστρωμα της Λ.Αμαλίας, μπροστά από τη βουλή. Κάμποσοι από αυτούς μετέτρεψαν τα σκαλοπάτια της Μ.Βρεττανίας σε πολεμοφόδια. Οι φρουροί της προστασίας του πολίτη ήταν πάντως μάλλον συγκρατημένοι. Φαίνεται ότι η αύρα Παπαδήμου τους έχει μεταγγίσει φρόνημα κατανόησης και ανεκτικότητας. Χαρακτηριστική η εικόνα μπάτσου που κρατώντας την ασπίδα του ψηλά για να προστατευτεί από τα μάρμαρα πέρασε μια ανήμπορη γριούλα στο απέναντι πεζοδρόμιο ενώ την ίδια ώρα συνάδελφός του έριχνε διακριτικά ένα δίευρο στο ποτήρι ενός αόμματου ζητιάνου.

Από την άλλη, το κράτος έχοντας να αντιμετωπίσει πλέον την οργή ακόμα και των δεκατριάχρονων φρόντισε να προβεί σε μια κίνηση ματ μακράς πνοής. Το υπουργείο υγείας "αναπροσάρμοσε" το τιμολόγιο των δημόσιων μαιευτηρίων ορίζοντας το κόστος του φυσιολογικού τοκετού σε 950€ και της καισαρικής σε 1.500€. Με τη μελετημένη αυτή κίνηση, οι υποψήφιοι γονείς μελλοντικών ταραχοποιών θα στραφούν στην αντισύλληψη ή την αυτοϊκανοποίηση και έτσι την 6η Δεκεμβρίου του 2024 οι μπάτσοι θα γλυτώσουν τις διπλοβάρδιες και τις τενοντίτιδες από την παρατεταμένη άρση ασπιδών και θα μπορούν απερίσπαστοι να παίζουν στριπ πόκερ μέσα στις κλούβες τους.

Καλέ μου πιτσιρίκο, είσαι είκοσι μέτρα οφ-σάϊντ...

2011-12-02T20:26:00.003+02:00

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ωραίο να περιμένεις τον άλλο στη γωνία.

Ιδίως όταν πρόκειται για ταλαντούχο, και εκ των πρωτοπόρων στον τομέα του, με αιχμηρή αίσθηση του χιούμορ και οξυμένη αντίληψη των πραγμάτων. Ένα μπλόγκερ που έχει γράψει καταπληκτικά κείμενα.
Ίσως είναι και λίγο μικρόψυχο όταν εσύ δεν έχεις το ένα εκατομμυριοστό της αναγνωσιμότητάς του.
Όμως.
Τους τελευταίους μήνες η φαγούρα του είναι έντονη.
Την αποδίδει κανείς, καλόπιστα, σε διαφορά ανάγνωσης και ερμηνείας τω γεγονότων. Σε πικρία ίσως. Σε ένα αίσθημα προδοσίας σε σχέση με αυτό που ο καθένας προσδοκά από το "δικό του" ΚΚΕ. Αυτό που "απομακρύνθηκε από αυτόν" όπως έλεγε άλλοτε με περισσή μετριοφροσύνη ο Χάρυ Κλύνν.

Ο πιτσιρίκος λοιπόν ανακάλυψε την απεργία της Χαλυβουργίας Ελλάδος.
Και ανακάλυψε πως "δεν την καπελώνει κανα ΠΑΜΕ και γι'αυτό δεν παίζει στο Ριζοσπάστη"!!

Το σκέφτηκα αρκετές φορές τελευταία αλλά μου φαίνεται πια αρκετά πιθανό.
Ακόμα και ένας πιτσιρίκος μπορεί να φέρει σε πέρας μια εργολαβία με μεγάλη επιτυχία.

(Τουλάχιστον κάποιοι από τους αναγνώστες του ίσως πρωτακούσουν για τον αγώνα των απεργών και τον ενισχύσουν οικονομικά)

Χριστούγεννα στη Χαλυβουργία!

2011-12-02T14:07:00.000+02:00

33 μέρες απεργία.
Αυτή τη στιγμή οι ηρωϊκοί απεργοί κατεβαίνουν την Πανεπιστημίου.
"Χριστούγεννα θα κάνουμε στη Χαλυβουργία" φωνάζουν.
ΚΙ ΕΜΕΙΣ!

Πρωτομηνιά χωρίς πολλές εκπλήξεις

2011-12-01T18:37:00.000+02:00

Δεν πλημμύρισαν οι δρόμοι της Αθήνας, παρά τις μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν. Μάλλον ήταν αναμενόμενο, για αρκετούς λόγους:

Μεγάλη μερίδα του λαού αντιλαμβάνεται τον αγώνα κατά των μέτρων σαν μία μάχη που κρίνεται με συνοπτικές διαδικασίες. Όταν βλέπει πως το αυτί των κυβερνώντων δεν ιδρώνει τόσο εύκολα, απογοητεύεται και χάνει την πίστη της στο ενδεχόμενο της νίκης. Η μερίδα αυτή κατά κανόνα δεν έχει ιδιαίτερο καημό να ανατραπεί ο καπιταλισμός αλλά να περιοριστεί η επιθετικότητά του. Δεν βλέπει την σύγκρουση συμφερόντων καπιταλιστών και εργαζόμενων σαν μακροχρόνιο ταξικό πόλεμο αλλά προτιμά να ασχολείται με τα πρόσωπα.

Η αναμενόμενη εξαφάνιση των "αγανακτισμένων" απογοήτευσε αρκετούς εποχικούς διαδηλωτές που στήριζαν τις ελπίδες τους στον καλλωπισμό του καπιταλισμού μέσα από φεστιβαλικές διεργασίες.

Η κυβερνητική αλλαγή, όσο κι αν είναι ηλίου φαεινότερο ποιους εξυπηρετεί, πασπάλισε με στάχτη τα μάτια μεγάλης μερίδας του λαού. Όσο κι αν δεν μας αρέσει, αυτή η μερίδα είναι χαμένη υπόθεση.

Είναι τόσο οφθαλμοφανής ο λόγος για τον οποίο σήμερα δεν έγινε το παραμικρό συγκρουσιακό επεισόδιο που καταντά γελοίο. Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου έπρεπε να δείξει πως έχει αγνές προθέσεις. Έπρεπε επίσης να δείξει πως τα φασισταριά που την απαρτίζουν είναι σύγχρονοι φιλοευρωπαίοι στοχαστές. Δεν θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση να συνδεθεί η έναρξη της θητείας Παπαδήμου με δακρυγόνα και τραυματισμούς.
Αυτό όμως ήταν το αυτονόητο και αναμενόμενο. Αυτοί που οφείλουν κάποια απάντηση είναι οι "υπερεπαναστάτες" και όσοι χαρακτηρίζουν τους κουκουλοφόρους ως αγνούς αναρχικούς. Γιατί δεν έκαναν την επανάστασή τους ούτε σήμερα; Ούτε το ΠΑΜΕ "προστάτευε" τη βουλή, ούτε ιδιαίτερου πλήθους αστυνομικές δυνάμεις τη φύλαγαν. Ρητορικό είναι το ερώτημα βεβαίως. Οι κυβερνητικοί, έτσι κι αλλιώς, ήταν ήδη ξεσκέπαστοι. Απ' ότι φαίνεται όμως, ο δεκεμβριάτικος αέρας πήρε το επαναστατικό πάπλωμα και των μαρμαροφόρων "αντιεξουσιαστών".

Εχει πολλή πλάκα η επιλογή του κυβερνητικού εκπροσώπου. Αν όμως η κυβέρνηση είχε χιούμορ θα όριζε τον Μανώλη και όχι τον Παντελή.

Ακόμα περισσότερη πλάκα έχουν οι αντιδράσεις για τα λεχθέντα του Πάγκαλου. Είναι σα να μπαίνει κανείς στο WC από το οποίο προ ολίγου βγήκε ο αντιπρόεδρος και να αναλύει αυτά που άφησε ξεχνώντας να τραβήξει το καζανάκι. Η χρησιμότητα του Πάγκαλου αυτή είναι. Να αμολάει παντού τα προϊόντα της πνευματικής του πέψης και να απολαμβάνει τις αντιδράσεις των ταλαιπωρούμενων από τις οσμές. Να καλλιεργεί εν τέλει τη λογική της ευθύνης των προσώπων και όχι των πολιτικών που αυτά υπηρετούν.

Όλοι στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο

2011-11-30T14:00:00.001+02:00

Βγάλτε όσα σενάρια θέλετε για "μεγάλης κλίμακας επικείμενο τρομοκρατικό χτύπημα". Νά 'χει ν' ασχολείται το σκυλολόι των καθεστωτικών ΜΜΕ και τα ζόμπι που ακόμα εξημερώνονται από αυτά.

Τρομοκρατία όμως είναι το καθεστώς στο οποίο ζει ο άνεργος, ο μεροκαματιάρης, ο πολύτεκνος, ο συνταξιούχος, ο ασθενής.
Τρομοκρατία είναι η αβάντα που δίνετε στους εργοδότες να ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους με την απειλή της ανεργίας.
Τρομοκρατία είναι η όλο αυξανόμενη πείνα. Το αδιέξοδο των πεινασμένων.
Τρομοκρατία είναι τα χαράτσια, οι απειλές κατά της ελευθερίας και της όποιας περιουσίας των χρωστούντων άνω του πεντοχίλιαρου στο κράτος.
Τρομοκρατία είναι τα συνεχή ψεύδη με τα οποία προσπαθείτε να πείσετε τον κόσμο για την αναγκαιότητα της υπακοής, της συναίνεσης, της έκτης, έβδομης και εκατοστής δέκατης όγδοης δόσης δανειακής μεθαδόνης.
Τρομοκρατία είναι οι ορδές των γκλομποφόρων πραιτωριανών και των μαρμαροφόρων συμπαικτών τους.
Τρομοκρατία είναι οι συνθήκες εργασίας στα κάτεργα σαν αυτό της Χαλυβουργίας Ελλάδος που αποκαλύφτηκε γι' ακόμα μια φορά χτες.

Δεν τρομοκρατούμαστε πια.
Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, μόνο τις αλυσίδες μας. Τα στρασσάκια που τις στόλιζαν τα χάσαμε ήδη.
Όλοι στην αυριανή απεργία με μπροστάρηδες τους λεβέντες χαλυβουργούς. Να γίνει όλη η Αθήνα μια διαδήλωση.

Μαριάννα Ξενάκη (1938-), χαρακτικό, "Η απεργία" σε σχέδια Α.Τάσσου.

Κεντρική είσοδος δημαρχείου Βόλου

(εκεί όπου οι χαλυβουργοί του τοπικού εργοστασίου της Χαλυβουργίας Ελλάδος υπέκυψαν αμαχητί στους εκβιασμούς της εργοδοσίας)

Τάσσος Αλεβίζος (1914-1985), χαρακτικό, "Γοργοπόταμος"

(την 69η επέτειο από την ανατίναξη της γέφυράς του γιορτάσαμε στις 25 Νοέμβρη)

Δημόσια δωρεάν υγεία και άλλα κρύα κυβερνητικά ανέκδοτα

2011-11-29T19:36:00.008+02:00

Το μόνο δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο στην Ελλάδα είναι αυτό του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία». Γύρω από το κέντρο αυτό παίχτηκε πριν από ακριβώς ένα μήνα ένα άθλιο παιχνίδι εντυπώσεων από τον υπουργό Υγείας και Λυματολάσπης Λοβέρδο.

Ο υπουργός είχε αξιοποιήσει "πληροφορίες" για "πρόκληση δυσλειτουργιών" από τους παιδοκαρδιοχειρουργούς του κέντρου και τους έθεσε σε αργία. Έχοντας μάλιστα ιδιαίτερα φορτωμένο πρόγραμμα και πλήθος ανελλειμένων υποχρεώσεων λασποδιάρρειας, ξέχασε να τους αντικαταστήσει και το Κέντρο παραμένει κλειστό.

Αμέσως μετά τη ροή του ποταμού λάσπης που με ιδιαίτερη προθυμία αναπαρήγαγαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ τηλεόρασης και διαδικτύου και αναμάσησαν οι στρατιές των εθισμένων στην ταγματασφαλητεία followers τους, γονείς 130 παιδιών με καρδιοπάθειες είχαν στείλει επιστολή στήριξης των διωκόμενων γιατρών και καταγγελίας της μεθόδευσης κλεισίματος του κέντρου.

Σήμερα, 234 γονείς παιδιών με καρδιοπάθειες επανέρχονται καταγγέλοντας τις ανακρίβειες Λοβέρδου στη Διαρκή Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής και αποκαλύπτοντας πως οι υποσχέσεις περί δωρεάν νοσηλίας των παιδιών στο Ωνάσειο αποδεικνύονται κούφιες αφού τους ζητήθηκαν από 7 έως και 40 χιλιάδες ευρώ για να γίνουν τα χειρουργεία. Ταυτόχρονα απαιτούν την άμεση επαναλειτουργία του Παιδοκαρδιοχειρουργικού Κέντρου.

Το μαύρο μέτωπο της κυβέρνησης έχει σε πρώτη προτεραιότητα τη διαφύλαξη των κερδών των ιδιωτικών ιατρικών κέντρων. Στο πλαίσιο αυτό αφήνει τα άρρωστα παιδιά στην τύχη τους ή στη "στοργική" αγκαλιά της διαφημιστικής φιλανθρωπίας, όπως εξάλλου στερεί από ευρείες κατηγορίες ασθενών τη δυνατότητα να λαμβάνουν δωρεάν φαρμακευτική περίθαλψη. Φάρμακα απαραίτητα για την επιβίωση καρκινοπαθών βγαίνουν από τις λίστες κι ακόμα και για τις κορτιζόνες πρέπει ο ασθενής να τα σκάει λιανικώς.

Χτες προστέθηκε και η απαραίτητη φορολογική σαντιγύ με την επικείμενη κατάργηση των εκπτώσεων για τις ιατρικές και νοσοκομειακές δαπάνες. Μαζί με ένα πλήθος ακόμα φοροκαρπαζιών.

Η κυβερνητική αλητεία δεν γνωρίζει όρια. Το μαύρο μέτωπο δεν χρειάζεται καλλωπισμό αλλά ανατροπή.

Update 30/11/11
Ο Λοβέρδος σήμερα απάντησε πως η καταγγελία των 234 γονέων είναι "χυδαία" και πως "παίζουν το παιχνίδι ανθρώπων που έχουν παραβιάσει τον όρκο στον Ιπποκράτη και δεν σέβονται αυτό που το ΕΣΥ τους προσφέρει".
Συγχαρητήρια στις εκατόν τόσες χιλιάδες θαυμαστών του που τον σταύρωσαν.

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ

2011-11-25T18:21:00.010+02:00

Η Απεργία στη Χαλυβουργία Ελλάδος μας αφορά όλους μας.

Σήμερα πήγα στην Εθνική με σκοπό να ενισχύσω αυτούς τους γενναίους εργαζομένους.Ο Λογαριασμός είχε όνομα φυσικού προσώπου και όχι πχ σωματείου.Κόλλησα,πήρα τηλέφωνο το Στρατολάτη,αν μπορεί να διασταυρώσει και να επαληθεύσει το λογαριασμό.Όσο περίμενα δίπλα στο γκισέ ήρθαν άλλοι δύο για τον ίδιο σκοπό,και έφυγαν χωρίς να καταθέσουν,διότι ο λογαρισμός ήταν φυσικού προσώπου.Προσπάθησα να επιβεβαιώσω το λογαριασμό από διάφορες πηγές και στάθηκε αδύνατο.Έτσι αποφάσισα να πάω εκεί. Καλύτερα.

Δίνω λοιπόν πληροφορίες και εντυπώσεις.

Πράγματι αυτός είναι ο λογαριασμός (εθνική 200/623301-52)και έγινε για λόγους παράκαμψης τραπεζικής γραφειοκρατίας .
τηλέφωνο επικοινωνίας Πύλης 210-5570829 και τηλ-φαξ 210-5578360
Οι άνθρωποι εκεί χαίρονται πολύ με την επίσκεψη συμπαράστασης.Το χρειάζονται. Μου είπε ο πρόεδρος Λιάκος Δημ.:"...'Εχω βουρκώσει πολλές φορές αυτές τις μέρες απο την αγάπη και τη συμπαράσταση του κόσμου..."και μου πρόσφεραν τσίπουρο αναγγέλοντας την υποστήριξη και τις ευχαριστίες.
Μου είπαν για τα κωλοκάναλα που έχουν εξαφανίσει οποιαδήποτε αναφορά. Ένας εργαζόμενος μου λέει :"Η κόρη μου έστειλε mail στον Παπαδάκη γι΄αυτό και της απάντησε ότι η απεργία έχει λήξει!!! "
Για όσους δεν ξέρουν που ακριβώς είναι:Από Αθήνα μετά το Δαφνί στο δεξιό ρεύμα του δρόμου μετά την παραλία του Ασπροπύργου.
Χρειάζονται την παρουσία μας εκεί.Το είδα ,το ένιωσα, πόσο κουράγιο τους δίνει.Πηγαίνετε έστω και σαν εκδρομή.

Επαγρύπνηση και προσοχή

2011-11-24T14:04:00.001+02:00

Ο αγώνας των χαλυβουργών έκλεισε ήδη 24 μέρες.
Μέχρι στιγμής το καθεστώς και οι κάθε λογής τραμπούκοι του, με κύρια αιχμή τα ΜΜΕ, δεν έχουν ασχοληθεί με την απεργία. Προτιμούν να την αποσιωπούν· αυτό είναι συνήθως το πρώτο τους μέτρο ενάντια σε κάθε αγωνιστική κινητοποίηση. Το δεύτερο, στο οποίο έχουν ξεχωριστό ταλέντο, είναι η συκοφάντηση.
Έχω την εντύπωση πως η απεργία των χαλυβουργών είναι η πιο μαζική και μακροχρόνια απεργία σε χώρο εργασίας του ιδιωτικού τομέα της τελευταίας εικοσαετίας. Όσο περνούν οι μέρες και ενισχύεται η αλληλεγγύη, όσων τουλάχιστον έχουν συνείδηση της ανάγκης της, τόσο πιστεύω πως πλησιάζει η αντίδραση αυτών που ενοχλούνται.
Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε πως θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια.
Δεν πρόκειται να περιοριστούν στην αναμονή της κόπωσης των απεργών, όχι τουλάχιστον όσο φουντώνει η συμπαράσταση στον αγώνα τους.
Οι επαγγελματίες λασπολόγοι δεν χρειάζονται πολλά για να ξεκινήσουν τη λασποδιάρροια. Αρκούν μικρές, ασήμαντες αφορμές. Μια μικρή κλωστή ανθρώπινης αδυναμίας μπορεί στα χέρια τους να γίνει παλαμάρι.
Στα δικά μας χέρια, όσων τουλάχιστον είμαστε απ'έξω, βρίσκεται η υποχρέωση να περιορίσουμε την κόπωση των απεργών που μοιραία, κάποια στιγμή, θα έρθει. Και να είμαστε έτοιμοι για το αλύχτισμα των σκυλιών, έτοιμοι να το αναγνωρίσουμε και να το αποκρούσουμε όταν θα έρθει μεταμφιεσμένο σε αυθόρμητο βέλασμα.

Together we stand, divided we fall

2011-11-23T18:56:00.000+02:00

Μετεξεταστέα εργατική τάξη, πάμε πάλι από το άλφα. Λήμμα πρώτο: "αλληλεγγύη"

2011-11-21T13:00:00.001+02:00

Όταν τετρακόσιοι εργαζόμενοι σηκώνουν στις πλάτες τους την τιμή της εργατικής τάξης, πληρώνοντας το τίμημα μιας πολυήμερης απεργίας εν μέσω αντεργατικής θύελλας, η έκβαση του αγώνα τους αφορά όλο τον κόσμο της εργασίας. Όταν τετρακόσιες μισθοσυντήρητες οικογένειες μένουν ήδη επί σχεδόν ένα μήνα χωρίς εισόδημα, βάζοντας τις άμεσες ανάγκες των παιδιών τους σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην ανάγκη να αντισταθούν στην κατεδάφιση της ζωής τους, αγωνίζονται για λογαριασμό όλων όσων οι ζωές κατεδαφίζονται για να σωθεί ο καπιταλισμός.
Γι' αυτό ο αγώνας των χαλυβουργών έχει τέτοια σημασία. Η νίκη τους θα αποδείξει πως ο αγώνας μπορεί να έχει και απτό αποτέλεσμα εκτός από ηθική αξία. Θα ανοίξει μια χαραμάδα φωτός για κάθε αγωνιστική διεκδίκηση της εργατικής τάξης. Η ήττα τους όμως θα καταδείξει πως η εργατική τάξη είναι ακόμα ανώριμη για να διεκδικήσει τη χειραφέτησή της. Δεν θα είναι τόσο ήττα των απεργών -αυτοί τουλάχιστον θα έχουν παλέψει- όσο ήττα όσων από εμάς προσθέτουμε το βάρος των προσδοκιών μας στις ήδη φορτωμένες πλάτες τους. Χωρίς επί της ουσίας να κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να ελπίζουμε να νικήσουν για να έχουμε θέμα συζήτησης γύρω από το τραπέζι με τα εσπρεσσάκια μας.

Ώρα 12:48 Μόλις πέρασε η πορεία των απεργών μπροστά από την πλατεία Κοραή. Οι περαστικοί εργαζόμενοι της γειτονιάς δεν γυρνούν καν το βλέμμα τους, αρκετοί πίνουν τον καφέ τους, μερικές δεκάδες μόλις ορθίων παρακολουθήσαμε τη διέλευση της πορείας.
Δε μας αγγίζουν οι αγώνες, η εργατική τάξη δεν γνωρίζει τις λέξεις "αλληλεγγύη" και "συμπαράσταση". Μα, τι μαλακίες λέω; Δεν γνωρίζει καν ότι είναι εργατική τάξη.

Υ.Γ. Το ΠΑΜΕ πρωτοστατεί στον αγώνα των χαλυβουργών. Αυτός είναι ο ρόλος του και οφείλει να είναι εργατική πρωτοπορία στην πράξη. Είναι όμως η πορεία των χαλυβουργών κατάλληλη ευκαιρία για να διατίθενται κουπόνια του Κόμματος;

Η οικονομική θεωρία "του πούστη"

2011-11-18T14:21:00.001+02:00

Παρακαλώ μην κάνετε σεξιστικούς συνειρμούς, ο τίτλος θα αποσαφηνιστεί στον επίλογο.
Σήμερα κατατέθηκε στη βουλή ο προϋπολογισμός του 2012. Επιγραμματικά προβλέπει τα εξής:

Αρνητικό ρυθμό (sic) ανάπτυξης της οικονομίας, ύφεση δηλαδή της τάξης του 2,8%, από 5,5% στο οποίο αναμένεται να κλείσει το 2011.
Μείωση του ελλείματος γενικής κυβέρνησης στο 5,4% του ΑΕΠ, από 9% στο οποίο αναμένεται να κλείσει το 2011.
Πρωτογενές πλεόνασμα 2,18δις ευρώ ή 1% του ΑΕΠ αντί πρωτογενούς ελλείματος 4,58δις ευρώ ή 2,1% του ΑΕΠ στο οποίο αναμένεται να κλείσει το 2011. Ο όρος πρωτογενές αφορά στο έλλειμα/πλεόνασμα προ τοκοχρεωλυσίων.
Αύξηση του ποσοστού ανεργίας στο 17,1% του εργατικού δυναμικού.

Βλέποντας τα παραπάνω μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες:
Πως είναι δυνατόν, τη στιγμή που η μεγάλη πλειοψηφία των επιχειρήσεων βρίσκεται στην αναζήτηση του καλύτερου διακανονισμού για αγορά λουκέτων και οι εργαζόμενοι αναρωτιούνται για το αν θα καταφέρουν τα Χριστούγεννα να εισπράξουν επιτέλους το δώρο Πάσχα, να πιστεύει κανείς πως ο ρυθμός "ανάπτυξης" της οικονομίας θα έχει το 2012 μειωμένο αρνητικό ρυθμό;
Πως είναι δυνατόν να περιμένει η κυβέρνηση να εισπράξει 58 δις ευρώ το 2012 τη στιγμή που μέσα στο 2011 έχει αναθεωρήσει τρεις φορές το στόχο της και στο δεκάμηνο του έτους έχουν εισπραχθεί 39,2δις εκ των 53,7δις που έχουν προϋπολογιστεί για το έτος;
Πως είναι δυνατόν, τη στιγμή που η ανεργία τον Αύγουστο του 2011 τρέχει ήδη με 18,4% και ο ρυθμός των νέων απολύσεων ακολουθεί εκθετική κατανομή να μιλάμε για μείωση της ανεργίας το 2012, επικαλούμενοι μάλιστα για τα μάτια του κόσμου μια μίνι μεσοσταθμική αύξηση; Όταν μάλιστα το 2012 αναμένεται να φέρει καταιγίδα απολύσεων στο δημόσιο;

Οι ερωτήσεις είναι ρητορικές. Προφανώς.
Ο προϋπολογισμός είναι γελοίος κι εξόφθαλμα ψευδής. Δε χρειάζονται MBA, CSI και TWA για να το καταλάβει κανείς.
Ή όπως είπε μια συναδέλφισσα, έφτιαξαν ένα εξελάκι, κότσαραν στη συνάρτηση μια τιμή 1% για πρωτογενές πλεόνασμα κι έκαναν την εξής επιστημονική παραδοχή:
"Του πούστη! Δε θα βγει ο προϋπολογισμός;"

Το ψέμα και τα κοντά (ή κομμένα;) ποδάρια

2011-11-17T13:55:00.000+02:00

Τα γονίδια του καθεστωτικού τύπου, μαζί με την ανάγκη να πουλήσουν καμιά "ευχάριστη" είδηση οδηγούν σε πρωτοσέλιδα σαν το παραπάνω.
"Παγώνουν!"
"Ανάσα!"
Το πανηγύρι στήθηκε επειδή βγήκε δικαστική απόφαση που απαγόρευσε στη ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα σε πελάτη της ο οποίος έλαβε λογαριασμό με λανθασμένο υπολογισμό φόρου ακινήτων.
Πως; Είναι αυτονόητο ότι αν σου προκύπτει φόρος κλίμακας 100 ευρώ και σου στείλουν μπιλιέτο να πληρώσεις 1000 δεν θα το πληρώσεις;
Αμ, δε. Δεν είναι αυτονόητο. Είναι ευκαιρία για παραπληροφόρηση και ψέμματα από τα κοράκια της εξουσίας. Τα χαράτσια δεν παγώνουν με παραπλανητικά πρωτοσέλιδα. Παγώνουν με συντονισμό και αγώνα από το λαό.

Ωστόσο, επειδή είμαστε σφαιρικοί και ακριβοδίκαιοι δημοσιεύουμε σήμερα σε απολειστικότητα το αυριανό πρωτοσέλιδο της εκλεκτής φυλλάδας που θα έχει νέους πανηγυρισμούς:

Δεν πάτε να δεσοξυριβοζονουκλεϊνιθείτε;

2011-11-16T14:49:00.000+02:00

Δεν χρειαζόταν εισαγγελική γνωμάτευση για να πειστούμε πως η άποψη της εξουσίας είναι ότι "οι ατομικές ελευθερίες δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι, απεριόριστες". Η δικαστική εξουσία αποφάσισε πως οι διωκτικές (άκου επιθετικό προσδιορισμό) αρχές νομιμοποιούνται πλέον να παίρνουν με τη βία DNA υπόπτων για την τέλεση κακουργηματικών αλλά και πλημμεληματικών πράξεων. Η λογική είναι κρυστάλινη, όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει εγκληματίες. Δεν πλήρωσες το νταβατζηλίκι στα διόδια; Συλλαμβάνεσαι και το DNA σου καταχωρείται στo CSI Ambelokipi για τα περαιτέρω. Και ίσως εκεί οι μπατσοεπιστήμονες να ταυτοποιήσουν τα δεσοξυριβοζονουκλεϊνικά σου αποτυπώματα στο αποτσίγαρο που πέταξες στο καλάθι του no smoking γραφείου σου ή -κακομοίρη μου- στα πλήκτρα του πληκτρολογίου απ' όπου έγραψες "Βία στη βία της εξουσίας". Αν δεν το πήρες ακόμα χαμπάρι, την πούτσισες.
Ο δικαστής που γνωμάτευσε τα παραπάνω δεν είναι κακός άνθρωπος. "Η απόσπαση ομολογίας με βασανιστήρια δεν συγχωρείται επ'ουδενί", τονίζει. Οπότε τουλάχιστον γλυτώνεις τη φάλαγγα. Αρκεί μια τρίχα σου ή μια παρανυχίδα που καλό είναι να τις παραδόσεις οικειοθελώς για να μην σε πονέσουν. Γιατί τις δυστροπίες δεν τις ανέχονται. Όπως λέει κι ο καλός δικαστής: "Είναι σαφές ότι η εκτέλεση της υποχρέωσης του διωκτικού οργάνου δεν εξαρτάται από τη θέληση του κατηγορουμένου, ο οποίος υποχρεούται να ανεχθεί τη λήψη του γενετικού υλικού και σε περίπτωση δυστροπίας, τη διά της αναγκαίας βίας λήψη αυτού".
Το σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς δεν καταργεί μόνο τα εργατικά δικαιώματα. Το μενού της ισοπέδωσης περιλαμβάνει όλες τις βασικές ατομικές ελευθερίες. Η γελοία επίφαση νομιμότητας που στρογγυλοκάθεται στην πρόληψη παράνομων πράξεων και στο πεπερασμένο των ελευθεριών, καθίσταται τραγικά γελοιωδέστερη στην εναιώρηση τεκμαρτών συμπερασμάτων ότι αν οι πολίτες είχαν την ελευθερία να μην φακελώνονται γενετικώς θα έκαναν κάποιου είδους κατάχρησή της, αλληλοβιαζόμενοι ίσως ή ληστεύοντας γριούλες στις ουρές του ΙΚΑ.
Οι νομοθέτες και οι κυβερνήτες νομίζουν πως η γελοιότητα θα λειτουργεί εσαεί ως τεκμήριο, ή έστω κολυμπήθρα, αθωότητας. Το λευκό τους όμως είναι ανεξίτηλα κίτρινο.

Η συγκυβέρνηση και οι χαρούμενες φουσκίτσες

2011-11-15T15:05:00.000+02:00

Καλέ, μη σπρώχνεστε, όλοι θα δροσιστείτε απ' τις φουσκίτσες.

(Αλλά μου φαίνεται πως θα το αναψυκτικό θα το πιεί ο χοντρός)

Τι τίς θες τις εκλογές αφού λες μονάχα γιες;

2011-11-14T15:32:00.001+02:00

Η κοινή γνώμη ενθουσιάστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από τον καλλίγραμμο σκελετό των γυαλιών του διορισμένου πρωθυπουργού με το χαμόγελο της Τζοκόντα. Οι δημοσκοπήσεις που κυκλοφόρησαν είναι κατά πολλούς κατασκευασμένες και επιχειρούν να διαμορφώσουν παρά να καταγράψουν τις τάσεις της κοινής γνώμης. Ασφαλώς έτσι είναι, παρ' όλα αυτά δεν μπορούμε παρά να παραδεχτούμε πως η κοινή γνώμη περιμένει με ιδιαίτερη προθυμία την καταγραφή των τάσεών της προκειμένου να τις υιοθετήσει. Έτσι λοιπόν τρεις στους τέσσερις καταχάρηκαν με τον διορισμό Παπαδήμου και τη συναίνεση των δικομματικών κοκοριών. Ταυτόχρονα το 60% θεωρεί πως η νέα κυβέρνηση δεν θα καταφέρει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας (τα δικά τους νομίζουν αλλά η ερώτηση αφορά στις τράπεζες). Αν το απλώσουμε λιγάκι και υποθέσουμε πως αυτό το 60% περιλαμβάνει και τον έναν στους τέσσερις που δεν πανηγυρίζει από τη συναίνεση καταλήγουμε πως ένα 30% του ερωτώμενου δείγματος χαίρεται για τη συναίνεση χωρίς να ελπίζει σε οποιαδήποτε βελτίωση της ζωής του. Δε μιλάμε βέβαια για νέα ήθη και πολιτικό πολιτισμό αλλά για μαλάκες με περικεφαλαία και κοκκορόφτερα. Αν τα φορούσαν κιόλας, η πιλοποιία θα ανθούσε.
Αντίστοιχα, η πλειοψηφία των ερωτώμενων αποδέχονται με ανακούφιση το νέο σύστημα διορισμού των κυβερνητών με τη διαδικασία της μεταξύ τους διαβούλευσης και επιθυμούν να μη γίνουν τώρα εκλογές. Η τάση αυτή τεκμηριώνει την ωρίμανση της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας καθώς οι περισσότεροι ψηφοφόροι έχουν καταλάβει πως είναι ταγάρια και αντί να παίρνουν έτοιμο και σταυρωμένο ψηφοδέλτιο και να τρέχουν σε σκοτεινά παραβάν με κίνδυνο να τους βιάσει κανας νταρβαντωμένος δικαστικός αντιπρόσωπος, είναι προτιμότερο να ψηφίζουν καταλληλότερους στην Φάπα Ρισέρτς.

Και μια και μερακλώσαμε με τόσες χαρές

Ένα χρονικό

2011-11-13T18:05:00.002+02:00

Το βιβλίο του Λυγερού που κυκλοφόρησε είναι ένα ενδιαφέρον χρονικό των τελευταίων χρόνων.Μια καταγραφή της πληθώρας των γεγονότων,ψεμάτων,γελοιοτήτων κλπ που ζήσαμε αλλά λόγω της πληθώρας των ίσως ξεχνάμε.

Αυτό που βρίσκω να λείπει είναι το σκοτεινό παρασκήνιο που σίγουρα υπήρχε και υπάρχει μιας και εμπλέκονται τόσα συμφέροντα,λέσχες,δομές,εξουσίες, κόμματα και ανθρωπάκια .Όμως αυτό ίσως είναι αρμοδιότητα των ιστορικών του μέλλοντος

Λευκοί καπνοί στην Αθήνα

2011-11-10T18:18:00.004+02:00

Από το μέγαρο Μαξίμου βγαίνει ο λευκός καπνός της επιλογής του πρώτου διορισμένου πρωθυπουργού μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (ή τανκς) το 1974.

Με την επίσημη ανεργία τον Αύγουστο να έχει σκαρφαλώσει στο 18,4% (κι ένας θεός ξέρει που το φθινόπωρο), τις τιμές να αιωρούνται στη στρατόσφαιρα και τα μεροκάματα σε ελεύθερη πτώση, οι Αθηναίοι αναγκάζονται να καπνίζουν το σολωμό τους στο ύπαιθρο.

Οι πολίτες εύχονται για την ευστάθεια της νέας, ελέω ΔΝΤ, κυβέρνησης.

Ημερολόγιο καταστρώματος εν μέσω τρικυμίας- μέρος Γ': Το ταξικό κίνημα

2011-11-09T11:10:00.003+02:00

Αν οι "αγανακτισμένοι" αντιμετωπίστηκαν από τους τελάληδες της εξουσίας με μια σχετική "επιείκεια", το ταξικό κίνημα αποτελεί γι'αυτούς σε σταθερή βάση το κόκκινο πανί. Ίσως γιατί κάθε λαϊκή διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται διαφορετικά· οι αυθόρμητες παίρνουν μπόνους πόιντς ενώ οι οργανωμένες τιμωρούνται με πόιντ σύστεμ. Όπως κι αν έχει, για το ταξικό κίνημα οι κινητοποιήσεις του τελευταίου έτους δεν είναι το βάπτισμα του πυρός. Είναι ένα από τα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξη των στόχων του. Όχι απαραίτητα το πιο σημαντικό καθώς προμετωπίδα της συγκρότησής του είναι η ισχυροποίηση σε ταξική κατεύθυνση των συνδικάτων.

'Hδη από την Πρωτομαγιά του 2002 (αν δεν απατώμαι) το ΠΑΜΕ έχει επιλέξει να οργανώνει ξεχωριστές συγκεντρώσεις από τις υπόλοιπες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Η τακτική αυτή έχει δώσει λαβή σε σχολιασμούς περί "αυτιστικού", "σεχταριστικού", "φοβικού", μέχρι και "διασπαστικού" ΚΚΕ/ΠΑΜΕ. Στις τάξεις των επικριτών μπορεί να συναντήσει κανείς από επαγγελματίες υβριστές μέχρι ανθρώπους που έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Γεγονός είναι πως έχουν τα επιχειρήματά τους, άλλα τόσα έχουν και οι κρινόμενοι. Οι πρώτοι διατείνονται πως οι χωριστές συγκεντρώσεις αποδυναμώνουν τη δυναμική των κινητοποιήσεων, λειτουργούν στην κατεύθυνση της "καταγραφής δυνάμεων" και δηλώνουν υπεροψία προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Οι έτεροι θεωρούν πως η συμπόρευση με τον καθεστωτικό συνδικαλισμό θα αποτελούσε ντε φάκτο νομιμοποίηση των ενδοτικών πρακτικών του τελευταίου από το ταξικό μέτωπο. Σκοπός πάντως αυτού του σημειώματος δεν είναι να αναπτύξει εξαντλητικά τα επιχειρήματα υπεράσπισης και πολιτικής αγωγής αλλά να αφουγκραστεί τον αντίχτυπο των τακτικών του ταξικού κινήματος στην κοινωνία. Σ' αυτό το πλαίσιο οι χωριστές συγκεντρώσεις πέρα από το μέτωπο με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό ευκαιρίας αντικατοπτρίζουν και και την πάγια "αντιοπορτουνιστική" προσήλωση του ΚΚΕ. Μια στάση καταγγελίας των υπολοίπων αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, αμφισβητήσιμης ανάγκης ως προς την έντασή και συχνότητά της, κατά την άποψή μου. Η οποία ομολογουμένως δεν ξεφεύγει στο βαθμό να συστοιχίζει τους "οπορτουνιστές" με τα λοιπά αστικά κόμματα. Η όξυνση της "οπορτουνιστολογίας" είναι βλαπτική στο βαθμό που αφ' ενός μέσω της διαρκούς επανάληψης και αφ' ετέρου της σκόπιμης υπερπροβολής της από τα ΜΜΕ θρέφει τα φοβικά αντανακλαστικά μεγάλου κομματιού της κοινωνίας προς τη λεγόμενη "ξύλινη συνθηματολογία" και δημιουργεί μια πλαστή εικόνα ενός ταξικού κινήματος που ιεραρχεί την πάλη κατά των "όμορων" δυνάμεων ψηλότερα από αυτή κατά του καπιταλιστικού κράτους. Επιπλέον στοχοποιεί με οριζόντιο τρόπο πολιτικές δυνάμεις οι βάσεις των οποίων τελικά δεν έχουν αγεφύρωτες διαφορές με τη βάση του ΚΚΕ. Όσο κι αν οι επιλογές των ηγεσιών τους υποφέρουν από έλλειψη σαφούς ταξικού προσανατολισμού. Τελικά, εν μέσω καταιγίδας, θεωρώ πως είναι πιο εδαφική η προσέλκυση ακροατών και η συστράτευση στους κόλπους του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ με γνώμονα την πειστικότητα και τη συνέπεια του πολιτικού λόγου παρά μέσω ενός άτυπου καλλιστείου δογματικής ακρίβειας. Η οποία θα έχει μεν ιδιαίτερη σημασία για τη διαχείριση της εξουσίας όταν αυτή κατακτηθεί, ελάχιστη όμως σημασία έχει τώρα για όσους το ΚΚΕ καλεί σε συστράτευση "ακόμα και αν δεν συμφωνούν σε όλα μαζί του". Αντί το ΚΚΕ να υπερτονίζει το φόβητρο των όποιων οπορτουνιστικών φαντασμάτων θεωρώ πως χρειάζεται να προβάλλει περισσότερο τον καταλυτικό ρόλο των ταξικών δυνάμεων στην οργάνωση της εργατικής τάξης και τις καθημερινές μάχες που δίνονται σ'αυτό το μετερίζι, κόντρα και στον εσμό των καθεστωτικών διαμορφωτών κοινής γνώμης. Ακόμα, κάποτε, και κόντρα σε εμπόδια που θέτει η έλλειψη ταξικής ισορροπίας πολλών από τα υπάρχοντα αριστερά σχήματα στον ταξικό αγώνα, τα οποία όμως εμπόδια είναι, κατά τη γνώμη μου, ήσσονος σημασίας.

Ανέκαθεν οι συγκεντρώσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ φυλασσόταν από οργανωμένη περιφρούρηση. Η περιφρούρηση δεν είναι πολυτέλεια ή διαστροφή. Πηγάζει από τη σωρευμένη εμπειρία από τις πάγιες μέθοδους της εξουσίας, άλωσης ή χειραγώγησης των συγκροτημένων διαδηλώσεων. Είτε με απροκάλυπτο τρόπο είτε με καμουφλαρισμένους μηχανισμούς. Είναι γεγονός πως η τακτική της περιφρούρησης προκαλεί συχνά αντανακλαστικές αντιδράσεις. Οι αντιεξουσιαστές εκ φύσεως απορρίπτουν τη λογική της, καθώς θέτουν τις βάσεις της αντίστασης σε επίπεδο αντάρτικου πόλεων και όχι παράθεσης συντεταγμένων δυνάμεων με ειρηνική προδιάθεση. Αντιμετωπίζουν έτσι την περιφρούρηση όχι σαν μία μέθοδο προστασίας των διαδηλωτών αλλά συγκροτημένης απειλής ή και βίας κατά των εξωκομματικών. Σαν μια συγκροτημένη δύναμη που παρεμποδίζει την άμεση διεξαγωγή αντάρτικων επιχειρήσεων κατά του κράτους. Είναι ένα πρίσμα που δεν στερείται τυπικού επιχειρήματος, σκοντάφτει όμως σε τουλάχιστον τρία ζητήματα. Στο δικαίωμα των ανθρώπων που δεν δύνανται ή δεν θεωρούν κατάλληλες τις συνθήκες για θερμή σύγκρουση με το κράτος να συμμετάσχουν σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Στην ελευθερία των όποιων αντιεξουσιαστών να πραγματοποιούν τις επιχειρήσεις τους κατά του συμβόλου του κοινοβουλευτισμού τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου που απουσιάζει το ΠΑΜΕ από το "πεδίο της μάχης". Και στο γεγονός πως ο κύριος εχθρός του αντιεξουσιαστικού χώρου, το κράτος δηλαδή, ανέκαθεν χρησιμοποιούσε ως δούρρειο ίππο το χώρο αυτό ώστε να βάζει χέρι στις ειρηνικές διαμαρτυρίες χωρίς να εκτίθεται άμεσα το ίδιο. Είναι σε τελική ανάλυση σεβαστή η πολιτική επιλογή κάποιων να πολεμούν το κράτος με τις μεθόδους που κρίνουν ως καταλληλότερες αλλά αμφίβολη η σκοπιμότητα του να χρησιμοποιούν ως ασπίδες ή να στοχοποιούν αυτούς που επιλέγουν την ειρηνική διαμαρτυρία. Όπως στο κάτω κάτω πρέπει να είναι σεβαστό το δικαίωμα του ταξικού κινήματος να διασφαλίζει τη σωματική ακεραιότητα των διαδηλωτών του και να αποφασίζει το ίδιο πότε είναι οι κατάλληλες συνθήκες για την απόπειρα κατάκτησης της εξουσίας. Όσο σφαιρικά κι αν προσπαθεί να δει κανείς τα πράγματα, αντιμετωπίζοντας το σύνθετο ερώτημα "από ποιους επανδρώνονται οι τάξεις των κουκουλοφόρων, από ιδεολόγους αντιεξουσιαστές ή από προβοκάτορες" θα γείρει μοιραία προς τη δεύτερη απάντηση, λαμβανομένου υπόψη του επιλεγόμενου χωροχρόνου των επιχειρήσεών τους.

Εδώ βέβαια πρέπει να απαντηθεί ένα κρίσιμο ερώτημα. Πως ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως επαναστατικό όπως το ΚΚΕ δικαιολογεί τελικά τον επιθετικό προσδιορισμό ως ιδιότητα; Σαφώς, η επαναστατική ιδιότητα δεν αφορά στην καθημερινότητα του κόμματος αλλά στο μέσο με το οποίο θα κατακτηθεί, όταν κατακτηθεί, η εξουσία. Σε αντίθεση με τον αντιεξουσιαστικό χώρο για τον οποίο η επανάσταση είναι -θεωρητικά- ζήτημα της καθημερινότητας. Η καθημερινότητα του ΚΚΕ αφορά στην οργάνωση της εργατικής τάξης σε συνδικαλιστικό επίπεδο, ουσιαστικά δηλαδή στην δημιουργία ισχυρών εργατικών πυρήνων οι οποίοι θα κληθούν με επαναστατικό τρόπο να διεκδικήσουν και τελικά να διαχειριστούν την εξουσία μετά την κατάληψή της. Εδώ όμως δεν επιλύουμε ζητήματα ιδεολογικής φύσης αλλά αγωνιούμε για το αύριο της εργατικής τάξης στην οποία ανήκουμε και αυτό που μας καίει είναι το αν υπάρχουν βάσιμες ελπίδες για τη χειραφέτησή της.

Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ κρίνουν πως για την κατάληψη της εξουσίας χρειάζονται ευνοϊκότεροι από τους παρόντες συσχετισμοί. Είναι γεγονός πως όταν τα συνδικάτα κυριαρχούνται από παρατάξεις που πρόσκεινται σε κυβερνητικά κόμματα είναι δυσχερής η ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων και η κλιμάκωση του ταξικού αγώνα. Είναι επίσης γεγονός πως η εργατική τάξη υποφέρει από βαθύτατο ταξικό αναλφαβητισμό, προϊόν μακροχρόνιας καλλιέργειας της νοοτροπίας περί ευνομούμενης κοινωνίας και ισότιμων "κοινωνικών εταίρων". Καθώς και από χαλάρωση στο καταναλωτικό όνειρο που αποδεικνύεται όμως σιγά σιγά εφιάλτης για πλήθη προλετάριων που πιάστηκαν στο μελωμένο ιστό και περιμένουν το μοιραίο δάγκωμα της αράχνης. Αυτά έχουν πια γίνει συνείδηση σε μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης. Αυτό που μένει -κι είναι το πιο δύσκολο- είναι η διατύπωση της εναλλακτικής πρότασης, της πρότασης κατάκτησης της εξουσίας από την εργατική τάξη, με πειστικό τρόπο. Η δυσκολία δεν οφείλεται τόσο στη συνοχή της πρότασης ή στις όποιες "ξύλινες" διατυπώσεις, όσο κυρίως στο γεγονός πως οι σύγχρονες γενιές έχουν βιώσει τις "καλύτερες" ημέρες του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός προσέφερε επί μακρόν ικανοποιητικές βιοτικές συνθήκες σε μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης. Συνθήκες χαμηλής ανεργίας, οικονομικής ανάπτυξης και καταναλωτικής πληθώρας. Στην ανθρώπινη φύση είναι αναπόσπαστο στοιχείο η ελπίδα. Ακόμα κι αν μαζί με την ελπίδα για τη διατήρηση των κεκτημένων με αίμα εργατικών δικαιωμάτων συνυπάρχει η ελπίδα για τη διατήρηση των χαντρών και καφρεπτών της κατανάλωσης. Με δεδομένη την πρόσφατη ιστορικά ανατροπή του μοντέλου κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας είναι λογική η φοβία για την επαύριο των ριζικών ανατροπών. Η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων έλκεται από την κεντρομόλο ιδέα ενός καπιταλισμού "με ανθρώπινο πρόσωπο" και τρέμει το φυγόκεντρο ενδεχόμενο. Γιατί τρέμει το άγνωστο και έχει υποστεί χρόνια, ύπουλη προπαγάνδα για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού στις χώρες που εφήρμοσαν το μοντέλο κεντρικού σχεδιασμού. Δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός πως μέσα στους υποστηρικτές και συνοδοιπόρους των ταξικών δυνάμεων και του ΚΚΕ υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν ονειρεύονται απαραίτητα τη δικτατορία του προλεταριάτου αλλά απλώς μια δικαιότερη κοινωνία. Όλα αυτά αδυνατίζουν την πειστικότητα της πρότασης του ΚΚΕ και μοιραία δίνουν λαβή στους απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος για να τη χαρακτηρίζουν από ανεδαφική μέχρι και γραφική. Και ακόμα περισσότερο να απαιτούν από το ΚΚΕ να διατυπώσει πρόταση διαχείρισης -επί της ουσίας επιβίωσης- του καπιταλιστικού συστήματος, επί ποινής χαρακτηρισμού του ως "κόμμα του στείρου όχι". Η φιλολογία περί αμήχανης ή "χωρίς πρόταση" αριστεράς στην οποία τσουβαλιάζεται η πρόταση του ΚΚΕ με τις υβριδικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, για να σκεπάσει τελικά οποιαδήποτε φωνή αρνείται την αθανασία του καπιταλισμού, έχει την επιρροή της στην κοινή γνώμη και η απόκρουσή της είναι εξαιρετικά δύσκολο έργο απέναντι σ'έναν εχθρό που χρησιμοποιεί όλα τα μέσα χειραγώγησης συνειδήσεων.

Οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται το ταξικό κίνημα να αναπτύξει τις πρωτοβουλίες του είναι πρωτοφανείς για τη μεταπολεμική ιστορία του τόπου. Όσο το βιοτικό επίπεδο του λαού κατρακυλά χωρίς ορατό προορισμό τόσο αυξάνονται οι ευθύνες του ταξικού κινήματος κι άλλο τόσο η επαγρύπνηση της κυρίαρχης τάξης απέναντι στους επιβουλείς της. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως δεν καιροφυλακτεί στις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσει η εξουσία όσο στο πιθανότατο ενδεχόμενο εκτόνωσης των συνθηκών ασφυξίας του λαού σε αυτοκαταστροφικές εκρήξεις. Αν και ο λαός πια συνειδητοποιεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από παλιότερα ότι για τη μοίρα του δεν ευθύνεται μόνο ο Χ ή ο Ψ πολιτικάντης αλλά κυρίως το σύστημα και το οικονομικό μοντέλο το οποίο υπηρετούν, δυσκολεύεται ή δεν έχει κουράγιο να μετατρέψει τη συνείδηση αυτή σε ενεργητική αντίδραση. Τα φαινόμενα των "αγανακτισμένων" αλλά και η εξάπλωση συμβάντων όπως αυτά στις παρελάσεις δείχνουν πως οι επιφανειακοί υπεύθυνοι εξακολουθούν να τραβούν μεγαλύτερη προσοχή από αυτή που τους αξίζει. Το ταξικό κίνημα θέτει το θέμα των υπευθύνων για τα πάθη του λαού στη σωστή βάση. Βρίσκεται διαρκώς στους δρόμους και κοινωνεί τις θέσεις του. Θα χρειαστεί όμως να εντείνει τις προσπάθειές του στο επίπεδο της καθημερινότητας της εργατικής τάξης. Η αποστολή είναι δύσκολη αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη χειραφέτηση του λαού.

Θα γκρεμίσει τον καπιταλισμό η Ιταλία;

2011-11-08T15:26:00.000+02:00

Συμπτώσεις που δείχνουν το μέλλον

2011-11-07T19:40:00.001+02:00

Τι μου θύμισε αυτό το: "Η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα" του γερμανού υπουργού οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε;
Τι;
Κάτι που είχε πει πριν από ακριβώς ένα χρόνο, 8 Νοεμβρίου του 2010, ένας άλλος αλησμόνητος υπουργός οικονομικών...
Α, νάτο!
Κοίτα κάτι συμπτώσεις βρε αδερφέ!

Λούσου με συναίνεση και θα δεις

2011-11-07T15:19:00.001+02:00

Πως κορυφώνεται μια αισθησιακή ταινία που σέβεται τον εαυτό της; Για όσους έχουν εντρυφήσει στο είδος η απάντηση είναι εύκολη. Ο πρωταγωνιστής (ή και η παρέα του) εκσπερματίζει πάνω στην παρτενέρ του (ή και την παρέα της). Ας πούμε -για να μην το παραεξειδικεύουμε- με τρόπους που δεν συνηθίζονται, ως προς τον ενθουσιασμό τουλάχιστον, στην καθημερινότητα. Η συνήθεια αυτή δεν είναι τυχαία. Σχετίζεται ευθέως με το φύλο του κοινού που αποτελεί τον στόχο-καταναλωτή της πορνογραφίας. Η γαργαλιστική διαδικασία επιτυγχάνεται πρωτίστως μέσα από την αναπαραγωγή κυριαρχικών μοτίβων και δευτερευόντως μέσα από την απλή απεικόνιση του ωμού υλικού. Είναι έτσι απολύτως προσηλωμένη στην αναπαραγωγή αρχετυπικών διπόλων αφέντη-κυρίαρχου και υποτελούς-κυριαρχούμενου. Η τελική κορύφωση μέσα σε πλαίσιο προσκύνησης και γεμάτης ευγνωμοσύνη αποδοχής των καρπών της εξυπηρετούν ακριβώς αυτή την αναπαραγωγή. (Εδώ πρέπει να σημειώσω πως η προσέγγιση αυτή δεν έχει αξιολογικό χαρακτήρα. Δεν υπάρχει τίποτα "κακό" ή κατακριτέο στο σεξ, ούτε βέβαια στην εμπορεύσιμη μορφή του, αρκεί να υπάρχει συναίνεση). Φυσικά ακόμα και όσοι διεγείρονται με μη συναινετικά μοτίβα μπορούν στην πορνογραφία να βρουν τις "αναίμακτες" προβολές τους.
Η πορνογραφία έχει -μέσα στ'άλλα- ένα ξεχωριστό πλεονέκτημα. Μπορείς να παρακολουθείς τη δράση από πολύ κοντά χωρίς να κινδυνεύεις από το συνάχι της πρωταγωνίστριας ή τα φλόκια του πρωταγωνιστή. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το κοινό μπερδεύει τη ζωή με την "τέχνη" και την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Κι έτσι όπως κάθεται αναπαυτικά στην υποθηκευμένη πολυθρόνα του αρχίζει να πιστεύει πως επειδή φορά τα δίχρωμα γυαλιά δεν βρίσκεται παρά μπροστά σε μια εικονική πραγματικότητα που αφορά τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους. Και πειστεί πως η συναινετική επίφαση του σεναρίου θα οδηγήσει σ'ένα ασφαλές και υγιεινό χάπι εντ.
Και πριν προλάβει να καταλάβει πως το θριντί που σαλεύει δεν είναι εικονικό, λουστεί τις συνέπειες της αναπαυτικότητας.

Η αμφιβολία είναι το καλύτερο αφροδισιακό

2011-11-04T13:01:00.000+02:00

Σεξ χωρίς προκαταρκτικά γίνεται; Γίνεται, δε φτουράει όμως χωρίς αυτά. Πόσο μάλλον στον ερωτικό κινηματογράφο.

Να πάει λίγο το χέρι του πρωταγωνιστή στο μπουτάκι, δειλά να αγγίξουν τα ακροδάχτυλα τη σάρκα.
Η παρτενέρ του να τραβηχτεί, να πει ναζιάρικα "μήηηη, δεν κάνειειειει".
Αυτός να δειλιάσει για λίγο, να χαϊδέψει λίγο το μπρατσάκι, λίγο τα μαλλιά. Να την κοιτάξει με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις.
"Θα σου αρέσει" να της πει με φωνή γεμάτη ρίγος, "έχω καλό σκοπό".
Να ξανααπλώσει προσεκτικά το χέρι, να αγγίξει φευγαλέα το στήθος της που ξεχειλίζει προκλητικά μέσα απ' το σφιχτό ντεκολτέ.
"Δε μπορώ" να του πει, "είμαι από οικογένεια με αρχές, ο μπαμπάς μου ήταν ενωμοτάρχης στας Σέρρας".
Αυτός τότε να την αρπάξει απότομα στην αγκαλιά του.
"Μανάρι μου κι εγώ έχω κάτι αρχές ΝΑ".
Τα χέρια του πια να γλυστρούν ανεξέλεγκτα κάτω από τη φούστα της. Το φουσκωμένο μόριό του να βαθουλώνει την κοιλιά της. Αυτή σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον σπρώξει ξεφεύγοντας από την αγκαλιά του.
"Δε μπορώ να σου κάτσω, ο μπαμπάς σου ήταν σοσιαλιστής".
Αυτός όμως πια είναι ασυγκράτητος, με μια κίνηση της σκίζει το θαλασσί μπλουζάκι και την πετά στο μπαουλοντίβανο πέφτοντας από πάνω της.
"Έλα μωρό μου να ενώσουμε τα κορμιά μας" της λέει με πάθος.
Αυτή κάνει λίγο πως τον σπρώχνει, λίγο πως τραβιέται, κι έπειτα πια παραδίνεται χωρίς αντίσταση.
"Αχ, αΓΆΠη μου, τελικά είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο" του λέει στ'αυτί ξέπνοα.

Έτσι, με λίγη τσιριμόνια, λίγη ψευτοσεμνότητα εξιτάρονται τελικά κι οι δύο και μαζί τους το φιλοθεάμων κοινό. Γιατί κι ο θεατής δε φτιάχνεται αν μετά τους τίτλους πέσει κατευθείαν στο ψητό. Άσε που η σιγουριά είναι τελείως αντικούκου.
Χρειάζεται λίγο αλατοπίπερο, λίγη αμφιβολία:
"Βρε λες να μην του κάτσει;"
"Βρε λες να μην του σηκωθεί;"
"Βρε λες να τους πιάσει στα πράσσα η μάνα της η μέγαιρα;"
Κι όπως το φιλοθεάμων κοινό έχει καψώσει και περιμένει πως και πως να δώσει η κυρία τη συναίνεση στο κουτούπωμα, ο παραγωγός τρίβει τα χέρια του κι ο σκηνοθέτης δίνει τις τελευταίες οδηγίες στους υπόλοιπους ηθοποιούς για την παρτούζα που ακολουθεί.

Timber?

2011-11-02T17:15:00.001+02:00

Στις "δημοκρατίες" δεν υπάρχουν αδιέξοδα!

Timbeeer!

2011-11-01T17:53:00.002+02:00

Δεν προλαβαίνουμε τα γεγονότα. Το ΠΑΣΟΚ τσάκισε την ανία!

Κι αν πετύχω τον παπά;

2011-11-01T12:16:00.004+02:00

Γιατί όχι δημοψήφισμα;
Φωνάζουμε, γκρινιάζουμε, διαμαρτυρόμαστε κατ'οίκον και επί ασφάλτου, μουτζώνουμε, θα τους γιαουρτώσουμε, θα τους κρεμάσουμε, θα κάψουμε τη βουλή.
Για να δούμε τώρα πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.
Ο Παπανδρέου πετάει το γάντι γνωρίζοντας πως τα εκβιαστικά διλήμματα είναι αποτελεσματικότατα. Έχει ήδη προετοιμάσει το έδαφος διαρρέοντας κατά καιρούς τις κυβερνητικές προθέσεις για διενέργεια δημοψηφίσματος περί πτώχευσης, μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων και άλλων καινών δαιμονίων. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν που βρίσκεται η έκπληξη.
Στην τακτική της κυβέρνησης η απάντηση θα έπρεπε να είναι η άρνηση κάθε εκβιασμού. Η αποχή. Γιατί το ερώτημα -μάλλον- θα είναι απλό: "αποδεχόμαστε ή όχι τη δανειακή σύμβαση". Ήδη όμως τα εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα του λαού έχουν σακατευτεί. Ήδη η ανεργία καλπάζει και η ύφεση την οδηγεί σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Έχουμε ήδη ματώσει και θα ματώσουμε κι άλλο. Γιατί βιώνουμε μια βαθύτατη καπιταλιστική κρίση, ανεξάρτητα από τα άρθρα και τις περισπωμένες των δανειακών συμβάσεων. Και γιατί το ενδεχόμενο της απόρριψης της δανειακής σύμβασης δεν συνεπάγεται από μόνο του τη σωτηρία του λαού. Πόσο μάλλον το ενδεχόμενο της αποδοχής βέβαια! Σε τελική ανάλυση το δημοψήφισμα μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως εξαγνιστήριο του πολιτικού συστήματος και των ντόπιων εντεταλμένων του διεθνούς κεφαλαίου. Κυρίως δε να αποπροσανατολίσει από την κύρια ανάγκη, αυτή της κατεδάφισής του.
Όμως.

Έχουμε κακή εμπειρία από την πρακτική της αποχής.
Ο συρφετός των διαμορφωτών/εκβιαστών της κοινής γνώμης ακονίζει τα μαχαίρια του. Το δεδομένο κλίμα τρομοκρατίας του λαού θα οξυνθεί περαιτέρω. Τα παπαγαλάκια τους θα δουλέψουν τριπλοβάρδιες. Χρειάζονται το λαό φοβισμένο. Ο τρόμος για το αύριο είναι το ισχυρότερο όπλο τους. (Κόβω το κεφάλι μου πως μέχρι το δημοψήφισμα θα παίξουν τρελά τα πολεμικά σενάρια!)

Να μην απαντάμε στις δημοσκοπήσεις.
Να μην γνωρίζουν τι θα τους ξημερώσει την επαύριο του δημοψηφίσματος.
Κι αυτό που θα τους ξημερώσει να είναι το σύνθημα για τις πραγματικές ανατροπές.

Και κάτι ακόμα. Αυτό το γελοίο σύστημα, στο πλαίσιο του οποίου μια ανακοίνωση για δημοψήφισμα στην Άνω Κωλομαγουλίτσα προκαλεί σεισμό 100 ρίχτερ στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα πρέπει να πιστέψω πως είναι η μόνη ρεαλιστική λύση για την ανθρωπότητα;

(Να δω πότε θα καταφέρω να ανεβάσω το μέρος Γ' τώρα που ρήμαξα και το λάπτοπ)

Μη μου κουνάς το δαχτυλάκι

2011-10-31T13:23:00.000+02:00

Χρειαζόμαστε και άλλα τεκμήρια για να βεβαιωθούμε πως η κυβέρνηση έχει καταλύσει το πολίτευμα;
Ενώ οι ευρωπαίοι ζητούν -αυτή τη φορά δια στόματος Σόιμπλε- την παράδοση μέρους της κυριαρχίας της χώρας με αντάλλαγμα τη "βοήθειά" τους, ο Βενιζέλος μας κουνά αυστηρά το δάχτυλο απειλώντας πως τη συγκεκριμένη "βοήθεια" δεν θα τη δούμε ποτέ αν καταφύγουμε σε εκλογές. Κι επειδή οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, δεν πρόκειται περί βοήθειας αλλά περί ξεκάθαρης εκπόρνευσης του ελληνικού λαού έναντι διατήρησης των πόστων της τσατσάς και του λοιπού υπηρετικού προσωπικού του οίκου τούτου.
Μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από συντάγματα-πιτσιλισμένα σεντόνια. Το αν η κόρη μου που βάφτισα χτες φτάσει να εκδίδεται επί "βοήθειας" δεν νομιμοποιείται να το αποφασίζει ο εγγονός του παπατζή, ο λαμπρός συνταγματοκτόνος και οι υπόλοιπες παραδουλεύτρες του διεθνούς κεφαλαίου.

Παπανδρέου: Κλείνουν οι λογαριασμοί του παρελθόντος

2011-10-27T11:43:00.000+03:00

Ημερολόγιο καταστρώματος εν μέσω τρικυμίας- μέρος Β': Οι "αγανακτισμένοι"

2011-10-26T14:10:00.001+03:00

Την αρχή έκαναν οι ισπανοί. Με συνθήματα/αιτήματα όπως "αληθινή δημοκρατία τώρα" και "τα σημερινά κόμματα δεν μας εκπροσωπούν" βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες εμπνεόμενοι από την χιλιοτραγουδισμένη "αραβική άνοιξη". Αυτή την ίδια της οποίας πρόσφατο άνθος ήταν η σκύλευση του πτώματος του Καντάφι. Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς "την αρχή έκαναν οι άραβες". Ναι, με μια διαφοροποίηση. Ότι οι άραβες εξεγέρθηκαν για να αποτινάξουν τυραννικά καθεστώτα, εξουσίες κληρονομούμενες άνευ εκλογών ή με εκλογές-παρωδία. Καθεστώτα που κατά περίπτωση δεν δίστασαν να αιματοκυλήσουν διαδηλωτές. Υπάρχει λοιπόν ήδη μια βασική διαφορά. Η "ευρωπαϊκή άνοιξη" δεν έγινε με σκοπό την ανατροπή του πολιτικού συστήματος, γιατί στην ευρώπη η μέθοδος των εναλλασόμενων ομοειδών κομμάτων έχει προ πολλού αντικαταστήσει το κληρονομικό δίκαιο. Ασφαλώς οι ευρωπαίοι διαδηλωτές έχουν βιώσει σε πολύ μικρότερο βαθμό από τους άραβες τη φτώχεια. Επιπλέον έχουν εξασφαλισμένη την ελευθερία έκφρασης με συγκριτικά πολύ λιγότερους κινδύνους, έστω κι αν οι μέθοδοι χειραγώγησης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης είναι επιστημονικά τελειοποιημένες.
Στην ευρωπαϊκή ήπειρο εγκαταστάθηκαν πρώτοι στις πλατείες οι ισπανοί. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν οι έλληνες "αγανακτισμένοι". Πραγματοποιήθηκαν πανευρωπαϊκές διαδηλώσεις με μεγάλη συμμετοχή κόσμου σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η πλατεία Συντάγματος πλημμύρισε από διαδηλωτές επί πολλές ημέρες. Αφ'ενός σαν απάντηση στις αιτιάσεις περί ενός κοιμισμένου λαού, αφ'ετέρου στο πλαίσιο ενός νέου κινήματος, αυτοπροσδιοριζόμενου ως απαλλαγμένο από κομματικές εξαρτήσεις και παραδοσιακά μοτίβα διαδηλώσεων. Είναι γεγονός πως το πλαίσιο αυτό είχε κάτι το ελκυστικό, όσον αφορά τουλάχιστον στους νεοφώτιστους διαδηλωτές. Οι τελευταίοι είναι πολύ πιο ευάλωτοι στα ευρείας διασποράς αρνητικά στερεότυπα περί οργανωμένων μαζικών κινημάτων. Το νέο κίνημα αντιμετωπίστηκε με φιλική προδιάθεση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έσπευσαν βέβαια πρώτα να ρετουσάρουν την εικόνα του, προσαρμόζοντάς την επικοινωνιακά στο κατ'αυτά πολιτικά ορθό υπόδειγμα διαδήλωσης. Έτσι στην αρχή φρόντισαν να αμβλύνουν τις εντυπώσεις από τις πρακτικές διαμαρτυρίας του πάνω μέρους της πλατείας, προβάλλοντας επιλεκτικά τις αξιοποιήσιμες μορφές έκφρασης. Την απαρέσκεια προς τα κόμματα και το σύνολο των βουλευτών, το "όλοι είναι ίδιοι", τη διαμαρτυρία τελικά με στόχο πρόσωπα και όχι δομές. Αποφεύγοντας την αναπαραγωγή των δυνητικά επικίνδυνων πολιτικών όρων. Η πλατεία σύντομα χωρίστηκε στα δύο. Στο άνω διάζωμα συναθροίστηκαν οι γηπεδικοί, οι λούμπεν, οι εθνικιστές και κυρίως τμήματα της ξαφνιασμένης από τις κυβερνητικές επιλογές βάσης του ΠΑΣΟΚ. Ο κάτω χώρος, με τη συνεπικουρία έμπειρων στα κινήματα ατόμων οργανώθηκε γρήγορα και θέσπισε τη διαδικασία των λαϊκών συνελεύσεων. Οι συνελεύσεις διέσχισαν με δυσκολίες τη φάση της αοριστολογίας καταφέρνοντας εν μέρει να εκφραστούν με πολιτικούς όρους. Ο χώρος ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να διαμορφώσει συμπαγή πολιτικό λόγο. Όχι ίσως ελλείψει σχετικών προθέσεων αλλά γιατί ποτέ δεν έπαψε να αποτελεί χώρο συνάθροισης ετερόκλητων ιδεών. Γιατί μοιραία δεν μπόρεσε να αποτινάξει τον άγουρο ενθουσιασμό και τις παγιωμένες ιδεοληψίες. Δεν θεωρώ πως πρόκειται για αποτυχία του κινήματος αλλά μάλλον για μια αναμενόμενη παιδική ασθένεια την οποία δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει, κυρίως λόγω άγνοιας κινδύνου. Η κάτω πλατεία φοβήθηκε τελικά το "καπέλωμα" περισσότερο απ' ότι φοβήθηκε τον αποκεφαλισμό. Όταν τελικά κλήθηκε να αντιμετωπίσει την κρατική καταστολή υπεράσπισε με αποφασιστικότητα τη βούλησή της για παραμονή στο χώρο. Μοιραία ωστόσο περιορίστηκε στο παιχνίδι της υποχώρησης και ανακατάληψης της πλατείας. Δεδομένου πως τα μόνα όπλα που διέθετε ήταν ο ενθουσιασμός και η θέληση για αντίσταση. Χωρίς όμως να έχει αποκρυσταλώσει άποψη για την επόμενη μέρα της σκοπούμενης εκδίωξης της κυβέρνησης. Και κυρίως χωρίς την ιδεολογική συνοχή που κρατά μια ομάδα ανθρώπων προσηλωμένους πρώτα στους μακροπρόθεσμους στόχους και μετά στους ευκαιριακούς.
Οι λόγοι για τους οποίους οι διαδηλωτές της πλατείας κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν σε αυτή δεν εξέλιπαν. Αντίθετα, σήμερα είναι πολύ πιο επιτακτικοί. Το "πείραμα" της πλατείας δεν γνώρισε παταγώδη αποτυχία, παρ'όλα αυτά η επανάληψή του σκοντάφτει στην απογοήτευση της μεγάλης μερίδας των "αγανακτισμένων" για τους οποίους ο αγώνας έχει φεστιβαλικά χαρακτηριστικά και η -όποια- νίκη αναμένεται σαν ουρανοκατέβατο δώρο. Παρ'όλα αυτά στην κληρονομιά της πλατείας μπορεί να πιστωθεί η ευρεία διασπορά της συνείδησης πως οι τύχες μας είναι στα χέρια μας.

Ημερολόγιο καταστρώματος εν μέσω τρικυμίας- μέρος Α': Εισαγωγή

2011-10-25T15:34:00.000+03:00

Έχουν περάσει πέντε μέρες από την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αρκετές νομίζω για μια ψυχραιμότερη προσέγγιση των γεγονότων. Το πολυνομοσχέδιο είναι πια νόμος του κράτους, οι συνέπειές του θ'αρχίσουν σιγά σιγά να φαίνονται στην καθημερινότητά μας αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς για να νιώσουμε το μέγεθος της καταστροφής. Σαν τους κατοίκους μιας παραθαλάσσιας πόλης που δοκιμάζεται από παρατεταμένη κακοκαιρία και τώρα περιμένει να τη χτυπήσει κινγκ σάιζ τσουνάμι. Χωρίς να υπάρχει διαφυγή. Βλέπουν το τσουνάμι να φτάνει, τα πρώτα κύματα να έχουν ήδη χτυπήσει τις πιο εκτεθειμένες ακτές. Κάποιοι εξακολουθούν να υποτιμούν την καταστροφική δύναμη του κύματος. Άλλοι ελπίζουν στην ευστάθεια του σπιτιού τους ή στο υψόμετρο του λόφου τους.
Υπήρχε τρόπος να αποφύγουμε το τσουνάμι/νομοσχέδιο; Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε κι ακόμα δεν το έχουμε κάνει;
Χάριν συζητήσεως εντάσσω στον πρώτο πληθυντικό όσους τοποθετούν τους εαυτούς τους απέναντι στα κυβερνητικά μέτρα. Χωρίς απαραίτητα ιδεολογικά κριτήρια και αντιλήψεις.
Ακούγεται συχνά πως χάθηκαν ευκαιρίες, βάλαμε αυτογκόλ, δεν κάναμε τίποτα για να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική. Μπορούσαμε οι "αγανακτισμένοι", οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές, οι "ανανεωτικοί", οι βίαια αφυπνισμένοι, εμείς που τα περιμέναμε, εμείς που μας ήρθε ξαφνικά, να ανατρέψουμε τα μέτρα; Έχουμε μια κυβέρνηση, εκλεγμένη με το ισχύον καλπονοθευτικό σύστημα που φέρει την τυπική νομιμοποίηση να ψηφίζει με την πλειοψηφία της και την επικουρική προθυμία κάποιων άλλων πολιτικών μορφωμάτων ότι της καπνίζει. "Νομιμοποιείται" επιπλέον με την επίκληση "ειδικών συνθηκών" και την συνεπικουρία της πανίσχυρης κυβερνητικής προπαγάνδας να καταλύει το σύνταγμα το οποίο επικαλείται και να λαμβάνει οποιοδήποτε παράνομο μέτρο κρίνει πως θα εξυπηρετήσει καλύτερα τους σκοπούς της. Στην πράξη η κατάσταση ελάχιστα απέχει από την επιβολή στρατιωτικού νόμου.
Απέναντι σ'αυτό το καθεστώς ανοίγονται επί της ουσίας δύο δρόμοι αντίστασης. Ο δρόμος της ειρηνικής διαμαρτυρίας κι αυτός της ανοιχτής σύγκρουσης. Δυο δρόμοι που οδηγούν σε πλήθος αντικειμενικών στόχων. Από τον "εξανθρωπισμό" του υπάρχοντος συστήματος μέχρι την πλήρη ανατροπή του.
Θα επιχειρήσουμε έναν μικρό απολογισμό των κινητοποιήσεων του τελευταίου χρονικού διαστήματος. Όχι τόσο σαν ιστορική παράθεση γεγονότων αλλά περισσότερο εντυπώσεων και συμπερασμάτων. Είναι δεδομένο πως μια τέτοια προσέγγιση δεν μπορεί να είναι αποστασιοποιημένη. Δεν έχει αυτοσκοπό την αντικειμενικότητα εξάλλου, όσο τη συγκέντρωση προσωπικών σκέψεων και την απάντηση στο ερώτημα: αν και κατά πόσο το τόσο μακρυνό σήμερα ενδεχόμενο της λαϊκής χειραφέτησης έχει -τις όποιες- πιθανότητες υλοποίησης.

Για τη φαγούρα δεν αρκεί το maalox

2011-10-20T19:33:00.002+03:00

Όταν το ΠΑΜΕ περιφρουρεί το χώρο των συγκεντρώσεών του ομάδες διατεταγμένων ασφαλιτών και "υπερεπαναστατών" το βρίζουν και του καταλογίζουν πως προστατεύει τη βουλή, την κυβέρνηση και το Λευκό Οίκο.

Όταν το ΠΑΜΕ αποχωρεί από το Σύνταγμα ομάδες διατεταγμένων ασφαλιτών και "υπερεπαναστατών" το βρίζουν και του καταλογίζουν πως είναι προδοτικό και εγκαταλείπει τη μάχη.

Όσοι δεν είναι ασφαλίτες είναι επαναστάτες του κώλου. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Η βουλή είναι στη θέση της. Αφού κατά τη γνώμη σας η βουλή έχει συγγένεια με τα χειμερινά ανάκτορα, μπουκάρετε, κάφτε τη και πάρτε την εξουσία. Ή μήπως απλά -όπως πάντα- χρειάζεστε μια δικαιολογία για το ότι η βουλή είναι ακόμα εκεί όρθια και δεν καπνίζει;

Όταν άρχισε ο πετροπόλεμος προς το ΠΑΜΕ ήμουν έξω από το μπλοκ του. Με ενημέρωσαν εκεί γύρω πως "αναρχικοί (και όχι ασφαλιτοτραμπούκοι) συγκρούονταν με τα "ΚΝΑΤ" διότι ήθελαν οι άνθρωποι να περάσουν αλλά οι τραμπούκοι της περιφρούρησης τους την έπεσαν". Πηγαίνοντας προς το σημείο είδα με τα ματάκια μου τα μάρμαρα να ίπτανται με προέλευση κάπου στη Μεγάλη Βρετανία και προορισμό το ψαχνό της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ. Φαίνεται τελικά πως οι "αναρχικοί" δεν ήταν αναρχικοί αλλά δολοφόνοι της ασφάλειας.

Από το πρωί άκουσα για το ΠΑΜΕ τα μύρια όσα. Τον Οικονομέα να δηλώνει με αθώο ύφος πως "η κυβέρνηση είναι πολύ ευχαριστημένη διότι το ΠΑΜΕ θα εξασφαλίσει την ηρεμία στη διαδήλωση". Μου μετέφεραν πως ο Παπαχελάς ανέφερε πως "το ΠΑΜΕ έχει διόδους επικοινωνίας με την αστυνομία αλλά σήμερα δε θα λειτουργήσουν"(!!!). Επίσης στο ΣΚΑΪ ανέφεραν πως "η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ επιτρέπει την είσοδο μόνο στους φέροντες κομματική ταυτότητα". Ένα μέλος πάντως μου είπε πως οι κομματικές ταυτότητες έχουν καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Εξάλλου μπήκα και βγήκα τουλάχιστον πέντε φορές χωρίς σωματικό έλεγχο ή σύνταξη δήλωσης φρονημάτων.

Τελικά ο θάνατος από ανακοπή συνεπεία εισπνοής χημικών είναι πολιτική δολοφονία ή όχι; Ή μήπως οι πολιτικές δολοφονίες έχουν συγκεκριμένο κόνσεπτ κι αν δεν υπάρχει τρίκυκλο με Γκοτζαμάνη ή εξοστρακισμός σφαίρας ένστολου μπάτσου πρέπει να μιλάμε για αυτοκτονία;

Τα ψωμιά τους τελειώνουν

2011-10-19T17:29:00.000+03:00

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τη σημερινή κινητοποίηση. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Η 5η Μαίου 2010 ξεπεράστηκε πανηγυρικά ως προς τη συμμετοχή.
Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών πλημμύρισαν όλο το κέντρο της Αθήνας. Χωρίς καμία υπερβολή. Χωρίς φούσκωμα των εκτιμήσεων. Όταν η Αστυνομία δίνει "τουλάχιστον" 70.000 διαδηλωτές καταλαβαίνει κανείς πως μιλάμε για τους τριπλάσιους και βάλε.
Προσυγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ κατέλαβαν από νωρίς αιφνιδιαστικά το Σύνταγμα διά της Πανεπιστημίου ενώ ταυτόχρονα γινόταν η συγκέντρωσή του στην Ομόνοια. Με το πέρας της συγκέντρωσης της Ομόνοιας ένα ποτάμι διαδηλωτών σκέπασε τη Σταδίου μέχρι και τη Φιλελλήνων. Σιγά σιγά χιλιάδες διαδηλωτών από οργανισμούς του δημοσίου, πρωτοβάθμια σωματεία και άλλες οργανώσεις κάλυψαν την Πανεπιστημίου με πρωτοφανή πυκνότητα. Αν και δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι τα Χαφτεία ή το Μουσείο, μου είπαν φίλοι και συνάδελφοι πως η πλημμυρίδα έφτανε μέχρι εκεί.
Μέρος του ΠΑΜΕ αποχώρησε από τη Φιλελλήνων δίνοντας τη θέση του στα μπλοκ που ακολουθούσαν ενώ παρέμεινε το κομμάτι που απλωνόταν από το Νομισματοκοπείο μέχρι τη μέση του εθνικού κήπου στην Αμαλίας και στην Όθωνος. Ισχυρή περιφρούρηση παρατάχτηκε στις αρχές της Β.Σοφίας, απέναντι στις κλούβες που απέκλειαν την πρόσβαση στη Βουλή. Για αρκετή ώρα ομάδες κουκουλοφόρων ασφαλιτών έπαιζαν κλεφτοπόλεμο με τα ΜΑΤ μπροστά στην περιφρούρηση. Η παρουσία του ΠΑΜΕ στο οδόστρωμα της Αμαλίας και της Β.Σοφίας επέτρεψε πάντως στο μεγάλο κομμάτι της πορείας να περάσει στην πλατεία Συντάγματος χωρίς να διεισδύσουν οι προβοκάτορες και να κινηθούν τα ΜΑΤ προς την πλατεία. Ουσιαστικά επεισόδια με βανδαλισμούς έγιναν μόλις το ΠΑΜΕ αποχώρησε, εγώ πάντως δεν αντιλήφθηκα τέτοια σαν αυτά των προηγούμενων απεργιών. Ωστόσο ακόμα και λίγο πριν τις τέσσερις εξακολουθούσαν να μπαίνουν μπλοκ εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων στην πλατεία.
Η απεργία πέτυχε, ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους μαζικά.
Αύριο είναι μια ακόμα πιο κρίσιμη μάχη. Η περικύκλωση της Βουλής πρέπει να πετύχει, για να πετύχει πρέπει να συναντηθούμε στους δρόμους ακόμα περισσότεροι.
Δεν ξέρω αν οι συγκυβερνώντες πασοκοντορολαοσίτες θα καταφέρουν να υπερψηφίσουν το νόμο-τερατούργημα· μάλλον θα τα καταφέρουν. Έχουν όμως ήδη καταφέρει να ενώσουν το λαό εναντίον τους. Ούτε οικουμενικά μακιγιάζ, ούτε μουτσούνες προσωπικοτήτων θα μπορούν να σταθούν μπροστά στη λαϊκή οργή. Τα ψωμιά τους τελειώνουν.

Όλοι στους δρόμους

2011-10-18T21:19:00.001+03:00

Όχι γιατί το τέρας του καπιταλισμού θα φοβηθεί και θα φύγει με την ουρά κάτω από τα σκέλια.
Όχι γιατί έστω μπορεί τρομαγμένο να ξαναφορέσει το "ανθρώπινο" προσωπείο.
Όχι γιατί οι κατασταλτικοί μηχανισμοί με τους παρακρατικούς συμμάχους τους δεν θα χτυπήσουν αλύπητα.
Όχι γιατί οι βουβές και άβουλες πλειοψηφίες θα βρουν ξαφνικά φωνή και κουράγιο.
Όχι γιατί θα νιώσουν πως για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

αλλά

Γιατί αυτός ο αγώνας πρέπει να γίνει και για το ψωμί των βουβών εξαθλιωμένων.
Γιατί δεν θα παραδώσουμε αμαχητί το μέλλον των παιδιών μας.
Γιατί δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να ακούσουν τη λέξη "πεινάω" από τα χείλη τους.
Γιατί στα χέρια μας βρίσκεται η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της εργασίας.
Γιατί για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

Όλοι στους δρόμους

Ανοιχτή επιστολή προς τον Εξοχώτατο Περιορισμένης Ευθύνης

2011-10-18T12:53:00.000+03:00

Εχτές το βράδυ κατέβαινα την Ηρώδου Αττικού. Έκανε αρκετό κρύο και περπατούσα μαζεμένος και κάπως σκυφτός. Έξω από το προεδρικό μέγαρο διαπίστωσα πως το δεξί μου κορδόνι είχε λυθεί και έσκυψα να το δέσω. Όταν σηκώθηκα είδα ξαφνιασμένος έναν ηλικιωμένο κύριο με φθαρμένο κοστούμι, καβουράκι και χοντρά γυαλιά που με κοίταζε από απόσταση αναπνοής. Πριν προλάβω να του μιλήσω μου έχωσε στα χέρια μια χειρόγραφη επιστολή και απομακρύνθηκε ανασηκώνοντας ευγενικά το καβουράκι του. Διάβασα με απορία την επιστολή. Για κάποιο λόγο ο ηλικιωμένος κύριος αντί να την εγχειρίσει στον παραλήπτη της την έδωσε σ'εμένα. Στράφηκα στον φρούραρχο του προεδρικού μεγάρου και του την έτεινα. Αυτός αρνήθηκε να την παραλάβει. Έτσι αναγκάζομαι να την ανεβάσω εδώ.

"Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας
Σπεύδω προς υποστήριξιν της Υμετέρας Εξοχότητας. Προχθές, εκ του πονηρού ορμώμενος επιστολογράφος με επίπλαστον ευσέβειαν και περίσσιαν κολακείαν σας αποκάλεσε Α.Ε. (τουτέστιν: Ανώνυμο Εξοχώτατο) αντί για το ορθόν και πρέπον: Ε.Π.Ε. (Εξοχώτατο Περιορισμένης Ευθύνης). Τύχη αγαθή, τω ώντι, Σας έφερε Εξωχότατε στο ύπατον αξίωμα της χώρας. Ψήφω πανηγυρική της Βουλής των Ελλήνων εξελέγητε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, εις περίοδον ακμής εφηβικής μετά πυκνών καυλόσπυρων του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Είμεθα υπερήφανοι και μετά παρρησίας, ακατακρίτως, τολμώμεν επικαλείσθαι Υμάς Στοργικόν Εθνοπατέραν.

Η εκλογή σας είχε πρακτική σημασία (ουδείς άλλος κατέχει την ιδικήν σας τεχνογνωσίαν εις την υπόκλισην μέχρι επαφής ρινός μετά της αιχμής του υποδήματος, ο δε φέρελπις Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι λίαν άγουρος ακόμα) αλλά περίκλειε και συμβολισμόν προφανή. Συμβολίζετε Κύριε Πρόεδρε την Αλλαγή και την Ανανέωση, στο άγουρον Πρόσωπό σας συναντιέται εις γάμου κοινωνίαν η Βουλή των Εφήβων με τη μούμιαν του Χατσεψούτ. Που να Ήσασταν Εξοχότατε και μερικές δεκαετίες νεότερος, θα λαμβάνατε εις τας στιβαράς Σας χείρας το δημόσιον χρέος της χώρας και θα το συνθλίβατε ως βδελυράν κανθαρίδαν. Τα δύο μεγάλα κόμματα που εναλλάσονται στα έδρανα της εξουσίας έστερξαν σε συμφωνία στο Πρόσωπό Σας. Ουχ ήττον όµως, ως φαλλόσχημον ούφον αιωρούτο η αναγκαστική προσφυγή στις κάλπες, αν η πλειοψηφία της Βουλής δεν εξέλεγε Πρόεδρον, για την ανάδειξη του οποίου έπρεπε να συµπράξουν και τα δύο µεγάλα κόµµατα.

Τους πανηγυρισµούς επί τη εκλογή σας εδικαίωσε η προεδρική πολιτεία σας. Οι Έλληνες εµπιστεύονται τον Ένοικον του Προεδρικού Μεγάρου της οδού Ηρώδου Αττικού όπως εξάλλου εμπιστεύονται όλα τα μνημεία, την Ακρόπολιν, το Μέγαρον, το Αλλού Φαν Πάρκ και τα αψηλά τσολιαδάκια της Υμετέρας Φρουράς. Η Ελλάς όµως τα τελευταία χρόνια βιώνει έναν πρωτοφανή ξεπεσµό και διασύρεται διεθνώς όχι ως χώρα πτωχή αλλά ως κρατικό µόρφωµα δολίως πτωχευόντων.

Η κυβέρνησις λήκτει τους σφαιρικούς αδένας των εταίρων μας µε τα γνωστά αποτελέσµατα. Η αντιπολίτευσις δεν δίδει χείραν βοηθείας καθώς φαίνεται να προτιμά τα επιμήκη όργανα.

Εξοχώτατε, η εν εξελίξει οικονοµική κρίση κατά γενική πρόβλεψη µπορεί να οδηγήσει σε εκθεµελίωση της χώρας. Στη δηµόσια πρόβλεψη υπεύθυνων προσώπων περί επιστροφής της χώρας στα δεδοµένα του 2004, άλλοι οµιλούν για οπισθοδρόµηση στα του έτους 1960, ενώ ορισµένοι φοβούνται την περίπτωσιν να επιστρέψωμεν στις προ τηλεοράσεως εποχάς, οπότε πως θα βλέπωμεν Εξοχώτατε τον σεβντάν του Ονούρ, ταις βυζάραις της Χατούπ και το Πολύ Μπλα Μπλα; Η πρόταση της κυβερνώσης πλειοψηφίας για σχηµατισµό κυβερνήσεως εθνικής σωτηρίας διετυπώθη χωρίς επιτυχία διότι πρέπει να κρατήσομε και καμίαν πολύχρωμην χάντραν και καθρεπτάκιον εν'όψει των βαθυτέρων διεισδύσεων εις τους ιθαγενείς.

Ηδη η οικονοµική κρίση επιδεινώνεται από την κλιµακούµενη πολιτική αναµέτρηση. Η σήραγξ µοιάζει ατελείωτη.

Βεβαίως στις δηµοκρατίες αδιέξοδα δεν υπάρχουν, διότι ευτυχώς ακόμα διαθέτωμεν Τηλεόρασην και ποικιλίαν οθωμανικών σήριαλ. Διαθέτωμεν επίσης νέας παραγγελίας αερίων πρόκλησης μη οικειοθελούς συγκινήσεως και αρκετάς διμοιρίας χοίρων προς απλόχερον μοιρασιά των. Βεβαίως έχομεν και τας εκλογάς αλλά αυτές δεν θα δώσουν αυτοδύναµη κυβέρνηση διότι οι ιθαγενείς είναι λίαν αχάριστοι. Φεύ όμως, θα κάνωμεν την συγκυβέρνησην και θα υψώσομεν το κωλοδάκτυλον εις όσους απεργάζονται την επιστροφήν των εαμοβουλγαροσυμμοριτών. Η µεγάλη πλειοψηφία των πολιτών φαντασιώνεται έγκαυλος την συναίνεσιν διότι εβαρέθη πια τας αλλαξοκωλιάς και επιθυμεί πλέον μια κάποιαν παρτούζαν.

Αυτή είναι η κρυφή ελπίδα τους – διότι ουδείς πιστεύει πως µια µονοκοµµατική κυβέρνηση µπορεί µόνη να αντιµετωπίσει την καύλαν.

Εξοχώτατε, Εχετε τις ευθύνες του Ανωτάτου Άρχοντος, έστω και ψαλιδισµένες από τον Συνταγµατικό Νοµοθέτη που δεν προνόησε για τον Πρόεδρον παρά ρόλον υποκλιτού σημαιών παρελάσεων.

Οι πολίτες δικαιούνται να περιµένουν πρωτοβουλίες σας στις λίγες ηµέρες που αποµένουν, καθώς πιθανολογείται ότι η κρίση οσονούπω θα κορυφωθεί. Δεν τολμώμεν να ζητήσωμεν την οικειοθελήν σας πτώσιν εις την θάλασσαν μετά λίθου περί τω λαιμώ, διότι ο καιρός εψύχρανε και φοβούμασθε μήπως αρπάξετε -μη γένοιτω- καμίαν πούνταν. Ημπορείτε ωστόσο, εάν ευαρεστείσθε, να αποσυρθείτε εις κανένα άλλο Μέγαρον διότι οι καιροί ού μαινετοί και ο Μπουμπούκος βιάζεται σφόδρα να αναλάβει το χαρτοφυλάκιον της Προστασίας του Πολίτου."

Δεν περιγράφω άλλο

2011-10-13T19:47:00.000+03:00

Αυτά που βιώνουμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μας έχουν προκαλέσει γενική εξάντληση, ακόμα και στην ευλυγισία του λόγου. Μόλις είδαμε τα πρώτα μέτρα είπαμε: "είναι σκληρά". Οι φάπες άρχισαν να πέφτουν με ρυθμό ταχύτερο από αυτό που αντέχει η ένταση του λεξιλογίου. Ο λόγος δύσκολα μπορεί να κλιμακωθεί ανάλογα με τα μέτρα. "Είναι ανάλγητα, άθλια, ταξικά, ληστρικά". "Είναι ψεύτες, απατεώνες, αλήτες, κλέφτες, τσιράκια". Κάπου οι λέξεις εξαντλήθηκαν. Στην αναζήτηση μιας πιο ακραίας, πιο ταιριαστής λέξης σε κάθε νέα φάπα βρεθήκαμε να αναμασάμε τα ίδια, να φλερτάρουμε πια ανοιχτά με τις βλαστήμιες και την ανεξάντλητη ποικιλία του γηπεδικού συντακτικού. Συγκρατούμαστε, στις συναναστροφές ο λόγος ξεχειλώνει, κινείται ελεύθερα πέρα από τα όρια του αισθητικά αποδεκτού. Η γραφή ως τέκνο του λόγου ντρέπεται και ζηλεύει τον σεβάσμιο και αθυρόστομο πατέρα της.

Δεκαεννιά και είκοσι. Η κρισιμότερη απεργία των τελευταίων δεκαετιών. Η αποτυχία της θα σημάνει εξελίξεις που δικός μου λόγος δεν περιγράφει άλλο. Το λεκτικό μου οπλοστάσιο δεν έχει νέα αποθέματα. Ούτε μυστικά όπλα. Η επιτυχία της από την άλλη δεν θα σημάνει κάποια περιφανή νίκη. Ένα ύψωμα είναι που αν το πάρουμε στεκόμαστε, παίρνουμε μια ανάσα, ανασκουμπωνόμαστε και περιμένουμε. Ακόμα κι αν μαζευτεί ένα εκατομμύριο διαδηλωτών, ακόμα κι αν πέσει η κυβέρνηση τίποτα δεν θα έχουμε κερδίσει εκτός από χρόνο για ανάσες. Ο εχθρός έχει αστείρευτες, πολύχρωμες εφεδρείες, πράσινες, μπλε, γαλαζοπράσινες, πρασινόμαυρες, εμπριμέ, διαφανείς. Εκτός αν.

Εκτός αν πιστέψουμε στην αντεπίθεση. Όχι για να πετύχουμε την οπισθοχώρηση του εχθρού. Όχι για να τον τρομάξουμε· δεν τρομάζει. Δεν είναι ατρόμητος, είναι αναλώσιμος. Είναι μια Λερναία Ύδρα με αναλώσιμα κεφάλια. Μια αντεπίθεση που θα αποσκοπεί στην ισοπέδωση των οχυρών του, στο ξεθεμέλιωμα τους. Στο χτίσιμο νέων οικοδομών πάνω στα ερείπιά τους. Μια τέτοια αντεπίθεση θέλουμε. Ή μάλλον να αναδιατυπώσω την πρόταση: Θέλουμε μια τέτοια αντεπίθεση;

Homo Triteknus Xezumius

2011-10-12T19:26:00.003+03:00

Δυσκολεύομαι πλέον να εκφραστώ με "ευπρεπείς" όρους. Θα το παλέψω όμως.
Ο Βενιζέλος δήλωσε πως "το αφορολόγητο τοποθετείται στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο. Η προσαρμογή ορισμένων αφορολογήτων έπρεπε να είναι ανάλογη με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και αφορά κυρίως τις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες. Αυτοί είναι που υφίστανται το φορολογικό βάρος. Επεξεργαζόμαστε και θα παρουσιάσουμε με δημοσιονομικό κόστος ανεκτό, συγκεκριμένη λύση για τρίτεκνους και πολύτεκνους που θίγονται σήμερα από την νέα ρύθμιση για το αφορολόγητο όριο".
Μια βδομάδα -σκάρτη- πριν κατατέθηκε στη βουλή το φορολογικό νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο το κύριο φορολογικό βάρος θα σηκώσουν οι πάμφτωχοι των 7-8 χιλιάδων ευρώ και οι φορολογούμενοι με τρία και πλέον παιδιά. Για την ακρίβεια, τρίτεκνος με 20.000,00€ φορολογητέο εισόδημα που δεν θα πλήρωνε ευρώ με την αμέσως προηγούμενη κλίμακα, καλείται τώρα να πληρώσει 1.694,20€. Ή, αν υποθέσουμε πως είναι εργαζόμενος γραφείου, να υποστεί μείωση στο μισθό του, από 1.428,57€ σε 1.307,56€. Πρόκειται για μεταβολή εντός του ίδιου έτους, εντός πέντε μηνών για την ακρίβεια. Διότι αν π.χ. πάρουμε ένα τρίτεκνο των 30.000,00€ ετησίως, αυτός θα πλήρωνε 1.901,05€ φόρο με την κλίμακα που ίσχυε μέχρι 30/6/2011, 2.639,80€ με αυτή που ίσχυε μέχρι σήμερα και 4.550,70€ με την "προσαρμοσμένη στα ευρωπαϊκά δεδομένα". Άυξηση φόρου 239,38%! Κι αυτά βέβαια μόνο σε σχέση με την κλίμακα. Διότι αν ληφθούν υπόψη οι εξαερώσεις των φορολογικών ελαφρύνσεων μιλάμε πλέον για ωμή καταλήστευση των φορολογούμενων και ιδίως των προνομιούχων, όπως φαίνεται, τρίτεκνων και πολύτεκνων.
Όμως ο Βενιζέλος διαβεβαιώνει πως επεξεργάζεται λύσεις. Την Πέμπτη καταθέτει η κυβέρνηση το νομοσχέδιο και την επόμενη Τετάρτη επεξεργάζεται λύσεις.

Μνημείο κυβερνητικής φιλανθρωπίας αποτελεί η διατήρηση οφέλους εκατό γαμημένων (ουπς, απέτυχα) ευρώ από οποιουδήποτε ύψους καταβαλόμενα ενοίκια. Αν είχαν τρίχα αξιοπρέπειας θα το καταργούσαν ολοσδιόλου, δεν θα έπαιζαν με τα τρίευρα*.

*Τρίευρον: νόμισμα που εισάγεται παρά της τρόϊκας στον ορθόν των κυβερνητικών στελεχών για να κάνουνε βενιζέλ**.

**Βενιζέλ: παιχνίδι στο οποίο τροϊκανοί καβαλούν ζεμένο φορολογούμενο ο οποίος τους κουβαλάει γύρω-γύρω σε κυκλική ράμπα ενώ το κυβερνητικό στέλεχος κρατά το χρονόμετρο. Συνδυασμός καρουζέλ και μακριάς γαϊδούρας.

Περιττό μεν, αλλά ας προσθέσω πως έντεκα σχεδόν μήνες μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού ακόμα περιμένουμε τα "δημογραφικά κίνητρα"...

Ο πολιτικός Παπαδιαμάντης (υποθήκες Α)

2011-10-09T12:49:00.009+03:00

Γράφει ο Ελύτης στο "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

"...όπου και να σας βρίσκει το κακό αδελφοί,

όπου και να θολώνει ο νούς σας,

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα

θ'αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου...."

Θα επανέλθουμε στο Ελύτη και το Σολωμό,σήμερα όμως 100 χρόνια από το θάνατο του μια ματιά στην παραγνωρισμένη πολιτική πλευρά και γραφή του Παπαδιαμάντη η οποία εκπλήσει με την επικαιρότητα της .

"...Την πλιατσικολογίαν διεδέχθη η φορολογία και έκτοτε όλος ο περιούσιος λαός εξακολουθεί να δουλέυει δια την μεγάλην κεντρική γαστέρα,την ώτα ούκ έχουσαν.."

"....Και τι πταίει η γλαύξ,η θρηνούσα επί ερειπίων?Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια.Και τα ερείπια τα έπλασαν οι κυβερνήται της Ελλάδος..."

"...Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα έταζαν φούρνους με καρβέλια.."

"Το τέρας το καλούμενον Επιφανής....πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων,στοιχείων φθοροποιών ...τα οποία αποζώσιν εξ'αυτού....."

"..Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον...."

"...Αυτοί οι πολιτικοί,αυτοί οι βουλευταί,εκατέστρεψαν το έθνος,ανάθεμα τους.Κάψιμο θέλουν όλοι τους."

"...Άσε με και το ρωμαίικο είναι βρώμα.."

Αφορμή για αυτή την αναφορά ήταν τα "βαρόμετρα" που ΑΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ο δικομματισμός με 55%.Αυτός ο λαός λοπόν τι έχει ?βλακεία,αμνησία,τρόμο,ραγιαδισμό,συνενοχή ή όλα μαζί απέναντι στην νέα κατοχή?

"Friends are kind enough to help out with leftover food when they can"

2011-10-03T14:02:00.072+03:00

"I spent 2 years and borrowed $25,000 to get an education. My school never prepared me to actually work in my field. I’m stuck applying to retail jobs and living in a friend’s bedroom. Soon, my car will break down and I will not be able to afford it. Sounds like I’m in the 99%."
Ξόδεψα 2 χρόνια και 25 χιλιάδες δολάρια για να σπουδάσω. Η σχολή μου, επί της ουσίας, δεν με προετοίμασε για δουλειά στον τομέα μου. Αναλώνομαι σε αιτήσεις για θέσεις πωλητή και ζω στην κρεβατοκάμαρα ενός φίλου. Σύντομα το αυτοκίνητό μου θα διαλυθεί και δεν θα μπορώ να το φτιάξω. Φαίνεται πως ανήκω στο 99%.

"I have a bachelors degree. I have $37,000 in college debt. I'm unemployed and cannot find work. At age 39, I am living in my mothers basement. I am the 99%."
Έχω πανεπιστημιακό πτυχίο. Χρωστώ 37 χιλιάδες δολάρια σε δάνειο σπουδών. Είμαι άνεργος και δεν μπορώ να βρω δουλειά. Στα 39 μου ζω στο υπόγειο της μητέρας μου. Είμαι στο 99%.

"I get naked for money because it's the only way I can get ahead. How did I end up here? I have my B.F.A... How can I repay my debts and save for the future when all of my wages from my $9-an-hour food service job go towards disgustingly high rent, outrageously inflated taxes, and out-of-pocket medical expenses? No insurance. No help from anyone. No future unless I sacrifice my dignity in the present. Should I go back to school and take out more debt on the off-chance that things will get better? I can’t even move back home because I don’t have one anymore. I am the 99% and I’m enraged."
Γδύνομαι έναντι αμοιβής γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να τα βολέψω. Πως έφτασα εδώ; Είμαι πτυχιούχος Σχολής Καλών Τεχνών. Πως να ξοφλήσω τα χρέη μου και να αποταμιεύσω όταν όλα τα μεροκάματα των 9 δολαρίων που βγάζω σερβίροντας πάνε κατευθείαν σε απαράδεκτα υψηλό ενοίκιο, εξωφρενικά φουσκωμένους φόρους και έκτακτα ιατρικά έξοδα; Χωρίς ασφάλιση. Χωρίς βοήθεια, από κανέναν. Χωρίς μέλλον, εκτός αν θυσιάσω στο παρόν την αξιοπρέπειά μου. Να επιστρέψω στις σπουδές μου και να χρεωθώ κι άλλο με τη χλωμή ελπίδα πως τα πράγματα θα καλυτερέψουν; Δεν μπορώ καν να επιστρέψω σπίτι μου, δεν έχω πια σπίτι. Είμαι το 99% και εξοργισμένη.

"It is a sad day in America when invading an innocent country to protect the interests of the elites is the only sure way I can think of to pay off all my student debt.
I would much rather Occupy Wall St than the Middle East.
I am the 99 percent."
Είναι μαύρη μέρα για την Αμερική όταν ο μόνος βέβαιος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ για να ξεπληρώσω το σπουδαστικό μου δάνειο είναι να εισβάλω σε μια αθώα χώρα για να προασπίσω τα συμφέροντα της ελίτ. Προτιμώ χίλιες φορές να καταλάβω τη Γουώλ Στρητ παρά τη Μέση Ανατολή. Είμαι το 99%

"I'm a college senior with $40,000 of debt. There are no jobs in my field. My toughest decision now is whether to sell drugs or my body. I am the 99 percent."
Είμαι τελειόφοιτος με χρέος 40 χιλιάδες δολάρια. Δεν υπάρχουν δουλειές στον τομέα μου. Η δυσκολότερη απόφαση που πρέπει να πάρω τώρα είναι αν θα πουλήσω ναρκωτικά ή το κορμί μου. Είμαι το 99%.

"I am a 21 year old mother of one. He is two months old. His father and I had a long distance relationship before he was born. We are forced to continue our long distance relationship becuase we can’t afford to live together. He is about to be laid off and I was forced to quit my job because I can’t afford childcare. I was forced to work throughout my pregnancy because I couldn’t afford not to. I was only offered ONE MONTH of UNPAID maternity leave. If it wasn’t for medicaid, I would have no idea how I would have paid off my hospital bills. I am surviving off of what I have left of my savings . I hope for a brighter future for my son. I just want my family together.
I am the 99 % and I am fucking pissed."
Είμαι 21 ετών, μητέρα ενός παιδιού. Είναι δύο μηνών. Ο πατέρας του κι εγώ διατηρούμε σχέση εξ' αποστάσεως, ήδη πριν να γεννηθεί. Είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε τη σχέση αυτή γιατί δεν αντέχουμε οικονομικά να ζήσουμε μαζί. Αυτός πρόκειται να απολυθεί κι εγώ αναγκάστηκα να παρατήσω τη δουλειά μου γιατί δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στα έξοδα φύλαξης του παιδιού. Αναγκάστηκα να εργάζομαι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου διότι δεν έβγαινα αλλιώς. Μου παραχωρήθηκε μόλις ένας μήνας άδειας μητρότητας άνευ αποδοχών. Χωρίς την Πρόνοια δεν έχω ιδέα πως θα κάλυπτα τις νοσοκομειακές δαπάνες. Ζω με ότι έχει μείνει από τις οικονομίες μου. Ελπίζω ο γιός μου να έχει ένα πιο αίσιο μέλλον. Το μόνο που θέλω είναι να είμαστε όλοι μαζί.
Είμαι το 99% και τα έχω πάρει άγρια.

We are the 99 percent αλλά έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να μετατρέψουμε τη στατιστική διαπίστωση σε πολιτική συνείδηση.
Το πρώτο βήμα, μοιραία, είναι η απελπισία και η οργή.
Το δεύτερο βήμα θα είναι η συνειδητοποίηση του υπευθύνου, όχι σαν ποσοστό (1%) αλλά σαν σύστημα.
Το τρίτο βήμα θα είναι η επανεφεύρεση της συλλογικότητας.
Το τέταρτο βήμα θα είναι η ταξική συσπείρωση.
Το πέμπτο βήμα θα συνοδευτεί με τους επιθανάτιους ρόγχους του καπιταλισμού.

Δεν μπορείς να φτάσεις από το πρώτο στο πέμπτο χωρίς να διασχίσεις τα υπόλοιπα. Δεν μπορείς να στηρίζεις ελπίδες σε ουρανοκατέβατες ανατροπές. Είσαι αναγκασμένος να περιμένεις αυτόν που ονειρεύεται καπιταλισμούς με ανθρώπινο πρόσωπο να περάσει στο δεύτερο βήμα. Είσαι όμως υποχρεωμένος να προσπαθήσεις να τον πείσεις.

(Updated και μεταφρασμένο)

Βουκολικό παραμύθι (μέρος δεύτερο)

2011-09-30T16:59:00.003+03:00

Ο Δώρος Ν.Τσιμεντώνης δεν πολυγούσταρε τα γλυκά. Δεν ταίριαζαν με το επαγγελματικό του προφίλ. Το μόνο γλυκό που έτρωγε ήταν κουραμπιεδάκια βουτηγμένα σε άχνη αλατιού. Του τά 'φτιαχνε η καμαριέρα του, δεν είχε χρόνο για ρομάντζα και παντρειές.
Η σύσκεψη στο κοινοτικό γραφείο κράτησε ώρες. Έπεσαν στο τραπέζι αρκετές προτάσεις. Ο Τσιμεντώνης πρότεινε την μη οικειοθελή απόρριψη στο ποτάμι με τσιμεντένια πασουμάκια μερικών δεκάδων υπαλλήλων του συνεταιρισμού προς συνετισμό των υπολοίπων, αλλά και γιατί ήταν το κομμάτι της δουλειάς του που απολάμβανε περισσότερο. Η πρότασή του πάντως συνάντησε αντιδράσεις γιατί ο τσαγκάρης του χωριού ήξερε να φτιάχνει μόνο τσαρούχια, είχε μάλιστα μόλις αναλάβει μια παραγγελία για την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού. Άλλοι προεστοί πρότειναν το γκρέμισμα του κτιρίου του συνεταιρισμού και το ξεπούλημα τούβλων, δοκαριών και λοιπών οικοδομικών υλικών. Ο Θράσος Παπαντζόπουλος άκουγε τις προτάσεις σιωπηλός. Παρενέβη μόνο όταν κατατέθηκε πρόταση να πουληθούν στο παζάρι του Αλτζεριού όλες οι πρωτότοκες κόρες των κολλίγων. Επέπληξε τον σύμβουλο που κατέθεσε την πρόταση και εξέφρασε τη σιγουριά του πως οι αλτζερίνοι έμποροι λευκής σαρκός πληρώνουν καλύτερα για αγοράκια.

Όσο διαρκούσε η σύσκεψη οι κολλίγοι που είχαν πάρει πόδι από τα χωράφια στεκόταν άπραγοι στον καφενέ του μπαρμπα-Αφτχιά. Κάνανε πηγαδάκια αναμεταξύ τους και ψιλοκουβέντιαζαν τα νέα του χωριού. Σε μια στιγμή έγινε ένα σούσουρο. Ένας κολλίγος άρπαξε έναν άλλο από το λαιμό.
"Θα σε σκοτώσω ρε μπάσταρδε, πάρτο πίσω τούτο πού'πες".
Ο άλλος πνιγόταν, έβγαζε ρόγχους, τα μάτια του πήγαιναν να πεταχτούν από τις κόγχες.
"Το παίρνω" ψέλλισε κάποια στιγμή.
"Το καταπίνεις;"
Ο πνιγόμενος ένευσε καταφατικά.
"Πες το ρε ζουλάπι: το μπέναλντι πού 'δωσε ο Κοράκης ήταν πέτσινο, πες το".
Χαλάρωσε λίγο το σφίξιμο, ο άλλος επανέλαβε τη φράση ντροπιασμένος.
Την ίδια ώρα οι εργάτες του συνεταιρισμού, φορώντας τα κόκκινα τσόχινα φέσια πακετάριζαν μηχανικά μερικές παλέτες με κρεμμύδια. Άλλοι τα φόρτωναν στο κάρο για να πάνε στα μανάβικα αφού ο συνεταιρισμός προ πολλού δεν ασκούσε εμπορική δραστηριότητα αλλά σκότωνε τα προϊόντα του στους μανάβηδες.

Κατά το βράδυ τελείωσε η σύσκεψη στο κοινοτικό γραφείο. Ο Θράσος γύρισε στο σπιτικό του και ξάπλωσε δίπλα στην κυρά του.
Βούλιαξε σ'ένα παράξενο όνειρο.
Περπατούσε, λέει, στα χωράφια του χωριού όταν ένιωσε πίσω του βήματα. Γύρισε και είδε δυο χοντρά γουρούνια να περπατούν πλάι-πλάι. Τα γουρούνια τον προσπέρασαν χωρίς να του δώσουν σημασία. Το ένα που, παραδόξως, φορούσε γυαλιά γύρισε στο άλλο και του μίλησε με ανθρώπινη λαλιά. (Όνειρο ήταν στο κάτω κάτω, τέτοια παράδοξα συμβαίνουν στα όνειρα ενώ στην πραγματικότητα ποτέ). "Έφαγα όλη τη σοδειά του χωριού κι ακόμα πεινάω" είπε το γουρούνι με τα γυαλιά. Το άλλο γύρισε το κεφάλι του αργά. "Εγώ έκανα μια χαψιά τον κοινοτάρχη, νά'χα μια κοκακόλα θα τον χώνευα καλύτερα". Ο Θράσος έκανε να μιλήσει αλλά δεν τού'βγαινε φωνή. Άκουσε τότε μέσα απ' τα χωράφια μια βοή, συρτή και υπόκωφη. Κοίταξε με τρόμο. Ανάμεσα στα καλαμπόκια και τις γλάστρες με το χασίς ανάδευαν πεσμένα κορμιά κολλίγων. Ένιωσε το χώμα από κάτω του να ρευστοποιείται και να τον τραβά, να βυθίζεται.
Πετάχτηκε απ' το κρεβάτι και φόρεσε τα τσαρούχια του. Βγήκε από το κονάκι και πήγε στο σταύλο. Ο γάϊδαρός του τον περίμενε ήδη σελωμένος. Κάλπασε σαν τον άνεμο, ούτε κατάλαβε για πότε έφτασε έξω από την τράπεζα. Ξεπέζεψε και μπούκαρε κατευθείαν στο γραφείο του κυρίου Αγιοδύτη. Αυτός τον κοίταξε με απορία.
"Τι εμφάνιση είναι αυτή Θράσο; Με τα τσαρούχια κουβαλήθηκες στη δουλειά; Γεμάτος λάσπες; Που είναι τα πράσινα σκαρπίνια σου;" ρώτησε με τσιριχτή φωνή.
"Τα πέταξα" απάντησε λεβέντικα ο Θράσος. Ο άλλος τον κοίταξε αποσβολωμένος.
"Ήρθα να υποβάλλω την παραίτησή μου κύριε Αγιοδύτη. Φτάνει πια με το ξεζούμισμα των συχωριανών μου. Δεν θα αφήσω το χωριό να καταρρεύσει".
"Είσαι βρε στα καλά σου; Τι είναι αυτά που λες;" ρώτησε πιο μαλακά τώρα ο Αγιοδύτης. "Τι θά 'λεγε ρε ο παππούς σου, ο Παπατζής με τ'όνομα κι ο πατέρας σου αν σ'άκουγαν;"
"Φτάνει!" φώναξε ο Θράσος. "Κομμένες οι γέφυρες με το καθεστώς της φαυλοκρατίας". Ο Αγιοδύτης τον κοίταζε τώρα με τρόμο. Η πόρτα άνοιξε, εμφανίστηκε δειλά το ξανθό κεφάλι του κυρίου Γουφομεδούλη κοιτάζοντας με ανοιχτό το στόμα το Θράσο. Τα χοντρά του χείλη έτρεμαν. Ο Θράσος συνέχισε τώρα με μεγαλύτερη ορμή.
"Δε χορτάσατε ακόμα αίμα κύριε Αγιοδύτη και κύριε Γουφομεδούλη; Θέλετε τώρα να φάτε και το τελευταίο ξεροκόμματο των μεροκαματιάρηδων συχωριανών μου; Μου στείλατε και τον Τσιμεντώνη που θέλει να τους κάνει πατητές στο ποτάμι; Τέρμα πια! Ήρθε η ώρα της Αλλαγής. Ναι ρε, της Αλλαγής! Μ' ακούτε; Της Αλλαγής! Της Αλλαγής!"

"Αγάπη μου τον πατέρα σου βλέπεις, μωρό μου; Αγάπη μου! Έϊ, μ'ακούς;". Μια τσιμπιά στα μαλακά μόρια ανατίναξε τον Θράσο. Άνοιξε τα μάτια.
"Ω, ρε πούστη μου, τι εφιάλτης κι αυτός..."

Συνεχίζεται; (Κι αν ναι πως; Προς τα που;)

Βουκολικό παραμύθι (μέρος πρώτο)

2011-09-29T20:05:00.000+03:00

Ο Θράσος Παπατζόπουλος ήταν ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης. Πράος και συγκαταβατικός άνθρωπος, ψηλός κι ευθυτενής, έμενε μακρυά από καυγάδες και κοίταζε το συμφέρον της οικογένειάς του. Ήταν κοινοτάρχης του χωριού Χ, προαστίου της πολιτείας Ψ. Παραδοσιακά, από το σόι του Θράσου έβγαιναν οι περισσότεροι πρόεδροι της κοινότητας, ήταν σα να λέμε οι τοπικοί κομματάρχες.

Εργαζόταν στην πόλη, στην Τράπεζα "Ευαγής Ένωση" η οποία στην πραγματικότητα λειτουργούσε και σαν ενεχυροδανειστήριο. Για τους λεφτάδες οι όροι ήταν ανταγωνιστικοί ενώ της φτωχολογιάς της ρούφαγε το αίμα. Η "τράπεζα" ανήκε στις οικογένειες Γουφομεδούλη και Αγιοδύτη, τα μεγάλα σόγια της πολιτείας, τα οποία είχαν θησαυρίσει -όπως όλοι γνώριζαν- απ' την τοκογλυφία και τη μαύρη αγορά. Ο Θράσος πάντως, αν και μειλίχιος χαρακτήρας, μεταλλάσονταν σε δαιμονισμένο βασιβουζούκο αν άκουγε τη λέξη "ενεχυροδανειστήριο". Γι'αυτόν η δουλειά του στην "τράπεζα" ήταν ιερή πατρική παρακαταθήκη, όπως και ο τίτλος του κοινοτάρχη. Αναντάμ παπαντάμ οι Παπατζοπουλαίοι εργάζονταν στην "τράπεζα" και ταυτόχρονα διοικούσαν το χωριό. Από πάππο σε γιο κι εγγονό. Γιατί να το κρύψουμε, μέσω του κόμματος είχαν ριζώσει στο χωριό κι έτσι και στην "τράπεζα". Ο Θράσος χειριζόταν όλες τις υποθέσεις των συχωριανών του. Ήταν η πολιτική της τράπεζας, κάθε χωριό της περιφέρειας είχε σ'αυτήν τον ντόπιο αντιπρόσωπό του. Για να αισθάνονται οι χωρικοί μια κάποια οικειότητα και νά'χουν, όσο νά'ναι, πιότερη εμπιστοσύνη.
Γεγονός είναι πως ο Θράσος συνέχιζε επιτυχώς την οικογενειακή παράδοση. Αν και ο μειλίχιος χαρακτήρας του δημιουργούσε συχνά την εντύπωση πως ήταν κάπως αργόστροφος στην πραγματικότητα ήταν άριστος στη δουλειά του. Ήταν μια επαγγελματική τακτική, έμοιαζε αγαθός αλλά δεν ήταν. Κατάφερε έτσι να αυξήσει κατακόρυφα το μερίδιό του στο τζίρο της τράπεζας, οι συχωριανοί του ήταν όλοι τους καταχρεωμένοι. Όπως σε κάθε ενεχυροδανειστήριο που παριστάνει την τράπεζα, έτσι και τα αφεντικά της "Ε.Ε." εξέφραζαν δημόσια την ανησυχία τους για το άνοιγμα των χωρικών του Χ ενώ στο πίσω δωματιάκι χάϊδευαν με σκρουτζμακντάκεια ηδονή τις χρυσές λίρες.

Έφτασε μια στιγμή που η φιλαργυρία των Γουφομεδουλαίων και των Αγιοδυταίων και το πάθος τους να μην αφήσουν χωριό για χωριό που να μην το βάλουν στο χέρι, γέμισαν τις αποθήκες με τα τιμαλφή των δανειζόμενων. Κανείς πια δεν ερχόταν για να σκάσει τα διπλά και τρίδιπλα και να πάρει πίσω το τρακτέρ, το ρολόϊ ή την αγκλίτσα του. Στην παραδίπλα πολιτεία είχε ανοίξει κι άλλη τράπεζα-ενεχειροδανειστήριο κι αρκετοί από τους λεφτάδες της πόλης Ψ πρόστρεξαν εκεί για ν'ακουμπήσουν τα λεφτά τους ή να δανειστούν. Φυσικά η "τράπεζα" δεν μπήκε μέσα, τα συσσωρευμένα τιμαλφή όμως έμεναν στα αζήτητα. Άρχισε έτσι να σφίγγει τα λουριά. "Φταίει ο βαρύς χειμώνας" έλεγε από τη μια ο Γουφομεδούλης. Ο Αγιοδύτης κάλεσε στο γραφείο του τον Θράσο.
-"Θράσο, το χωριό σου χρωστά πολλά και δεν πλερώνει. Γράψε ένα όνομα."
-"Μάλιστα κύριε Αγιοδύτη. Αμέσως", είπε ο Θράσος κι έβγαλε το μπλοκάκι του με ταχυδακτυλουργική κίνηση των δακτύλων.
-"Μισό λεπτό, κάπου εδώ τό'χω γράψει" είπε ο κύριος Αγιοδύτης σκαλίζοντας τα τεφτέρια του. "Α, νά'το. Δώρος Ναπολέοντος Τσιμεντώνης. Κάλεσέ τον να σου δώσει ένα χεράκι. Είναι συνεργάτης μας, ειδικός στο σουλούπωμα των οφειλετών."

Γεγονός είναι πως το χωριό Χ ήταν το πιο καταχρεωμένο στην "τράπεζα". Τα περισσότερα βέβαια, αν όχι όλα τα δάνεια του χωριού Χ τα είχαν πάρει οι προεστοί του στο όνομα του αγροτικού συνεταιρισμού, υποτίθεται για να τον εκσυγχρονίσουν. Άλλα πάλι δόθηκαν στους τσιφλικάδες για να πάρουνε καινούργια τρακτέρια. Αντ'αυτού όμως, τα περισσότερα δάνεια κατέληξαν στα μαγαζιά των προεστών, οι δε τσιφλικάδες ροκανίσανε σιγά σιγά το συνεταιρισμό των μικρών παραγωγών κι αφήσανε πίσω κόκκινα τσόχινα φέσια. Πολλοί πάλι φτιάξανε μερακλήδικα κονάκια. Οι υπόλοιποι χωριανοί, οι πολλοί, που δεν είχανε δική τους γη και μαγαζιά αλλά δουλεύανε στα υποστατικά βρέθηκαν ξαφνικά αχρείαστοι στα χωράφια. Ο συνεταιρισμός πήρε να μπατάρει και οι τσιφλικάδες βάλθηκαν να φωνάζουν πως πρέπει να διαλυθεί. Μια ζεστή πρωία ο Τσιμεντώνης κατέφτασε στο χωριό Χ. Πήγε ευθεία στο μπαρμπέρικο, κουρεύτηκε, ξυρίστηκε και κολονιαρίστηκε. Μετά τράβηξε για το κοινοτικό γραφείο. Τον υποδέχτηκαν οι προεστοί και τον τράταραν περγαμόντο.

Συνεχίζεται...

Επιστροφή φόρου; Last year

2011-09-28T12:40:00.001+03:00

Ο υπαλληλάκος των τοκογλύφων με συγκαταβατική ρυτίδωση του μετώπου ανακοίνωσε τα νεότερα μέτρα. Διάνθισε μάλιστα τις φορολογικές του καμουτσικιές με δακρύβρεχτες αναφορές στην κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης και στα προβλήματα πέψης που αντιμετωπίζουν τα στελέχη της, εξ'αιτίας των πολλαπλών σοδομισμών επί των ρυπαρών ποπών μας. Που στο κάτω κάτω γίνονται για το καλό μας και για να μη μας γαμούν ξένοι αλλά δικοί. Παρεμπιπτόντως, κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του και το ποίμνιό του δεν παραλείπει ποτέ να αναφερθεί στην περιώνυμη ευφράδεια του λαμπρού συνταγματολόγου. Η φάτσα του οποίου συνδυαστικά με την μνημονευθείσα ευφράδειά του τον ανεβάζουν στην κρεμ ντε λα κρεμ των πολιτικών βαμπίρ.

Τα ήδη γνωστά επιβεβαιώθηκαν. Πρόσθετοι φόροι λόγω μετάθεσης αφορολογήτου στη ζώνη των 5.000 ευρών. Μπα; Έτσι φτηνά θα τη βγάλουμε αυτό το μήνα (μέχρι τα επόμενα μέτρα); Όχι δα. Η νέα κλίμακα θα ισχύει αναδρομικά από 1/1/2011. Κλέφτες είναι, ψηφισμένοι μάλιστα. Συνταγματολόγος είναι, ότι γουστάρει κάνει στο Σύνταγμά του. Έχει όμως κι άλλο.
"Ο φορολογούμενος με 60.000,00€ ετήσιο εισόδημα θα πρέπει να συγκεντρώσει αποδείξεις 30.000,00€". Αναδρομικά έτσι; Μην ξεχνιόμαστε. Και δεν μένει εκεί βέβαια, ένα παράδειγμα έδωσε ο άνθρωπος. Εξάλλου το τόνισε "είμαστε ακόμα μέσα στις 30 πλουσιότερες χώρες του πλανήτη". Δεν καταδεχόμαστε βρε αδερφέ να δίνουμε παραδείγματα με φορολογούμενους των 10 και των 20 χιλιάδων.
Σε μια "αθώα" πρόταση περικλείεται μία ακόμα δόση καταλήστευσης.

Ας κάνω μια υπόθεση εργασίας. "Προκλητική" και χουβαρνταλίδικη, βασισμένη στο παράδειγμα του Βενιζέλου.
Ο κύριος Χαράλαμπος Κλάφτας είναι μισθωτός με μηνιαίο μισθό 2.566,30€. Κατά σύμπτωση τόσα ακριβώς παίρνει και η κυρία Κλαψομούνη, η σύζυγός του.
Πολλά ε; Προφανώς, αλλά από τα "ρετιρέ" φαίνεται καλύτερα η θέα. Δείτε το λίγο χολυγουντιανά. Έρχεται ένα τσουνάμι, που θα στήσει την κάμερα ο σκηνοθέτης; Στο ισόγειο (για άμεσες υποβρύχιες λήψεις) ή στην ταράτσα για νά'χει και σασπένς;
Λοιπόν, και οι δύο είναι, ας πούμε, λογιστές. Βγάλε ΙΚΑ, ο φορολογητέος μισθός τους φτάνει τα 2.142,86€ μηνιαίως. Θα πει πως το ετήσιο φορολογητέο εισόδημά τους είναι ακριβώς 60.000,00€. Έχουν και δύο τέκνα, ας πούμε μαθητές. Με εφαρμογή της νέας φορολογικής κλίμακας ο κύριος Κλάφτας θα παίρνει ανά χείρας 1.806,55€ (με ελάφρυνση τέκνων) και η κυρία του 1.778,41€. Μηνιαίο καθαρό οικογενειακό εισόδημα 3.584,96€, ετήσιο 50.189,43€.
Τους ήρθε και έκτακτη εισφορά: 1.200,00€, υπόλοιπο: 48.989,43€.
Πληρώνουν για ενοίκιο/στεγαστικό 600,00€ το μήνα, 7.200,00€ το έτος, υπόλοιπο: 41.789,43€.
Πληρώνουν σε ΔΕΗ/ΟΤΕ/ΕΥΔΑΠ/κινητά τηλέφωνα 2.000,00€ ετησίως, υπόλοιπο: 39.789,43€.
Κυκλοφορούν με Μετρό: 1,50€ επί 2 κάνει 3,00€, πήγαιν'έλα 6,00€ επί 200 μέρες το χρόνο 1.200,00€, υπόλοιπο 38.589,43€
Πληρώνουν στα φροντιστήρια του μεγάλου 3.400,00€ ετησίως και στο μπαλλέτο και τα αγγλικά της μικρής 1.500,00€. Υπόλοιπο: 33.689,43€.
Κάτι γυναικολόγοι/παιδίατροι/οδοντίατροι/εμβόλια, 1.000,00€ το χρόνο, υπόλοιπο 32.689,43€.
Κι ένα οικογενειακό ασφαλιστήριο των 1.200,00€, τους έμειναν 31.489,43€.

Δεν γνωρίζω αν η οικογένεια Κλάφτα προτίθεται να αποταμιεύσει, σε κάθε περίπτωση πάντως θα πρέπει να προσκομίσει αποδείξεις 30.000 ευρώ, όσα δηλαδή τους περίσσεψαν από φόρους και δαπάνες που δεν μετρούν (μέχρι νεωτέρας) στο άθροισμα των αποδείξεων. Αλλιώς καραδοκεί επιπλέον φόρος (10% κατά τα φημολογούμενα) για την ακάλυπτη διαφορά.
Αυτό βέβαια είναι το ένα σενάριο. Το άλλο σενάριο λύνει το πρόβλημα των αποδείξεων αφού, λέει, ανάλογα με το ύψος του εισοδήματος θα ισχύει ποσόστωση στην εκπτωτική επίδραση των δαπανών υγείας/ενοικίων/ιδιαιτέρων μαθημάτων/κλπ. 'Ετσι η οικογένεια Κλάφτα θα καταφέρει να συγκεντρώσει αποδείξεις αλλά θα χάσει τις φοροαπαλλαγές της. Σε κάθε περίπτωση, υπομονή μέχρι την οριστικοποίηση του "Εθνικού Φορολογικού Συστήματος".

Θα μου πείτε, ρε στρατολάτη τους Κλαφταίους και τα "ρετιρέ" θα κλαίμε τώρα; Ασφαλώς όχι. Όταν όμως οι μισθωτοί των 60 χιλιάδων ευρώ "στριμώχνονται" κατά τα παραπάνω, βάλε τι έχει να τραβήξει η οικογένεια των 40 των 30 και των 20 χιλιάδων ευρώ ετησίως. Η αλλαγή στο σύστημα των αποδείξεων ισοδυναμεί με επιβάρυνση πολύ μεγαλύτερη από αυτή της μείωσης του αφορολόγητου. Είναι μια πλάγια, ύπουλη αύξηση των φόρων που συνδυαστικά με τη συρρίκνωση των ωφελειών από εκπιπτόμενες δαπάνες όπως τα ιατρικά, τα ασφαλιστικά, τα φροντιστήρια κλπ. θα καταργήσει ουσιαστικά τις επιστροφές φόρου ακόμα και για τους κάτω από το όριο της φτώχειας. Το είπε άλλωστε και ο Πλασκοβίτης: "Το κίνημα αποδείξεων πέτυχε, αλλά δεν μπορούμε δημοσιονομικά να αντέξουμε επιστροφές"!

Η Εθνική Αντίσταση των καιρών μας

2011-09-23T15:38:00.000+03:00

Πότε λοιπόν με το καλό θα αντιδράσει ο "κυρίαρχος λαός"; Ιδού το ερώτημα που απευθύνουμε ο ένας στον άλλο, εν μέρει για να αποφύγουμε την απάντηση στο ερώτημα "εσύ τι κάνεις;".

Την 6η Απριλίου του 1941 οι γερμανικές μεραρχίες πέρασαν τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Εικοσιμία μέρες μετά, το πρωΐ της 27ης Απριλίου, οι πρώτοι γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα. Οι αθηναίοι περίμεναν τα γερμανικά στρατεύματα από ημέρες, αφού ήδη από τις 23 Απριλίου οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν υποχωρήσει από τις Θερμοπύλες ενώ ο Πειραιάς είχε εκκενωθεί από τους βρετανούς προ πολλού. Οι αθηναίοι περίμεναν τους γερμανούς κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους, το έσχατο ψυχολογικό καταφύγιο που ήλπιζαν να παραμείνει απόρθητο. Η κυβέρνηση Τσουδερού και ο βασιλιάς την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια για την Κρήτη και αμέσως για το Κάϊρο ενώ στην Αθήνα διορίστηκε πρωθυπουργός ο Τσολάκογλου, δύο μόλις μέρες μετά την είσοδο των γερμανών.
Η Αθήνα ήταν μια κατεχόμενη πόλη, με καθολικά δυσκολότερες συνθήκες διαβίωσης από αυτές που βιώνουμε στα πλαίσια της σύγχρονης κατοχής. Ήδη από τις αρχές του φθινοπώρου του '41 τα σημάδια της κατάπτωσης του βιοτικού επιπέδου του λαού ήταν οφθαλμοφανή. Η όποια λαϊκή αντίσταση ωστόσο περιοριζόταν σε μεμονωμένες ενέργειες, σαν αυτή της αποκαθήλωσης της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους Γλέζο και Σάντα. Την 27η Σεπτεμβρίου ιδρύθηκε το ΕΑΜ ενώ το ένοπλο τμήμα του, ο ΕΛΑΣ, ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1942. Οι πρώτες μάχες με τους ιταλογερμανούς δεν έγιναν πριν κλείσει χρόνος ολόκληρος από την ημέρα της παράδοσης της Αθήνας.
Χρειάστηκε χρόνος να ζυμωθεί στη συνείδηση του λαού, του τμήματός του τουλάχιστον που συμμετείχε ενεργητικά, η ανάγκη της σύγκρουσης με τον κατακτητή που του στερούσε το ψωμί του. Ίσως μάλιστα η συμμετοχή στην αντίσταση να ήταν ισχνότερη αν δεν έλειπε το ψωμί. Το χειμώνα του 1941-42 έπεσε ο μεγάλος λιμός. Προπολεμικά κανείς μάλλον δεν φανταζόταν πως επρόκειτο να πεινάσει, να απαντά σωρούς από νεκρά κορμιά στους δρόμους, να στηρίζει τις ελπίδες του για επιβίωση στα συσσίτια. Κι όταν έπεσε ο λιμός η πρώτη σκέψη του καθενός ήταν στο πως θα μπορέσει να εξασφαλίσει το ψωμί της οικογένειάς του. Υπό αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες η οργανωμένη αντίσταση φάνταζε τότε, στην αρχή τουλάχιστον, κάτι το άκαιρο και εξωπραγματικό. Μέχρι να γίνει συνείδηση το αυτονόητο. Ότι ο κατακτητής και η διορισμένη κυβέρνησή του καθόλου δεν ενδιαφερόταν για το βίο των υπόδουλων. Μια συνείδηση που χρειάστηκε τελικά χιλιάδες νεκρών από πείνα για να κατακτηθεί και να διοχετευτεί στην Εθνική Αντίσταση. Η συμμετοχή στην οποία θα ήταν, επίσης, ισχνότερη αν η αποφασιστικότητα και οι επιτυχίες των πρώτων ηρωϊκών ανταρτοομάδων δεν έδιναν το σύνθημα της νίκης σ'έναν αγώνα που κανείς δεν πίστευε πως θα μπορούσε να κερδηθεί. Κι όμως, ένας κομμουνιστής γεωπόνος, ο Θανάσης Κλάρας επρόκειτο να γίνει ο πρωτοκαπετάνιος της Αντίστασης. Και πάλι, η Εθνική Αντίσταση δεν υπήρξε ποτέ παλλαϊκή. Όπως δεν ήταν παλλαϊκή η αντίσταση στη στρατιωτική χούντα του '67-'74. Δεν είναι σημεία των σύγχρονων καιρών ο καιροσκοπισμός και η αδιαφορία. Λίγοι πάντοτε ήταν αυτοί που είχαν την αρετή και την τόλμη να παλέψουν για την ελευθερία τους. Οι πολλοί θα τους αποκαλούσαν, διαχρονικά, αλήτες, συμμορίτες και άλλα πολλά. Και θα έσπευδαν τελικά να τους αποταχθούν συντασσόμενοι με τους εκάστοτε νικητές ή στη συνέχεια, όταν η ιστορία δικαίωσε τους θυσιασμένους, να οικειοποιηθούν τους καρπούς της θυσίας τους.

Ίσως πει κάποιος, άλλο η στρατιωτική κατοχή κι άλλο η οικονομική. Άλλο να τουφεκίζονται χωριά ολόκληρα σε αντίποινα αντιστασιακών ενεργειών κι άλλο να σε ψεκάζουν δακρυγόνα. Δεκτό. Υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο σ'αυτές τις διαφορετικής φύσεως κατοχές. Ο φόβος. Το διαχρονικό βαρύ πυροβολικό των κατακτητών, το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη λαϊκή χειραφέτηση. Όπως κοινό χαρακτηριστικό των κατέχοντων είναι ο κυνισμός. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ δήλωνε πως δεν του καιγόταν καρφί αν πέθαιναν οι κατακτημένοι λαοί από την πείνα, αρκεί να μην πεινούσε κανένας γερμανός. Κατ'αναλογία τα ίδια δηλώνουν σήμερα οι οικονομικοί κατακτητές. Κι αν τότε το αίμα κυλούσε στα καλντερίμια και κανείς δεν μπορούσε να προσποιηθεί πως δεν το έβλεπε, σήμερα τα θύματα της κατοχής υποφέρουν κάτω από μια πηχτή "ευνομούμενη" πάχνη που τη χρωματίζουν σε όλες τις αποχρώσεις πλην του κόκκινου οι επίπεδες οθόνες της προσποιητής ευημερίας. Η αντίσταση σήμερα είναι πιο δύσκολη από τότε, κι ας μη επαπειλείται από αιματηρά αντίποινα ή αναγκαστική καταφυγή στις κορυφογραμμές. Είναι πιο δύσκολη γιατί η εμπειρία του λαού δεν μετουσιώθηκε ποτέ σε πολιτική συνείδηση και η μνήμη σκούριασε στη νοτιά των καταναλωτικών ευδαιμονιών. Γιατί ο εχθρός σήμερα δεν φέρει τα διακριτικά των ες-ες ή των γερμανοτσολιάδων. Ο σημερινός φόβος, μέσα σε μια μάλλον σχηματική προσέγγιση, συγκεντρώνεται περισσότερο στην απώλεια της LCD παρά στην απώλεια της εστίας (όχι με την υλική της υπόσταση). Αν και η απειλή στρέφεται κατά της τελευταίας.

Η συγκροτημένη αντίσταση ενός λαού προϋποθέτει συνειδησιακές διεργασίες που απαιτούν χρόνο. Όπως και επίγνωση πως η αντίσταση είναι ζητούμενο των μειοψηφιών κόντρα στην δύναμη αδράνειας ή αντίδρασης των πλειοψηφιών. Θεωρώ πως υπάρχουν κόκκινες γραμμές που όταν -και θα- ξεπεραστούν θα πυροδοτήσουν μια νέα Εθνική Αντίσταση. Στην οποία πλέον θα ενυπάρχουν τα εμφυλιοπολεμικά στοιχεία πολύ πιο έντονα απ' ότι υπήρξαν την περίοδο της ναζιστικής κατοχής. Είναι νομίζω νομοτελειακό το στοιχείο αυτό, αφού τα πάλαι ποτέ στρώματα του λούμπεν προλεταριάτου έχουν υποκατασταθεί στον αντιδραστικό τους ρόλο από στρώματα αλλοτριωμένων προλεταρίων με "αστική" συνείδηση που θα μάχονταν για την υπεράσπιση χαντρών και καθρεφτών. Ο καπιταλισμός πεθαίνοντας, ή έστω βαριά άρρωστος, τρέφεται με τις σάρκες των παιδιών και των γερόντων. Στραγγίζει το αίμα του μέλλοντος. Τέρμα πια στις αυταπάτες.

Το γκρεμίζουμε ή γκρεμιζόμαστε

2011-09-21T18:56:00.001+03:00

Το πασοκικό καθεστώς έκανε μόνο ένα καλό, έκανε τα πράγματα πολύ απλά.
Το Σύνταγμα της Ελλάδας που χρησιμοποιείται ως θεσμική γραμμή άμυνας για την παραμονή του καθεστώτος στην εξουσία, κατέστη ένα κουρελόχαρτο από το ίδιο το καθεστώς. Η εθνική κυριαρχία εκχωρείται απροσχημάτιστα στους τοκογλύφους και ο λαός απέχει από την εξαθλίωση πολύ λιγότερο από ότι νομίζει.
Το καθεστώς πρέπει να γκρεμιστεί άμεσα, δεν σκοπεύει να πέσει οικειοθελώς. Επιπλέον θα βρεθούν πολλοί υπερασπιστές του, εκούσιοι και ακούσιοι.
Πρώτοι πρώτοι οι κοντυλοφόροι των "κατηργημένων" μυστικών κονδυλίων που σήμερα, πριν καλά καλά ξεμπερδέψουν με τις απολύσεις των χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, καλούν σε ντε φάκτο κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να έρθει η ανάπτυξη.
Αύριο οι κατασταλτικές δυνάμεις που θα περάσουν από τις προκαταβολές βίας στις εξοφλήσεις τοις μετρητοίς.
Μαζί τους το παρακράτος χρυσής αυγής, λάος και λοιπών φασισταριών που ετοιμάζεται να περάσει από τις ασκήσεις στη γενικευμένη μάχη.
Και περισσότερο ο διπλανός στο γραφείο που αγωνιά μήπως δεν έχει λεφτά για ν'αποκτήσει το πιο χοτ γκατζετάκι.
Ο γραβατωμένος προλετάριος που νομίζει πως ανήκει στην "υγιή αστική τάξη".
Ο φοβισμένος νοικοκύρης της διπλανής πόρτας που φοβάται τα πάντα, μα πιότερο τη χειραφέτησή του.
Ο φιλοσοφημένος χαλβάς που ονειρεύεται έναν καπιταλισμό με "ανθρώπινο πρόσωπο" και παραμύθια με συμπονετικούς τοκογλύφους.
Ο αναπαυτικά ξαπλωμένος που ισοπεδώνει τους πάντες για να δικαιολογεί την ανυπαρξία του και για να έχει καλή θέα στο σκηνικό της καταστροφής.
Εσύ, δηλαδή.
Εγώ, ο ίδιος.
Αν δεν μπορέσουμε να το γκρεμίσουμε ας γκρεμιστούμε καλύτερα μόνοι μας.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του "λάθους"

2011-09-20T19:36:00.001+03:00

Αν ο μηχανικός που κατασκευάζει μια γέφυρα κάνει μερικά χιλιοστά της μοίρας λάθος στα σχέδιά του, οι δυο άκρες της γέφυρας δεν θα ενωθούν ποτέ.
Αν ο λογιστής που καταδιώκεται από σμήνη ημερομηνιών με λογιώ υποχρεώσεις ξεχάσει μία ή δύο, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με δυσβάσταχτα πρόστιμα και την απόλυση υπό μάλης.
Αν ο γιατρός που χειρουργεί έναν ασθενή κουνήσει ελάχιστα στη λάθος κατεύθυνση το νυστέρι του, μπορεί να κόψει το νήμα της ζωής του ασθενή.
Λίγο πολύ οι περισσότεροι εργαζόμενοι καταδιώκονται από το άγχος του λάθους, επουσιώδους ή σοβαρού. Από το λάθος κανείς δεν ξεφεύγει. Ακόμα και ο ικανότερος. Αυτά όμως αφορούν στους εργαζόμενους. Όταν το λάθος ή το "λάθος" γίνεται από θεσμούς το πράγμα αλλάζει.

Το ΔΝΤ υποθέτω πως διαθέτει την αφρόκρεμα των οικονομολόγων. Από την ίδια αφρόκρεμα φαντάζομαι πως προμηθεύονται στελέχη και οι οίκοι αξιολόγησης.
Παρ'όλα αυτά:
Οι οίκοι αξιολόγησης γελοιοποιούνται διαρκώς με τις τιμές-στόχους που δίνουν σε μετοχές. Αν έλεγα στον εργοδότη μου πως επανεκτίμησα το φόρο εισοδήματος της τρέχουσας χρήσης σε ένα εκατομμύριο ευρώ ενώ ένα μήνα πριν τον είχα εκτιμήσει σε τριακόσιες χιλιάδες, θα μου έκλεινε ραντεβού με τον ταμία. Ωστόσο ένας οίκος αξιολόγησης επανεκτιμά χωρίς πολλές πολλές τύψεις την τιμή-στόχο της μετοχής Ψ από 10 ευρώ σε 3. Φυσικά ο όρος "γελοιοποιούνται" είναι σχηματικός αφού ο τραμπαλισμός των τιμών-στόχων κάθε άλλο παρά αθώος είναι.
Το ΔΝΤ προβλέπει στην έκθεσή του για την παγκόσμια οικονομία πως η ελληνική ύφεση θα επιβραδυνθεί από 5% το 2011 σε 2% το 2012. Είναι οι ίδιοι που απαιτούν την απόλυση εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, την επιπλέον μείωση μισθών και συντάξεων, την καταβύθιση υπό τα όρια της φτώχειας χιλιάδων ελληνικών νοικοκυριών. Θέλουν να πιστέψουμε πως οι συνέπειες μιας τέτοιας κατακρεούργησης των ελλήνων εργαζομένων θα οδηγήσει στην επιστροφή σε ανάπτυξη. Παρά την κατεδάφιση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Παρά την εκμηδένιση της αγοραστικής του ισχύος. Με ποιο τρόπο δηλαδή; Προφανώς με μια μαγική βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας την οποία περιμένουν διακαώς οι ξένοι καταναλωτές προκειμένου να καταναλώσουν ακόρεστα τα -απαλλαγμένα από περιττά μισθοδοτικά βάρη-προϊόντα της.

Οι τοκογλύφοι μας τρίβουν στη μούρη τα κόπρανα των "εκθέσεών" τους. Όπως και οι κυβερνώντες μας, όμως, δεν είναι ανίκανοι. Είναι αδίστακτοι.

Sack them Benny!

2011-09-19T21:27:00.000+03:00

Δεν πρέπει να είμαστε αχάριστοι.
Όπως μας πληροφορούν τα κρατικοδίαιτα μέσα εξημέρωσης ο υπουργός οικονομικών μετά των συμβούλων του βρίσκεται σε τηλεφωνική διάσκεψη με την τρόϊκα ήδη από τις επτά και εικοσιδύο πρώτα λεπτά. Πληροφορούμαστε επίσης πως ο υπουργός ομιλεί με την τρόϊκα εις άπταιστον αγγλικήν. Το γεγονός τονίζεται εμφατικά προκειμένου να μην υπάρχουν τυχόν εικασίες πως μπορεί ο υπουργός να παρανοήσει το "sack them" των τροϊκανών και το εκλάβει ως "suck them". Η διάσκεψη ενδέχεται να διαρκέσει ως τις πρώτες πρωϊνές ώρες, χωρίς διακοπή για κολατσιό και κατούρημα. Αν δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τότε θα γίνει ολιγόλεπτη διακοπή προς νερού τους, δεδομένου πως τα κονδύλια για καθετήρες και πάνες ακράτειας έχουν περικοπεί κατά 37,24%.

Είναι κάτι παραπάνω από σαφές πως ο Βενιζέλος προσπαθεί να αποδείξει στην τρόϊκα πως ο ίδιος και το συνάφι του δεν είναι πλεονάζοντες και πως δεν πρέπει να διαταχθεί η απόλυσή τους. Στην προσπάθειά του αυτή είναι διατεθειμένος να μην αφήσει κολυμπηθρόξυλο από εργατικό και ασφαλιστικό δικαίωμα κι ούτε τσιμεντότουβλο της εθνικής περιουσίας που να μην ξεπουληθεί.

Long live interest-suckers! (έστω loansharks)

Η ελπίδα και το κρύο νερό

2011-09-19T12:31:00.000+03:00

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
Δεν είναι βέβαια μεμπτό, ο άνθρωπος χρειάζεται κάτι να κρατηθεί ακόμα κι αν είναι πια βέβαιο πως το πλοίο βουλιάζει.
Οι επιβάτες της πρώτης θέσης έχουν βέβαια κάθε λόγο να είναι αισιόδοξοι. Έχουν εγκαίρως ειδοποιηθεί και έχουν λάβει θέσεις στις σωσίβιες λέμβους. Μπορεί κάποιες δυσκίνητες αποσκευές να πάνε στον πάτο, κάπου όμως θα βρεθεί λίγος χώρος για τις μπιζουτιέρες τους.
Οι μπάτλερ, οι καμαριέρες και το λοιπό υπηρετικό προσωπικό επίσης θα τη σκαπουλάρει. Ακόμα και μέσα στη σωσίβια λέμβο η κυρία του κυρίου χρειάζεται να προστατέψει το μανικιούρ της από την αρμύρα. Χρειάζονται επίσης αυτοί που θα ρίχνουν τις κουπιές σ'όσους μη-εθελοντικά-λουόμενους επιχειρήσουν να ανέβουν στις αριστοκρατικές λέμβους.
Δεν αποκλείεται να βρει θέση στη σωτηρία κι ένας ικανός αριθμός των επιβατών της δεύτερης θέσης. Όποιος προλάβει βέβαια, ο ικανότερος στις αγκωνιές και την αναρρίχηση επί πλατών και πτωμάτων.
Όμως, αυτός, ο επιβάτης της τρίτης θέσης, ο εγκλωβισμένος στα διαμερίσματά του αν και ταρακουνήθηκε από την πρόσκρουση δεν έχει ακόμα πειστεί πως η βύθιση είναι αναπότρεπτη. Αν τό'χε καταλάβει θα ορμούσε να σπάσει τις κλειδαριές που επιτήδεια χέρια πέρασαν στις εξόδους της τρίτης θέσης. Θα χυνόταν στα καταστρώματα και θα διεκδικούσε το δικαίωμά του στη σωτηρία, έστω και κολυμπώντας. Τα μεγάφωνα όμως καλούν τους τριτοθεσίτες να παραμείνουν στις θέσεις τους ακίνητοι. Αν κουνηθούν, λέει, το πλοίο θα μπατάρει. Κι αυτοί κρατούν την αναπνοή τους, σα να παίζουν τα στρατιωτάκια-ακούνητα-αμίλητα-αγέλαστα. Ανάμεσά τους κουστουμαρισμένοι κύριοι, κρατώντας σφιχτά τους χαρτοφύλακές τους βυθίζονται πρώτα σε παρηγορητικές τεχνοκρατικές φαντασιώσεις κι έπειτα στο νερό που ορμά από όλα τα ανοίγματα. Η εργατική αριστοκρατία συναντά τελικά πρώτη τις αιτίες των ψευδαισθήσεών της.

Ανοιχτή επιστολή ΚΕΘΕΑ

2011-09-12T14:40:00.001+03:00

Ανοιχτή επιστολή Συλλόγων Οικογένειας ΚΕΘΕΑ για την περικοπή της επιχορήγησης

06.9.2011

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ κ. Α. ΛΟΒΕΡΔΟ και τον ΥΠΟΥΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ και ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ κ. Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αθήνα, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί,

Με αγωνία πληροφορούμαστε ότι τη στιγμή που η χώρα μας περνά μια δύσκολη περίοδο οικονομικής κρίσης, η οποία πλήττει περισσότερο τους πιο αδύναμους, όπως οι νέοι άνθρωποι που είναι εξαρτημένοι από τη χρήση ναρκωτικών, το κράτος αποφασίζει να περικόψει την επιχορήγηση του ΚΕΘΕΑ. Αυτή η απόφαση μας γεμίζει με αγανάκτηση και αγωνία για το μέλλον των παιδιών μας και χιλιάδων νέων ανθρώπων που βρίσκονται στη χρήση.

Εκπροσωπώντας τους Συλλόγους Οικογένειας του ΚΕΘΕΑ, με πάνω από 10.000 οικογένειες - μέλη σε όλη την Ελλάδα, στεκόμαστε δίπλα στα παιδιά μας και στηρίζουμε εθελοντικά το έργο του ΚΕΘΕΑ, ώστε οι δικοί μας άνθρωποι να έχουν μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, καθαροί από ουσίες, ενταγμένοι αρμονικά στην κοινωνία. Στον αγώνα μας αυτό διαπιστώνουμε καθημερινά την άνιση μάχη που δίνει το ΚΕΘΕΑ, για να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες με μειωμένο προϋπολογισμό και προσωπικό.

Με την τελευταία απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών, όχι μόνο δεν αποδίδονται τα 23.000.000 εκατομμύρια ευρώ,που θεωρούνται απολύτως αναγκαία για τη λειτουργία του οργανισμού και ήταν εγγεγραμμένα στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας, αλλά περικόπτονται αιφνιδιαστικά περισσότερα από τα μισά (11.730.000 εκ. ευρώ), φέρνοντας σε αδιέξοδο το ΚΕΘΕΑ. Η απόφαση αυτή πλήττει τα προγράμματα απεξάρτησης και κοινωνικής ένταξης και στερεί με βίαιο τρόπο το δικαίωμα στη ζωή από χιλιάδες νέους, που θα βρεθούν στο δρόμο, στο περιθώριο, στη φυλακή, αντιμέτωποι με τον ίδιο το θάνατο. Ταυτόχρονα, η πολιτεία προτάσσει ως κυρίαρχη λύση τη χορήγηση υποκαταστάτων, κρατώντας τους νέους δέσμιους των φαρμάκων και της συντήρησης, χωρίς να τους δίνεται η δυνατότητα για απεξάρτηση και προοπτική. Γιατί η χορήγηση ενός υποκατάστατου δεν αποτελεί θεραπεία αλλά διαιώνιση της εξάρτησης από νόμιμες και παράνομες ουσίες.

Εμείς, που βλέπουμε τα παιδιά μας να δίνουν καθημερινά και να κερδίζουν τη μάχη για τη ζωή, θα διαφυλάξουμε το δικαίωμά τους αλλά και το δικαίωμα άλλων παιδιών που είναι ακόμα στη χρήση για ένα καλύτερο μέλλον μέσα από τις θεραπευτικές κοινότητες. Ως μέλη των Συλλόγων Οικογένειας του ΚΕΘΕΑ, υπερασπιζόμαστε την προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά μας και στηρίζουμε το δύσκολο έργο του ΚΕΘΕΑ. Στο πλαίσιο αυτό σκοπεύουμε να παρατάξουμε όλες μας τις δυνάμεις απέναντι σε πολιτικές που έχουν στόχο την υποβάθμιση των «στεγνών» προγραμμάτων και απαξιώνουν τα προγράμματα απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης, είτε του ΚΕΘΕΑ είτε άλλων φορέων.

ΖΗΤΑΜΕ από τους Υπουργούς Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης και των Οικονομικών να στηρίξουν με πράξεις και όχι με λόγια το έργο του ΚΕΘΕΑ, καταβάλλοντας την προβλεπόμενη επιχορήγηση χωρίς περικοπές, και να σταθούν αρωγοί στην προσπάθεια των παιδιών μας για απεξάρτηση και κοινωνική ένταξη. Διαφορετικά, το κόστος για όλους εμάς θα είναι καταστροφικό. Υπερασπιζόμαστε την αξία της ανθρώπινης ζωής και δεν παραιτούμαστε.

Κύριοι Υπουργοί, στις ανθρώπινες ζωές δεν γίνονται περικοπές.

ΖΗΤΑΜΕ άμεση συνάντηση με τον Υπουργό Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κ. Λοβέρδο και τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομικών κ. Βενιζέλο.

Οι Σύλλογοι Οικογένειας θεραπευτικών προγραμμάτων ΚΕΘΕΑ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στην Αθήνα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΙΘΑΚΗ στη Θεσσαλονίκη
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΣΤΡΟΦΗ στην Αθήνα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΠΛEYΣH στην Αθήνα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΕΞΟΔΟΣ & KEΘEA ΠIΛOTOΣ στη Λάρισα και στο Βόλο
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΔIABAΣH στην Αθήνα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA NOΣTOΣ στον Πειραιά
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA KIBΩTOΣ στην Αλεξανδρούπολη
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA KIBΩTOΣ στην Καβάλα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA APIAΔNH στο Ηράκλειο Κρήτης
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΟΞΥΓΟΝΟ στην Πάτρα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΚΥΤΤΑΡΟ στην Καλαμάτα
ΣΥΛΛΟΓΟΣ KEΘEA ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ στα Ιωάννινα

Δεν ξέρω τι προσδοκίες έχει το ΚΕΘΕΑ από μια-δυο συναντήσεις με τους λοβερδοβενιζέλους, ο στόχος της κυβέρνησης είναι σαφής. Το γράφει και το ΚΕΘΕΑ στην επιστολή του πως η πολιτεία προτάσσει ως λύση τα υποκατάστατα και όχι την απεξάρτηση. Το ίδιο κάνει σε όλους εξάλλου τους τομείς του "κυβερνητικού έργου" με αιχμή δόρατος την υποκατάσταση των δανείων των τοκογλύφων από νέα και όχι απεξάρτηση από αυτά. Ειδικά μάλιστα στην πρέζα η κυβέρνηση βλέπει ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα της, γι'αυτό άλλωστε νομιμοποιεί τη χρήση ενώ τάχα μου στοχοποιεί την εμπορία. Την τελευταία βέβαια τη στοχοποιεί μερικώς, μάλλον τον ανταγωνισμό χτυπάει ώστε να καλοπιάσει τους "νόμιμους" διακινητές, των οποίων την ολόψυχη συνδρομή χρειάζεται στην αντιμετώπιση των κοινωνικών εκρήξεων που έρχονται.

Ο Λοβέρδος και οι παρά φύσιν ορέξεις επί του Συντάγματος

2011-09-08T20:24:00.003+03:00

Η κυβέρνηση μέσα στα πολλά άλλα σοσιαλιστικά μέτρα που έχει πάρει ετοιμάζεται να προσθέσει μια στρατιά απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων μέσα από την "εργασιακή εφεδρεία". Ένα τέτοιο μέτρο, τόσο σοβαρό ως προς τις κοινωνικές του συνέπειες, ιδίως εν μέσω γιγάντωσης της ανεργίας και καθολικής καταπάτησης των εργατικών κατακτήσεων δεν μπορεί παρά να υποστηριχτεί με όλα τα πρόσφορα μέσα. Τόσο από το βαρύ κυβερνητικό πυροβολικό όσο -κυρίως- από τα κυβερνητικά ΜΜΕ (όχι βρε την ΕΡΤ, αυτή είναι λιγότερο κυβερνητική από τα ιδιωτικά/καθεστωτικά ΜΜΕ).
Ο εις εκ των ομορφόπαιδων της κυβερνήσεως, ο έχων το ερωτικό λήμμα στο επώνυμό του, Ανδρέας Loverδος, δήλωσε τα εξής:

"Δεν είμαι εγώ ο porte parole (τι θα πει αυτό ω εράσμιε;) της ελληνικής γραφειοκρατίας, το 1 εκ. υπαλλήλους που ταλαιπωρούν τα 10 εκ. πολιτών, με την βεβαιότητα ότι «τι μας νοιάζει ο ιδιωτικός τομέας αφού είναι ισόβιος ο δημόσιος» και που μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Τα 10 εκατομμύρια πληρώνουν το 1 εκατομμύριο. Αυτό πρέπει να έχει εχθρούς. Στην πρώτη γραμμή υπέρ της γραφειοκρατίας είναι το Σύνταγμα, εκεί στηρίχθηκε η νομολογία και η διοίκηση. Μας ταλαιπωρεί το θέμα. Υπάρχει θέληση και πρόσωπα που σπάνε τα μούτρα τους, πάνω σε αυτό που χτίστηκε μεταπολιτευτικά, βασιζόμενο στο Σύνταγμα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, που με τον τρόπο που ερμηνεύτηκε απ’ την διοίκηση και την δικαιοσύνη, έγινε βραχνάς και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις δυο λογιών άχυρα."

O porte paparole της κυβέρνησης ρίχνει το δικό του λίθο κατά δικαίων και αδίκων. Το ανάθεμα κατά των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι κάτι το καινούργιο. Το κόμμα του εραστή, εκ περιτροπής με το άλλο κόμμα-εραστή της εξουσίας κρατήθηκε επί δεκαετίες στην εξουσία διορίζοντας με αντικαταβολή. Σήμερα που έθρεψε η παρθενοραφή τους ζητούν τα ρέστα από όλους. Από αυτούς με τους οποίους συναλλάχθηκαν στο παρελθόν μέχρι αυτούς που τόλμησαν να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και βρήκαν συνθήκες πολέμου στα δημόσια νοσοκομεία. Στον καπιταλισμό θεωρείται πια αυτονόητο ότι ο εργαζόμενος πρέπει να φτύνει αίμα για να ζήσει την οικογένειά του. Όπως λέει και μια διαφήμιση κολλεγίου με χαμογελαστούς κοστουμαρισμένους γιάπηδες "σ'ένα κόσμο γεμάτο ανταγωνισμό λίγοι είναι εκείνοι που θα επιβιώσουν". Κι αυτό το μότο, η επιβίωση των λίγων έναντι των πολλών που τους τρώει η μαρμάγκα είναι μια πραγματικότητα που αποδέχεται στωϊκά η ίδια η εργατική τάξη και κάνει να τρέχουν τα σάλια φιλόδοξων γονέων μελλοντικών τεχνοκρατών της καρπαζιάς. Οι κανακάρηδες αυτών των γονέων πρέπει να έχουν κάποια σχέση, πνευματική τουλάχιστον, με αυτούς τους εργαζόμενους που δεν αντιλαμβάνονται πως η διάχυση μιας τεράστιας μάζας φρεσκοαπολυμένων δημοσίων υπαλλήλων στην αγορά θα δώσει τη χαριστική βολή στα εργατικά δικαιώματα των ιδιωτικών υπαλλήλων και την ευκαιρία στους εργοδότες να συμπιέσουν κι άλλο τις αμοιβές. Γιατί ασφαλώς στην εφεδρεία και στο ταμείο ανεργίας θα πάνε πρώτοι οι νεότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, οι έχοντες τα απαραίτητα τυπικά -τουλάχιστον- προσόντα ώστε να βρεθούν πάλαι ποτέ στο δημόσιο.
Ο τενεκές λοιπόν, ο δημοφιλέστερος σε σταυρούς υπό πράσινο ήλιο, καταλογίζει στο -μυστηριωδώς στρογγυλευόμενο στο εκατομμύριο- δυναμικό των καταγραμμένων εφτακόσιων πενήντα χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων ότι μας έφτασε εδώ που μας έφτασε. Δεν είναι πολιτικός αμοραλισμός, δεν είναι τα συνήθη ψέματα, δεν είναι η συνήθης ξετσιπωσιά της εξουσίας. Είναι η έσχατη επίδειξη ανηθικότητας μιας δράκας υπηρετών του κεφαλαίου που ξεπουλάει τα πάντα, που συνθλίβει την εργατική τάξη τόσο οικονομικά όσο κυρίως ηθικά. Διότι όταν ο -οποιοσδήποτε- εργαζόμενος αντλεί ικανοποίηση από τα πάθη ενός -οποιουδήποτε- άλλου εργαζόμενου, ακόμα και ενός διορισμένου κομματόσκυλου, θρέφει την ηθική κατάπτωση που δικαιώνει την απώλεια των κατακτήσεων του συνόλου της εργατικής τάξης. Γιατί οι κατακτήσεις αυτές προέκυψαν μέσα από αγώνες για την αξιοπρέπεια κυρίως του εργάτη και της τάξης του.
Ταυτόχρονα ο Λοβέρδος αποκαλύπτει -όχι ότι ήταν απαραίτητο βέβαια- την ειλικρίνεια του σεβασμού του συναφιού του στο Σύνταγμα που στηρίζει τις κοινοβουλευτικές αλλαξοκωλιές τους. Οι κυβερνήτες έχουν κατά καιρούς την έγνοια μήπως διαρραγεί ο παρθενικός υμένας του Συντάγματος από το ταξικό κίνημα, τελικά όμως η βασική τους σπουδή είναι πως θα το πάρουν από πίσω.

Χασαποταβέρνα "Η εφεδρεία"

2011-09-07T17:45:00.000+03:00

Ποιος μωρό μου, ποιος;

2011-09-02T19:37:00.000+03:00

"Ποιος είναι λοιπόν ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης;"
"Ποιος είναι, ο οποίος αναφέρεται σε έναν υπουργό της κυβέρνησης λέγοντας ότι εκείνος πυροδοτεί τη βία;"
"Από πού κι ως πού;"

Απορίες του υπουργού προστασίας του πολίτη σε σημερινή επίκαιρη ερώτηση για τα επεισόδια της 15ης Ιουνίου.

Άσυλο στην Gülaferit Ünsal

2011-09-01T18:32:00.002+03:00

Η Gülaferit Ünsal είναι μια "τρομοκράτισσα" που μάζευε χρήματα για την ενίσχυση της τούρκικης οργάνωσης DHKP-C. Η οργάνωση περιλαμβάνεται στις λίστες τρομοκρατών των ΗΠΑ, ΕΕ και Τουρκίας παρέα με πλήθος ετερόκλητων οργανώσεων. Άπαξ και χαρακτηριστείς ως τρομοκράτης από τους νταβατζήδες της ανθρωπότητας δε σε σώζει τίποτα, ακόμα και τις κάλτσες των "τρομοκρατών" να μαντάριζες, όχι να τους μαζεύεις και χρήματα.
Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης το ξέρει αυτό καλά. Ξέρει πως αν δεν απελάσει την Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ στη Γερμανία -όπου έχει εκδοθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης- κινδυνεύει να βρεθεί στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων ως συνεργός, μαζί με την Αλ Κάϊντα, τη Χαμάς, τον ΙΡΑ και την Ταντζίμ κα Ιντάτ αλ Τζιχάντ φι Μπιλάντ αλ Ραφινταΐν. Καθώς μάλιστα η δικαιοσύνη είναι αόμματη το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την εκτέλεση του εντάλματος και η Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ ξεκίνησε απεργία πείνας από τις 26 Αυγούστου.

Να μην απελαθεί η Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ.
Να απελαθούν οι τραπεζίτες.
Να απελαθούν οι ασφαλίτες.
Να απελαθούν οι κυβερνήτες.

Είμαστε όλοι "τρομοκράτες" υπό απέλαση.

Κατόπιν καλέσματος της ΒΒ

Ιστορικές απορίες και ένα ηθικό δίδαγμα

2011-08-25T18:22:00.000+03:00

Συνεχίζοντας το sightseeing σε μπλογκς της πλατφόρμας tumblr έπεσα πάνω σ' αυτή τη φωτογραφία από το μπλογκ aufseherin:

Καλά, αυτός στην άκρη δεξιά είναι ο Χάϊνριχ Χίμμλερ, πρωτοπαλίκαρο του Χίτλερ και από τους βασικούς ιθύνοντες του Ολοκαυτώματος. Ο άλλος όμως στη μέση, αυτός με το γελάκι (και το βελάκι) ποιος νά'ναι; Βρε ποιον μου θυμίζει; Ποιον μου θυμίζει;

Παρεμπιπτόντως μιλώντας για φασιστοναζήδες και λοιπά ασπόνδυλα υποείδη, ιδού μια ακόμα φωτογραφία από το ίδιο μπλογκ:

Πρόκειται για την οικογένεια Χίμμλερ, απαθανατισμένη το 1928. Από αριστερά: ο πρωτότοκος γιος με την καλή του, ο ανωτέρω λεγάμενος με τη δική του, ο μικρός αδερφός άνευ καλής και το ζεύγος των γονέων.
Ηθικό δίδαγμα: Πίσω από κάθε άρειο μορφονιό κρύβεται ένα άρειο ομορφόσογο.

Ρίγος

2011-08-24T21:23:00.000+03:00

Από το blog "Forget it Pinocchio"

Αλλοίμονο στους νέους

2011-08-03T22:52:00.002+03:00

Αφού καταδίκασαν τους νέους σε 40% ανεργία,και στη φυγή εκτός ,αφού κατάργησαν τη παιδεία,ο φόβος τους και η απληστία τους δεν μειώθηκαν.

Είπαν λοιπόν:Δεν μπορούμε να τους αφήσουμε έτσι. Πρώτον είναι επικίνδυνοι να επαναστατήσουν κι δεύτερο αφού δεν εκμεταλλευόμαστε τη δουλειά τους κάπως αλλιώς πρέπει να βγάλουμε κέρδη απ'αυτούς. Πώς μπορούμε να τα πετύχουμε και τα δύο?Θα νομιμοποιήσουμε τη πρέζα. Το περιτύλιγμα θα λέγεται "αποποινικοποίηση".

Νέοι ,σας φωνάζω,είμαστε δίπλα σας, ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Κρατείστε το μυαλό σας και τη ψυχή σας καθαρά και υγιή,γιατί ΑΥΤΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ οι μακελάρηδες σας.

Μπάτσοι-γουρούνια-φοροεισπράκτορες

2011-07-27T01:18:00.000+03:00

Είδα πριν από λίγο στις ειδήσεις τον τεράστιο αυτό πολιτικό άνδρα, τον αναπληρωτή Βενιζέλου Φίλιππο Σαχινίδη, να διευκρινίζει με ύφος κατηγορηματικό πως οι οφειλέτες των 5.000,00 ευρώ δεν θα πάνε στη στενή. Προσέθεσε μάλιστα, μοιράζοντας απλόχερα τις σπινθηροβόλες ματιές του, πως το όριο των πέντε χιλιάδων ευρώ δεν είναι για να πιάνουν αυτούς που χρωστούν πέντε χιλιάδες αλλά τους μεγαλοοφειλέτες. Προφανώς η λογική των κυβερνητών μας δεν αντέχει κριτικής, εξάλλου κατά καιρούς έχουν ξεστομίσει ακόμα μεγαλύτερες ανοησίες και ψευτιές.
Φυσικά δεν θα αφιέρωνα ολόκληρο ποστ στο Σαχινίδη, μεγάλη η χάρη του. Στο ίδιο θέμα του ίδιου δελτίου διατυπώθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να εμπλακούν ιδιώτες στη διαδικασία είσπραξης των χρεών. Στους υποψήφιους περιλαμβάνονται κατ΄αρχήν ελεγκτικές και νομικές εταιρείες για τις οποίες ανοίγεται νέο λαμπρό πεδίο ανάπτυξης των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων. Την παρέλαση έκλεισε γνωστός σεμιναριολογιστής-τηλεφοροτέχνης που διαμαρτυρήθηκε για την απουσία των λογιστών από τη λίστα των υποψήφιων εισπρακτόρων.
Το ποιοι χρωστούν τη μερίδα του λέοντος των οφειλόμενων φόρων είναι λίγο-πολύ γνωστό. Είναι οι ίδιοι που χρωστούν την αντίστοιχη μερίδα των οφειλόμενων ασφαλιστικών εισφορών. Αυτούς όμως, όσους χρεωμπάτσους κι αν θεσμοθετήσουν τα κυβερνητικά σαΐνια δεν πρόκειται να τους αγγίξουν ποτέ. Οι υπόλοιποι οφειλέτες ανοίγουν ερήμην τους νέο πεδίο δράσης της "ιδιωτικής πρωτοβουλίας". Καμία έκπληξη φυσικά, η ιδιωτική πρωτοβουλία χωράει παντού. Στις φοροεισπράξεις σήμερα, στις εισφοροεισπράξεις αύριο, κάτι θα βρεθεί και για μεθαύριο. Μόνο που δεν είμαστε όλοι οι λογιστές διατεθειμένοι να μετατραπούμε σε μπάτσους όπως απαίτησε ο εκλεκτός "συνάδελφος".

Μετά το γύψο, 37 χρόνια φαγούρα

2011-07-24T13:54:00.000+03:00

Σήμερα είναι μέρα γιορτινή. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία μας εορτάζει τα 37α γενέθλιά της. Ή τέλος πάντων τα 37 χρόνια από την "αποκατάστασή" της.

Επ' ευκαιρία ας θυμηθούμε μερικές από τις στιγμές που μας χάρισε τα τελευταία χρόνια. Μας έχει χαρίσει πολλές υπέροχες στιγμές αλλά που να τις θυμηθώ όλες.

Σκάνδαλο υποκλοπών (1983, 1989, 1993)

Σκάνδαλο Κοσκωτά, Κουτσονόμος (1983-1989)

Σκάνδαλο γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού (1994)

Σκάνδαλο Χρηματιστηρίου και "παραδικαστικού κυκλώματος" (1999)

Παράδοση Οτσαλάν στους διώκτες του (1999)

Σκάνδαλο υποβρυχίων (2002-2004)

Σκάνδαλο δομημένων ομολόγων (2005-2007)

Σκάνδαλο Siemens (1999-2006)

Σκάνδαλο Μονής Βατοπεδίου (2008)

Σκάνδαλο αποθεματικών ασφαλιστικών ταμείων (παγιο και διαρκές)

Τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις υπηρεσιακών και μη περιστρόφων

Η φωτογραφία είναι από το πάρτυ που έγινε σήμερα το πρωί στο προεδρικό μέγαρο προεξάρχοντος του κηδεμόνα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κυρίου κυρίου Κάρολου Παπούλια ή Σκύψα. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία ποζάρει ναζιάρικα, κάπου όμως έχει ξεχάσει τη μασέλα της.

Η Ευρώπη ξύπνησε (run for your lives)

2011-07-22T17:54:00.001+03:00

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας ή Σκύψας αμέσως μετά την απόφαση της συνόδου κορυφής του Eurogroup έκανε τις εξής δηλώσεις:

Επιτέλους, η Ευρώπη ξύπνησε.
Ήταν ένας πολύ σκληρός αγώνας, ήταν μέρες αγωνίας αλλά έφθασε η στιγμή που αρχίζει η δουλειά που πρέπει να γίνει.
Υπάρχει μια πολύ μεγάλη δικαίωση.
Και όχι ανάπαυση στις δάφνες, άλλωστε οι δάφνες μαραίνονται γρήγορα.

Μετά την τελευταία προτροπή του νυν Προέδρου και υποψήφιου μέλλοντος Εθνάρχη, ο κύριος Βενιζέλος, η κυρία Μπακογιάννη και ο κύριος Κουβέλης ανασηκώθηκαν ανόρεχτα από το δάφνινο στρώμα τους, ίσιωσαν τις γραβάτες τους και έκαναν με την παραπάνω σειρά τις ακόλουθες δηλώσεις:

Το νέο πακέτο στήριξης αποτελεί ομπρέλα προστασίας για τις ελληνικές τράπεζες (ουπς!)
Η απόφαση της Συνόδου είναι βαθιά ανάσα για την Ελλάδα.
Οι χθεσινές αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής του Eurogroup συνιστούν ένα συμβιβασμό που δίνει μια ανάσα στη χώρα.

Mε συγχωρείτε κύριε Πρόεδρε, αν μου επιτρέπετε λέω να αράξω κι εγώ λίγο στις δάφνες, μετά από τέτοια αγωνία νομίζω πως το δικαιούμαι. Μισό λεπτό, ν'απλωθώ λίγο, έτσι, ωραία.
Αχ!! Βρε συ, τούτο τσιμπάει! Καλέ αγκυλώνουν οι δάφνες; Για να δω..
Πρόεδρε, κάποιο λάθος θα έγινε, αυτές είναι τσουκνίδες.

Το παρασκήνιο της συνάντησης Παπανδρέου-Κλίντον

2011-07-20T17:42:00.001+03:00

Ο πρωθυπουργός μας κύριος Γιώργος Παπανδρέου συναντήθηκε προχτές σε θερμό κλίμα με την υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ κυρία Χίλαρι Κλίντον. Το θέμα μπαγιάτεψε αλλά το αρχικό μου ποστ το διέγραψα κατά λάθος, τι κατά λάθος δηλαδή, είναι βέβαιη η εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών στη διαγραφή, με τηλεϋπνωτισμό ή κάποια σχετική τηλεμαλακία.
Η κυρία Χίλαρι Κλίντον εξήρε τη "χώρα που γέννησε τη δημοκρατία". Από τον "υψηλότερο" επίσημο προσκεκλημένο μέχρι τον τουρίστα που καταφτάνει με ωτοστόπ, όλοι αναφέρονται περιδεείς στην κοιτίδα της δημοκρατίας. Το ότι η δημοκρατία μετανάστευσε προ πολλού δεν ενοχλεί τους επισκέπτες και δεν δυσφημεί τη χώρα στο εξωτερικό. Ευτυχώς πάντως που δεν πήρε μαζί της τη συνταγή του mousakas και του souvlaki, στην Ατλαντίδα που εικάζεται πως έχει καταφύγει.

Ο κύριος Παπανδρέου δώρισε στην κυρία Κλίντον ένα τσολιαδάκι, όχι σουβενίρ απ' το Μοναστηράκι αλλά κανονικό και μακρυτσούτσουνο, από αυτά που φυλάνε σκοπιά στο Σύνταγμα βρέξει χιονίσει ή ραντίσει. Η κυρία Κλίντον αντιδώρισε στον κύριο Παπανδρέου ένα κλαδευτήρι, δώρο συμβολικό αλλά και πρακτικό εν'όψει κουρέματος του χρέους. Η κυρία Κλίντον, όπως φαίνεται στο φωτογραφικό στιγμιότυπο, επέδειξε τη χρήση του κλαδευτηριού στον πρωθυπουργό. Είναι προφανές στον έχοντα μακροοικονομικές και κηπουρικές γνώσεις αναγνώστη πως η κυρία Κλίντον κράτησε λανθασμένα το κλαδευτήρι. Το σωστό debt haircut γίνεται, ως γνωστόν, με τη λεπίδα σε οριζόντια θέση. Η κάθετη λαβή απασχόλησε τους επιστημονικούς οικονομικοκηπουρικούς κύκλους οι οποίοι κατέληξαν πως αυτή αφορά σε υφέρπουσα καταπιεσμένη επιθυμία της Κλίνταινας να αποκόψει το όργανο του καυλιάρη συζύγου της και να το κρεμάσει στο λαιμό ως τρόπαιο.
Στο ίδιο φωτογραφικό στιγμιότυπο ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται καθαρά να ανταλλάσει πανευτυχής χειραψία με τον εαυτό του, αν και πολλοί ισχυρίζονται πως απλά προστατεύει το βαρύτιμο όργανό του.

Βαγγέλη Βενιζέλο σου βγάζω το καπέλο!

2011-07-15T00:23:00.002+03:00

Το σχέδιο του Υπουργού Οικονομικών και Λιγότερο Χοντρού Αντιπροέδρου, Ευάγγελου Βενιζέλου, για την αναθέρμανση της οικονομίας είναι σατανικό.

Ιδού το πρώτο άρθρο της ΠΟΛ.1151/13.7.2011:

1.Με το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 3 του Νόμου 3943/2011(ΦΕΚ 66 Α731.3.2011) επαναρυθμίζεται το προβλεπόμενο από το άρθρο 25 του Ν. 1882/1990 ποινικό αδίκημα της μη καταβολής βεβαιωμένων στις Δ.Ο. Υ. και τα Τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου καθώς και επιχειρήσεις και οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα και συγκεκριμένα:
α) μειώνεται το κατώτερο ποσό της συνολικής ληξιπρόθεσμης οφειλής συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και των προσαυξήσεων προς τα ανωτέρω πρόσωπα, άνω του οποίου ζητείται η ποινική δίωξη των υπευθύνων, από δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ που ίσχυε μέχρι σήμερα σε πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ, καθίσταται δηλαδή αξιόποινη και η μη καταβολή χρεών άνω των πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ
β) αυξάνονται οι πλημμεληματικές ποινές του ανωτέρω αδικήματος, όπως ειδικότερα ορίζονται στις κοινοποιούμενες διατάξεις
γ) το ανωτέρω αδίκημα θεσπίζεται ως διαρκές και επομένως ως συνεχές αυτόφωρο, με χρόνο τέλεσης αυτού το χρονικό διάστημα από την παρέλευση των τεσσάρων μηνών από την καθυστέρηση καταβολής του χρέους μέχρι τη συμπλήρωση χρόνου αντίστοιχου με το 1/3 της προβλεπόμενης προθεσμίας παραγραφής του αδικήματος (η οποία λόγω του πλημμεληματικού χαρακτήρα αυτού είναι πενταετής).
Κατά συνέπεια:
-Χρόνος τέλεσης του αδικήματος: το χρονικό διάστημα 20 μηνών που αρχίζει μετά την πάροδο τεσσάρων μηνών από την καθυστέρηση καταβολής του χρέους (5 έτη x 1/3 = 20 μήνες). Επισημαίνεται ότι, για την υποβολή της αίτησης ποινικής δίωξης αρκεί η παρέλευση των τεσσάρων μηνών και δεν απαιτείται και η πάροδος του χρονικού διαστήματος των 20 μηνών
-Χρόνος παραγραφής του αδικήματος : η παραγραφή συμπληρώνεται μετά πέντε έτη από τη λήξη του χρόνου τέλεσης αυτού (ήτοι από την πάροδο του ανωτέρω χρονικού διαστήματος των 20 μηνών)
Σημειώνεται ότι, τα αδικήματα που τελέστηκαν μέχρι την ημερομηνία ισχύος του νέου νόμου (31.3.2011) είναι στιγμιαία, με χρόνο τέλεσης αυτών την πάροδο τεσσάρων μηνών αφότου το χρέος κατέστη ληξιπρόθεσμο και η παραγραφή τους συμπληρώνεται μετά την πάροδο πέντε ετών από την τέλεσή τους.

Χρωστάς 5.000 ευρώ στο δημόσιο και δεν έχεις να τα πληρώσεις; Κατευθείαν στην ψειρού, όχι κατευθείαν δηλαδή, έχεις τέσσερις μήνες για να κόψεις το τσιγάρο, δεν επιτρέπεται σε κλειστούς χώρους, τι το πέρασες; Αμέρικαν μπαρ;

Που θα χωρέσουν όμως όλοι οι υποψήφιοι για μη εθελοντική μετακόμιση;
Εννιακόσιες χιλιάδες έλληνες έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη ύψους 41 δισ.ευρώ, βγάλε καμιά χιλιάδα από δαύτους που χρωστούν τα 40 αλλά είναι υπεράνω μη εθελοντικών δραστηριοτήτων, μένουν οκτακόσιες ενενήντα εννιά χιλιάδες υποψήφιοι. Οι ελληνικές φυλακές χωρούν περί τις επτά χιλιάδες κρατούμενους και ήδη "φιλοξενούν" πάνω από έντεκα.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος φτιάχνοντας το δικό του "ιδιώνυμο" (ή έχεις όνομα σ'αυτή τη χώρα ή δεν έχεις) βγάζει ταυτόχρονα με περίτεχνη πιρουέττα τη χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που μας εμπιστεύτηκε καλά πληροφορημένη μη κατονομαζόμενη καμαριέρα, θα ενταχθεί στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα του ΕΣΠΑ (με μειωμένη μάλιστα εθνική συμμετοχή μετά από τιτάνιες προσπάθειες της κυβέρνησης) η ανέγερση νέων υπερσύγχρονων φυλακών που θα καταστήσουν τη χώρα επίγειο σωφρονιστικό παράδεισο. Το γιγάντιο αυτό έργο θα αναθερμάνει τον δοκιμαζόμενο κατασκευαστικό κλάδο, θα απασχοληθούν δε σ' αυτό οι ίδιοι οι προφυλακιστέοι οφειλέτες με μη εθελοντική μη ασφαλιζόμενη και μη αμοιβόμενη εργασία, συμμετέχοντας έτσι στην αναθέρμανση της οικονομίας. Σχετική κοινή υπουργική απόφαση πρόκειται να εκδόσει σύντομα το υπουργείο δικαιοσύνης. Με το πέρας της ανέγερσης θα ακολουθεί μη εθελοντικός εγκλεισμός των κατάδικων. Κατά την έκτιση της ποινής τους και μέχρι να καταβάλουν οι οικείοι τους ~~τα λύτρα~~ τους οφειλόμενους φόρους μετά των νομίμων (άρα ηθικών) προσαυξήσεων οι άνδρες κατάδικοι θα σκάβουν τρύπες στα προαύλια μήπως βρουν πετρέλαιο και ξελασπώσει η χώρα. Οι τρύπες που δεν θα αναβλύζουν πετρέλαιο θα σκεπάζονται με πάνελ συλλογής ηλιακής ενέργειας για να εκμεταλλευτούμε την ηλιοφάνεια της χώρας εξάγοντάς την στη Γερμανία και για να μην πέσει μέσα ο Πεταλωτής σε καμιά αιφνιδιαστική του επίσκεψη. Όσον αφορά στις φυλακισμένες γυναίκες, οι νεότερες θα προσφέρονται για μη εθελοντικό κουτούπωμα σε καυλωμένους τουρίστες στα πλαίσια του προγράμματος τουρισμού "Spank your Venus in Greece". Οι πιο τσαπερδόνες θα περιοδεύουν στο εξωτερικό ως ημίγυμνο μπαλέτο στην επιθεώρηση των Πρετεντέρη-Μανδραβέλη "Πλέρωνε και μη ερεύνα". Οι δε γηραιότερες θα πλέκουν στρινγκ και ζαρτιέρες για το βεστιάριο.

Αν το σχέδιο αυτό δεν πετύχει, πράγμα αδύνατο λόγω της περιώνυμης εξυπνάδας του στρουμπουλού συνταγματολόγου, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να φορολογήσει αναδρομικά με 90% τα εισοδήματα των μισθωτών και συνταξιούχων των τελευταίων 20 ετών. Όσοι δεν έχουν να πληρώσουν θα πωλούνται στα σκλαβοπάζαρα του Αλτζεριού, ολόκληροι ή σε σπλήνες, σηκώτια, καρδιές και λοιπά εξαγώγιμα είδη.

Περάστε από το ταμείο, αποχωρείτε μη εθελοντικά

2011-07-08T18:56:00.000+03:00

Άχου, κάτι παθαίνω όταν διαβάζω τις διατυπώσεις των πεφωτισμένων κονομολόγων της κυβέρνησης. Μάλλον θά 'ναι κι η ζέστη, όσο νά'ναι άμα είσαι ήδη καψωμένος από την έλλειψη κλιματισμού ανάβεις και κορώνεις καλύτερα με την πλούσια γλωσσοπερδοπλαστική ευχέρεια των υπουργικών εκθέσεων:
Δεν θα γίνουν λέει απολύσεις, θα γίνουν μη εθελοντικές αποχωρήσεις.
Ε; Ε; Λέγε αναγνώστη, δεν σε πιάνει έτσι ένα γαργαλητό, μια φαγουρίτσα να παίξεις κι εσύ το παιχνιδόλεξο; Συγκρατήσου λίγο, ξεκινάω εγώ.
..............
Μπα, δε μου βγαίνει, όπως και νά'χει στο διάολο πρέπει να πάει η κυβέρνηση κι ακόμα παραπέρα το σύστημα που υπηρετεί.
Έτσι κι αλλιώς αν δεν είσαι ΠΑΣΟΚος δεν πέρδεσαι γραπτώς με ευχέρεια.

Η βία στενοχωρεί τους νοικοκυραίους

2011-07-06T12:59:00.000+03:00

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΙΟΥΝΙΟΣ 2011

2011-07-02T22:08:00.011+03:00

Τώρα που έκατσε ο κουρνιαχτός μερικά souvenir

Η οξεία όραση του Παπουτσή

2011-06-30T19:08:00.000+03:00

Δεν έχει ακόμα κατακάτσει η τοξική σκόνη των κατά Παπουτσή "καπνογόνων" που θόλωσαν το κέντρο της Αθήνας χτες και προχτές. Δεν έχει ξεθυμάνει η τσίκνα που τσιμπά αναπνοή και μάτια στο Μετρό του Συντάγματος και γύρω απ' την πλατεία. Κι έρχεται ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και παρακαλεί "να μην επιβεβαιωθεί το άσπρο φανελάκι με το αίμα".
Ο Παπουτσής ως έσχατο παράδειγμα του πολιτικού αριβισμού έχει εξασκημένο μάτι. Μπορεί λοιπόν εύκολα να διακρίνει τα καπνογόνα από τα δακρυγόνα της αστυνομίας. Δεν του ξεφεύγει το γεγονός πως οι εγκλωβισμένοι στο Μετρό "ξεκουράζονταν μέχρι να φύγουν και παρά τις εκκλήσεις της διοίκησης του Μετρό δεν έφευγαν". Το είδε με τα ίδια του τα ματάκια: κανείς δεν εισήλθε στο "άβατο της Βουλής". Ούτε κουκουλοφόρους συνεργάτες της αστυνομίας είδε. Εξάλλου "τέτοιου είδους πρακτικές δεν συμβαίνουν στην ελληνική αστυνομία".

Αν πίστευα πως ο Προστάτης του Πολίτη ήταν ξετσίπωτο σκουλήκι με λειψή όραση θα έπιανα το χάρακα και θα έλεγα:
Για δες εδώ

Αυτό είναι ένα καπνογόνο. Χρησιμοποιείται για ασκήσεις πυροσβεστικής, στρατού κλπ. και από οπαδούς στα γήπεδα. Όσο και να ρουφήξεις πάλι κόκκινους καπνούς (εν προκειμένω) θα βλέπεις.

Αυτό είναι ένα δακρυγόνο. Αν ρουφήξεις μια τζουρίτσα θα δεις κοπάδια χουντικών φοινίκων να φτερουγίζουν χαρούμενοι γύρω από τον πασοκικό ήλιο και μια παλίρροια γύψου να καταπίνει αργά αργά την κοινοβουλευτική παρωδία δημοκρατίας.

Κι ίσως συνέχιζα:

Αυτό είναι ένα πλοίο της γραμμής που σουλατσάρει στη μπουνάτσα κουβαλώντας εκδρομείς στα νησιά.

Αυτό είναι ένα σαπιοκάραβο που τράβηξε γραμμή για τον πάτο παρασύροντας στο θάνατο 81 επιβάτες. Θυμάσαι; Ήσουν Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και δήλωνες πως "το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο". Αν δεν παραιτήθηκες τότε που χάθηκαν τόσες ζωές θα παραιτηθείς τώρα που απλά μας κυνηγούσαν τα σκυλιά σου για να πανηγυρίσουμε παρέα την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου;